خدایا، شکرت که حتی در سختی‌ها هم نشونه‌ای از امید و عشق به من می‌دی. 🕊️ روز سیزدهم شکرگزاری

ولی این خیلی قشنگه که گارد ذهنیمون فقط پیش کسایی پایین میاد که تونسته باشن با خودواقعیمون ارتباط بگیرن و اون بخشی که آدمای دیگه نتونستن لمس کنن و اونا لمس کردن.

دوتا پسرخاله‌های کوچیکم امروز خیلی هوامو داشتن و خیلی گودو بودن😭 چمدونمو برداشتن و نزاشتن من چیزی بردارم ، برام میوه اوردن و چای ریختن و هی میگفتن بخور بخور سرد نشه ، نگران دیر رسیدن ب قطار بودن ، وقتی دیدن سردمه ، به باباشون گفتن بخاری رو بیشتر کنه ، خیلی آقا شدن کوچولوها😭✨

براشون سوال‌های ریاضیشونو تو دفتر مشقشون نوشتم ، تا الان ده بار گفتن ممنون خیلی زحمت کشیدی😭

و تا الان درباره چندلیتری بودن و عدد اسب بخارِ پنجاه تا ماشین و اسم پنجاه تا بازیکنِ فوتبال ، وارد مغزم شده 😭

و تا الان کلی دارن نکات ایمنی در قطار رو بهم میگن😭😂.

اینقدر به اینا گوش دادم و به پنجره قطار نگاه کردم که حالم داره بهم میخوره😂

ولی من برخلاف خیلیا ، تهرانو خیلی دوست دارم. نه برای زندگی کردن ؛ ولی دوسش دارم.

بالاخره راه افتادم سمتِ قمِ عزیزم😭✨

قمِ عزیزم منتظرم باش ؛ قراره یه هفته با تمام وجودم هواتو نفس بکشم.