. بریم سراغ داستان جذابمون 😍 .

. #هواتو_دارم 🌱سال ۱۳۸۸ از همان هفته‌های اول، بحث انتخابات خیلی داغ شده بود، مرتضی هم که خدای بحث بود. حتی در جمع خانوادهٔ خودشان هم، صحبت‌های انتخاباتی شده بود نقل شب‌نشینی‌های ما. این‌همه اختلاف‌سلیقه در یک خانواده برایم جالب بود. این‌قدر جدی بحث می‌کردند که فکر می‌کردم ته این بحث‌ها دلخوری و قهر پیش می‌آید؛ ولی چند دقیقه بعد، خنده و شوخی جای بحث را می‌گرفت. 🌱اوایل وقتی بحث اوج می‌گرفت و صداها کمی بالا می‌رفت، احساس می‌کردم همه دارند باهم دعوا می‌کنند. اصلاً به این تُن صدای بلند عادت نداشتم. کمی که گذشت، دستم آمد که صدای آقایان در حالت عادی بلندتر از صدای خانم‌هاست و این برای من که در محیطی بزرگ شده بودم که برادری نداشتم و پدرم هم از ۵ صبح تا ۸ شب به‌عنوان رانندهٔ سرویس سر کار می‌رفت غیرعادی بود. 🌱 حتی اگر مرتضی با آن صدای بم و مایه‌دار، کمی جدی با من صحبت می‌کرد، ناخودآگاه اشکم جاری می‌شد و احساس می‌کردم مرتضی با من دعوا می‌کند، درحالی‌که خیلی عادی صحبت می‌کرد.😁 🌱فردای روز انتخابات، خودِ من هم که نتایج را شنیدم، شوکه شدم. شب به مرتضی گفتم: «اطرافت رو نگاه کن. همهٔ مردمی که ما می‌بینیم، به موسوی رأی دادن. همهٔ مغازه‌ها عکس موسوی رو زدن. چه جوری ممکنه این نتیجه؟ اون هم با این اختلاف!»😳 🌱مرتضی مثل همیشه که با صبوری سؤالاتم را جواب می‌داد و هیچ‌وقت تیز برخورد نمی‌کرد، گفت: «مگه فقط محلهٔ ما انتخابات بوده؟ بیا بریم یه سری محلات رو بهت نشون بدم کلاً عکس احمدی‌نژاده. نه محلهٔ ما کل شهره، نه تهران کل ایرانه. چهل میلیون نفر اومدن پای صندوق. هر صندوق چند تا ناظر داره. هر ناظر دوباره سرناظر داره. همهٔ این ناظرها هم خودِ همین مردم هستن. اصلاً تقلب، اون هم ۱۰ میلیون رأی توی این سیستم محاله.» 🌱روزهایی که درگیری‌های خیابانی اوج گرفته بود، تابستان بود و ما هر دو تهران بودیم. مرتضی صبح زود می‌رفت بین شلوغی‌ها و آخر شب برمی‌گشت. دست رفقایش را می‌گرفت و می‌رفت وسط جمعیت با مردم صحبت می‌کرد؛ به‌حدی سر نترسی داشت که معمولاً در شلوغ‌ترین جاها باید سراغش را می‌گرفتی؛ مناطقی که هیچ‌کس جرئت نمی‌کرد برود و از بالای پشت‌بام سنگ و موزائیک پرتاب می‌کردند یا چند نفری با چاقو ضربه می‌زدند. 🌱خودِ من با همهٔ توضیحات مرتضی، تا چند هفته تردید داشتم. .

. #هواتو_دارم 🌱درگیر جو غالب محله‌های خودمان بوده‌ام و نمی‌دانستم کدام طرف درست می‌گوید؛ اما هرچه جلوتر می‌رفتیم، درمی‌یافتم حرف‌ها و تحلیل‌های مرتضی درست از آب درمی‌آید. 🌱از همان اتفاقات سال ۱۳۸۸، دورهمی‌های شبانه مرتضی با رفقایش هم شروع شد. دنبال فرصت بود تا رفقایش را جمع کند و تا خود صبح بنشینند به صحبت و بازی. در این جمع‌ها، طیف زیادی از رفقایش را راه می‌داد؛ از کسانی که در سال ۱۳۸۸ عضو جریان سبز بودند و حتی سابقه دستگیری داشتند، تا مذهبی‌های آتشی و آدم‌های معمولی که زیاد هم اهل سیاست نبودند. 🌱 مرتضی به بهانه همین دورهمی‌ها، بدون گذاشتن هیچ خط‌کشی، با همه ارتباط می‌گرفت و برایش اهمیت نداشت که در همان یک جلسه نتیجه بگیرد. حسابی وقت می‌گذاشت. ساعت ۷ صبح، بی‌آنکه پلک زده باشد، با همان لذت و انرژی بحث می‌کرد که شب قبلش بحث را شروع کرده بود. قدم‌به‌قدم بحث را پیش می‌برد تا بتواند بدون ایجاد حساسیت، حقیقت را بیان کند. 🌱آن‌قدر با صمیمیت و مهربانی بحث می‌کرد که همین رفتار خوشش اثر می‌گذاشت. 🌱سنگ‌ریزه‌هایی را که از حیاط خوابگاه جمع کرده بودم، روی میز چیده بودم تا به نوبت پایین عکس دونفرهٔ خودم و مرتضی بچسبانم. دوست داشتم یک کارت پستال دستی برایش درست کنم. تازه چشمم گرم چسباندن سنگ‌ها شده بود که زنگ در به صدا درآمد. مامان، که یکی‌دو روزی بود از تهران آمده بود، به من سر بزند، گفت: «کیه به نظرت این موقع شب؟»🤔 🌱با تعجب شانه‌هایم را بالا انداختم و گفتم: «صبر کن از آیفون ببینم.» 🌱درجا خشکم زد. برایم باورنکردنی بود. مرتضی بود که داشت پشت آیفون سرش را تکان می‌داد و شکلک درمی‌آورد. 🌱 آقاسجاد، پسردایی‌ام، که عامل اصلی آشنایی من و مرتضی بود هم همراهش آمده بود. مامان به استقبالشان رفت و گفت: «خوش اومدین! شما کجا؟ اینجا کجا؟» 🌱آقاسجاد گفت: «من رفته بودم شاهرود یه سر به مرتضی بزنم. از بابا شنیدم شما اومدی پیش ستاره. به مرتضی گفتم بریم یه سر شمال، من عمه رو ببینم، تو هم خانمت رو. مرتضی هم از خدا خواسته قبول کرد. ظهر راه افتادیم، الان رسیدیم.» 🌱از دیدن مرتضی خیلی خوشحال شده بودم. مرتضی هم نیامده، کل خوابگاه را ورانداز کرد و گفت: «خانوم این زندگی که تو می‌کنی در حد شاهزاده‌هاست به خدا!» 🌱گفتم: «حالا الان که بهتر شده. یه دوره‌ای من اصلاً آشپزی نمی‌کردم که! زنگ می‌زدم مستقیم از رستوران غذا می‌فرستادن. یه کم که گذشت کم‌کم دستم اومد که زندگی خرج داره. تازه شروع کردم به آشپزی. از غذاهای ساده هم شروع کردم. تن ماهی رو با کنسرو لوبیاچیتی قاطی می‌کنم، می‌شه یه خورشت جدید!»😂 🌱آقاسجاد گفت: «البته شما نرفتی ببینی، ولی اوضاع زندگی مرتضی توی شاهرود همچین بد هم نیست. یه خونه گرفته تمیز، خوشگل، شیک، کلی وسیله هم از تهران بردن اونجا. از مبل راحتی بگیر تا قهوه‌جوش!» 🌱من گفتم الان برم اونجا یه خونه دانشجویی می‌بینم یه فرش وسطش و دور تا دور لباس کثیف و رخت چرک ریخته؛ ولی خدایی خونه تمیزی بود. #قسمت_بیستُ_دو .

، ســـــلام😊 🌱صبح زیبات به خیر، دلت آروم و پر از عشق 🌱آرزو میکنم امروزت سرشار از اتفاقای خوب غیرمنتظره باشه😍 🌱 امروزت رو با توکل برخدا شروع کن .

. 📌بلدی چطوری به نوجوانت تذکر بدی ؟ 🤔 . 🌱خودم داشتم در مورد نوجوان‌ها مطالعه می‌کردم، تو مدیا هم چندتا کلیپ دیدم، این جالب بود گفتم با شما هم به اشتراک بذارم 👌 . ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ 📌بفرست برای اون مادری که نگران آینده نوجوونشه ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ ✅نکات ریزی که اگه بهش توجه نکنیم سرنوشت بچه عوض میشه!! 😕 🔸۱. جلوی دوستاش بهش تذکر نده. https://eitaa.com/joinchat/736495219Cbf0338da95

. 🌱سبزی خوردنی عضو جدانشدنی سفرۀ ما 😍 ‌.

. 📌بریم ادامه این مطلب رو با هم ببینیم، بعدش نکات طبی و خوراکی های مفید برا نوجوون هارو میخام بگم 👌 🌱اگه از اطرافیانت کسی، نوجوون داره که باهاش درگیره، حتما دعوتش کن با هم دیگه صحبت می‌کنیم 😊👌 .

. 📌چه جوری به نوجوانم تذکر بدم ؟ 🔸۲. توی مهمونی تذکر نده. 🔸۳. وقتی غرق بازی هست، بهش تذکر نده. 🔸۴. وقتی خسته و گرسنه هست، بهش تذکر نده. . 🌱از لحاظ مزاجی هم باید چندتا چیز رعایت کنیم تا حرفمون تاثیر خوب داشته باشه و مورد پذیرش نوجوان باشه . . https://eitaa.com/joinchat/736495219Cbf0338da95

. 📌برای اینکه نوجوان به حرفمون گوش بده و هر چی میگیم بهش برنخوره : 🔺مهمه که مزاجش رو بشناسیم 🔺 🌱سن نوجوانی، سن غلبه صفرا هست و معمولا تو این سن، نوجوان پرخاشگر و عصبانی هست، هرکس نصیحتش کنه باهاش مخالفت می‌کنه و دوست داره کاملا خودمختار عمل کنه. 🍃همۀ این ویژگی ها بخاطر غلبه صفرا هست و اگر می‌خوایم نوجوانیِ بچه‌هامون سخت نگذره، حتما باید صفرا رو در تعادل نگه داریم. 👌 . https://eitaa.com/joinchat/736495219Cbf0338da95

. سلام فرمانده .

😍

. #هواتو_دارم 🌱مامان به مرتضی گفت: «شنیدم با پسرعموت حمیدآقا هم‌خونه‌ای.» 🌱مرتضی گفت: «من و حمید از همون بچگی که با ماسه‌بازی می‌کردیم و به‌قول خودمون سد می‌ساختیم، به رشته عمران علاقه‌مند شدیم. این‌قدر خاک‌باغچه رو هر روز می‌ریختیم بیرون که خیلی از اوقات صدای بابا درمی‌اومد. حمید دانشگاه شاهرود رشته عمران قبول شد و یه سال بعد، من هم موقع انتخاب رشته، همین دانشگاه رو انتخاب کردم که با حمید باهم درس بخونیم. 🌱من که رفتم اونجا، حمید هم کاسه‌کوزه‌ش رو از خوابگاه دانشگاه جمع کرد، رفتیم توی این خونه.» 🌱گفتم: «پس مشخصه حسابی دارید دور هم خوش می‌گذرونید.» 🌱مرتضی خندید: «بیشتر اوقات مشغول بازی هستیم. از بازی استراتژیک و جنگی و رادار موبایل گرفته تا پلی‌استیشن. فیلم که نگم، دیگه تولید محتوا پیش ما کم آورده.» 🌱«با این اوصاف، اونجا بازیگاه شده نه خوابگاه! شما پس کی درس می‌خونید؟ کی می‌رید سر کلاس؟» 🌱«کلاس‌های هشت صبح رو که سعی می‌کنیم برنداریم؛ چون خواب می‌مونیم. درس هم فقط دو سه هفته آخر، یعنی دیگه اون موقع طوری درس می‌خونیم که افلاطون کم میاره. از بس ورقه می‌ریزیم کف زمین، دیگه نمی‌شه قدم از قدم برداشت. ظرف شستن هم که تعطیل! اون‌قدر ظرف‌ها لب‌به‌لب توی سینک جمع می‌شه و چند روز می‌مونه که اگر دستت رو ببری داخل سینک، ممکنه به‌جز سوسک و مارمولک، تمساح هم بکشی بیرون!»😂 🌱فردای آن شب، چون آخر هفته بود، سوار اتوبوس شدیم و همه باهم به سمت تهران حرکت کردیم. 🌱 بین راه، از مرتضی پرسیدم: «خیلی برام جالبه که بدونم اون مرتضی عبدالهی که توی عکسهاش لباس اسپرت و پیرهن با یقه خاص ایستاده و شلوار جین پوشیده، چطور الان شده این مرتضی!» 🌱«داستان اینکه من چه جوری شدم مرتضی فعلی، همه اش از یه جای باصفا شروع شد! تا چهارسالگی خونه‌مون محله نظام‌آباد بود. یه ساختمون بود که دو تا عموها هم کنار ما بودن. از وقتی چشم باز کردم، ما با پسرعموها با هم بودیم. به خصوص با حمید که الان هم خونه‌ایم. فقط یه سال اختلاف سن داریم و معمولاً از اول صبح تا غروب همه با هم توی کوچه مشغول بازی بودیم. موقع فوتبال، من دروازه‌بان بودم. از همون دوره نوجوانی هم خودمون میرفتیم برای خرید لباس و سلیقه خاصی داشتیم و سعی میکردیم کاملاً مد روز باشیم. .