گفتمان آیت‌الله خامنه‌ای با شهادت ایشان بسط پیدا کرد 🔻 بیژن عبدالکریمی، استاد فلسفه، در گفت‌وگو با فرهیختگان: 🔹 شهادت ایشان در چهارچوب رویداد بزرگی رخ داد و آن حمله دو قدرت اتمی به ایران بود. ما در جنگ با یک واقعیت عریان روبه‌رو شدیم. درست به این می‌ماند که همه ما می‌دانیم یک روز می‌میریم یا یک روز پدر یا مادرمان را از دست می‌دهیم و هرچند انتظار مرگ پدر و مادرمان را داریم در روزی که این خبر را به ما می‌دهند، برای ما اتفاقی می‌افتد؛ علی‌رغم اینکه انتظارش را داشتیم. انتظار جنگ را داشتیم؛ اما این با تجربه واقعیت ملموس جنگ متفاوت است؛ لذا واقعیت جنگ -هم جنگ ۱۲ روزه و هم جنگ رمضان- برای عده زیادی به‌منزله شوکی بزرگ بود و باعث شد نسبتشان با واقعیت تغییر کند و بسیاری از پنداشته‌ها و برساخت‌های رسانه‌ای و  ذهنی فرو بریزد و پاره‌ای از واقعیت‌ها مثل مقاومت، قدرت توان ملی، قدرت هسته‌ای، قدرت موشکی، دفاع از حاکمیت ملی و دفاع از امر ملی معانی ملموس و زنده پیدا کنند.در چنین چهارچوبی شهادت رهبر هم از این قاعده تبعیت می‌کند. رهبر شبیه پدر بودند. تا زمانی که یک پدر، حتی اگر پیر باشد، زنده است فرزندان ممکن است وجود او را خیلی احساس نکنند، در فقدان پدر است که پاره‌ای از واقعیت‌ها خودش را آشکار می‌کند. 🔹 بر اساس چنین امری بود که گفتمان ایشان و دال‌های مرکزی گفتمان ایشان، یعنی دفاع از استقلال، دفاع از حاکمیت ملی، ایده بالا بردن قدرت دفاعی کشور، عدم اعتماد به آمریکایی‌ها، اینکه قدرت‌های غربی ما را رها نخواهند کرد، همه را در واقعیت جنگ ۱۲ روزه و جنگ رمضان به نحو ملموس لمس کردیم، حتی آنهایی که ممکن بود تا دی‌ماه به‌عنوان نیروی منتقد، کف خیابان حاضر بودند؛ علیه حاکمیت جمهوری اسلامی و حتی رهبری؛ زمانی که با این واقعیت ملموس مواجه شدند، تصویرشان عوض شد. ناظر به ایران جدیدی که شما از آن صحبت می‌کنید، خیلی از نیروها چه آنهایی که در خارج از کشور و چه آنهایی که داخل بودند و معترض بودند، شاید تا قبل از جنگ، هنوز موضع انتقادی رادیکال داشتند و الان به‌شدت از مواضع ملی در برابر اسرائیل و آمریکا دفاع می‌کنند، اینها حاصل این تجربه تاریخی بود. 🔹 در گفتمان انقلاب، در تبیین نسبت امر ملی و اسلامی، فقدانی تئوریک وجود داشته و بعد از نوشته شدن کتاب خوب و خواندنی «خدمات متقابل اسلام و ایران» توسط مرحوم مطهری، حوزه‌های علمیه و دانشگاه‌های‌مان نتوانستند اثری دندان‌گیر و متنی قابل‌قبول برای تبیین نسبت امر ملی و دینی تولید کنند. این انتقاد به لحاظ تئوریک به گفتمان انقلاب وارد است، به‌خصوص که گاه در بیانات پاره‌ای از روحانیون و خطبای نماز جمعه‌ها حرف‌هایی بر اساس شرایط زده می‌شد که شاید خیلی دقیق نبود و احساسات ملی مردم تحریک می‌شد، مثلاً طرح این موضوع که حفظ سوریه از خوزستان برای ما مهم‌تر است. این موارد نشان می‌دهد نسبت بین امر ملی و اسلامی چندان روشن نبود و پاره‌ای از جریانات هم بودند که یک‌طرفه بیان می‌کردند، پاره‌ای از غرب‌گراها و روشنفکران، روی امر ملی دست می‌گذاشتند و امر دینی را انکار می‌کردند و پاره‌ای دیگر روی امر اسلامی دست می‌گذاشتند و امر ملی را نفی می‌کردند. 🔹 از نظر من عبدالکریمی، واقعیت تاریخی ما نشان می‌دهد امر ملی و دینی ما جدایی‌ناپذیر است. ایران سرزمینی است که در آن خرد و لوگوس ایرانی با امر دینی پیوند خورده و این با اسلام هم شروع نشده است. اسلام یک تاریخ ۱۴۰۰ ساله در ایران دارد؛ اما ایران ۳ هزار سال است که یکی از بزرگ‌ترین کانون‌های دینی و معنوی جهان بوده است. نکته دوم این است که همواره در پیوند امر ملی و دینی بوده که ایران قدرت داشته، هر موقع این دو از هم جدا شده، به‌مثابه پاشنه آشیل و نقطه‌ضعف عمل کرده است، چنان که در زمان رضاشاه و محمدرضا بر امر ملی دست گذاشتند؛ اما این امر ملی جدای از امر دینی بود و نتوانستند حافظ منافع ما در برابر قدرت‌ها باشند و ایران ضعیف شد.نکته سوم اینکه درست است که به لحاظ نظری و تئوریک، گفتمان انقلاب در تبیین رابطه امر دینی و امر ملی ضعف داشته و نتوانسته به شکلی تئوریک این رابطه را تبیین کند و این نقطه‌ضعفی شد که اتاق فکرهای موساد و سیا و دیگر نیروهای معاند، پاره‌ای از مردم ما را فریب دهند که جمهوری اسلامی به امر ملی توجه ندارد؛ اما در عمل، تمام فرزندان و نیروهای سپاه و نیروهای دفاعی ما که در لبنان، سوریه و عراق شهید شدند، پیکرهای پاکشان در پرچم ایران گذاشته شد. 🔗 مطالعه در سایت فرهیختگان @bijanabdolkarimi

‌پیشنهاد ادعایی عمان برای تقسیم کریدور کشتیرانی هرمز و کاهش شدید نقش ژئوپلیتیکی ایران ‌✍️ عبداله باباخانی ‌بر اساس گزارش‌های منتشرشده از سوی رسانه‌های بین‌المللی، از جمله رویترز، یکی از گزینه‌های در حال بررسی در مذاکرات مسقط ایجاد دو مسیر مجزا برای عبور کشتی‌ها در تنگه هرمز است؛ مسیری در آب‌های عمان با عبور آزاد و بدون نیاز به مجوز، و مسیری در آب‌های ایران که عبور از آن مستلزم هماهنگی یا تأیید قبلی باشد. تاکنون هیچ مقام رسمی ایرانی این طرح را تأیید نکرده است و باید آن را در حد یک پیشنهاد مذاکره‌ای دانست. ‌اگر چنین مدلی اجرایی شود، از منظر ژئوپلیتیکی می‌تواند به زیان ایران باشد. در عمل بخش عمده ناوگان بین‌المللی، شرکت‌های بیمه و مالکان کشتی ترجیح خواهند داد از مسیر آزاد و کم‌ریسک‌تر عمان استفاده کنند. نتیجه آن خواهد بود که به مرور زمان کریدور جنوبی عمان به مسیر غالب تبدیل شده و نقش سنتی ایران در مدیریت یکی از مهم‌ترین گلوگاه‌های انرژی جهان کاهش یابد. ‌این موضوع زمانی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند که هم‌اکنون نیز بخشی از ترافیک دریایی به سمت مسیرهای عمانی منتقل شده است و گزارش‌های رهگیری دریایی از افزایش استفاده کشتی‌ها از کریدور جنوبی خبر می‌دهند. ‌از نگاه منافع ملی ایران، ارزش تنگه هرمز بیش از آنکه در دریافت عوارض یا کنترل اداری عبور کشتی‌ها باشد، در جایگاه ژئوپلیتیکی و امنیتی آن نهفته است. هر سازوکاری که باعث شود یک مسیر دائمی و مستقل در آب‌های عمان شکل بگیرد و بخش عمده تجارت جهانی انرژی از آن عبور کند، در بلندمدت می‌تواند وزن راهبردی ایران در هرمز را کاهش دهد. ‌به همین دلیل، بازگشت به الگوی سنتی پیش از بحران، یعنی استفاده از کریدور بین‌المللی مشترک و پرهیز از تثبیت مسیرهای موازی دائمی در شمال و جنوب تنگه، ز منظر حفظ جایگاه ژئوپلیتیکی ایران گزینه مطلوب‌تری به نظر می‌رسد. 🆔@world_order

🗒 تراژدیِ «پیاده‌نظامِ واکنشی»؛ چرا جریان انقلابی باید از دویدن در دقیقه‌ی ۹۰ دست بکشد؟ ▪️ یادداشت | حمید فرهمند: مقدمه: ابزاری برای تمیزکاری، نه مهندسیِ صحنه ➖ بگذارید با یک استعاره‌ تلخ شروع کنم که شاید قلب بسیاری از هم‌سنگرانم را بفشارد: گاهی حس می‌کنم ما برای این ساختار، حکم یک «دستمال یک‌بارمصرف» را پیدا کرده‌ایم. ابزاری که فقط وقتی کثافت‌کاریِ بوروکراسی و بی‌کفایتیِ مدیران بالا می‌زند، فراخوانده می‌شود تا با خون و آبرو صحنه را تمیز کند و بعد، بی‌سر و صدا به کناری گذاشته می‌شود تا بحران بعدی. ➖ این حسِ استثمارشدگی، ریشه در یک پدیده‌ خطرناک در علوم رفتاری دارد که من آن را «شرطی‌شدنِ واکنشی» می‌نامم. ما یاد گرفته‌ایم فقط زمانی «هستیم» که «اتفاقی» بیفتد. ۱. زندانِ واکنشی؛ وقتی میدان را دیگران تعریف می‌کنند در علوم رفتاری، جریانی که فقط در پاسخ به محرک‌های بیرونی (مثل فتنه، ترور، یا تهدید دشمن) بسیج می‌شود، یک جریان Reactive است. از ۹ دی ۸۸ تا تشییع‌های میلیونی این سال‌ها، ما همیشه در «پاسخ» عالی بوده‌ایم. اما مشکل اینجاست: کسی که فقط واکنش نشان می‌دهد، هرگز تعیین‌کننده‌ی قواعد بازی نیست. ➖ ما مفهوم «کار جهادی» را به اشتباه فهمیده‌ایم. فکر می‌کنیم جهاد یعنی sprinting (دویدن با تمام توان) در دقیقه‌ی ۹۰ برای جبرانِ عقب‌ماندگی‌ها. در حالی که جهاد واقعی، یک Marathon (دویدن طولانی و با برنامه) است. جریانی که برنامه‌ریزیِ صبورانه برای ۱۰ سال آینده ندارد، عملاً پیاده‌نظامی است که در زمینِ بازیِ حریف می‌دود. ۲. فلسفه‌ی غرب: انفعالِ توده‌ها به مثابه راهبرد ➖ در تفکر استراتژیک غربی، به‌ویژه در نظریات کسانی چون هنری کیسینجر یا طرح‌های اندیشکده‌هایی مثل RAND، یک اصل نانوشته وجود دارد: «حریف را در چرخه‌ بی‌پایانِ واکنش نگه دار.» آن ها می‌دانند که اگر یک جریان را مدام با بحران‌های پیاپی (اقتصادی، امنیتی، رسانه‌ای) درگیر کنند، آن جریان فرصت «اندیشیدن به آینده» و «طراحیِ ایجابی» را از دست می‌دهد. در این نگاه، «نجابت» و «قانونمداریِ» جریان انقلابی، یک نقطه‌ ضعف تلقی می‌شود که می‌توان با تکیه بر آن، آن‌ها را نادیده گرفت، چون می‌دانند این گروه اهلِ آشوب و تخریب نیست و در نهایت با یک «صبر علوی» سکوت می‌کند. ۳. جوشش از درون؛ درسِ بزرگِ پیرِ جماران و امامِ شهید چرا امام خمینی (ره) یا امام خامنه‌ای شهید توانستند تاریخ را تغییر دهند؟ چون آنها از درون به «جوشش» رسیده بودند. آنها «واکنش» نبودند؛ آنها خودِ «کنش» بودند. اشکال کار ما اینجاست که می‌خواهیم بدون ساختنِ بنیان‌های اخلاقی، استقامت و صبر درونی، بارهای سنگینِ تمدنی را برداریم. علم رفتاری میگوید تغییرِ پایدار از Intrinsic Motivation (انگیزه درونی) می‌آید. تا وقتی تقوا و رشد اخلاقی در درون ما به یک آتشفشان تبدیل نشود، ما فقط مهره‌هایی هستیم که با ریموتِ بحران‌ها تکان می‌خوریم. ۴. مدل ذوالقرنین: ما «پیمانکار» نمی‌خواهیم، «یار» میخواهیم یک خطای بزرگِ حکمرانی در ایران این است که مردم را «مصرف‌کننده» یا «حق‌الزحمه‌بگیرِ» خدماتِ حکومت دیده است. اما منطق قرآن چیز دیگری است. وقتی قومی نزد ذوالقرنین آمدند و گفتند: «ما به تو پول (خرجاً) میدهیم تا بین ما و یاجوج و ماجوج سد بسازی»، او چه گفت؟ او نگفت «پول بدهید تا من برایتان بسازم». او گفت: «فَأَعِینُونی بِقُوَّةٍ» (مرا با نیروی خود یاری دهید - سوره کهف، ۹۵). ذوالقرنین به آنها یاد داد که امنیت و پیشرفت، خریدنی نیست؛ ساختنی است و خودِ مردم باید وسط میدان باشند. (سوره کهف آیه 94 و 95) ➖ امام مهدی (عج) هم قرار نیست بیاید و «به جای ما» کار کند. او به جامعه‌ای نیاز دارد که از حالتِ «واکنشی» خارج شده و به بلوغِ «ان تقوموا لله مثنی و فرادا» (سوره سبأ، ۴۶) رسیده باشد. یعنی قیام برای خدا، حتی اگر تنها باشی، حتی اگر بحرانی در کار نباشد. نتیجه‌گیری: به سوی «کنشگریِ اصیل» ➖ زمان آن رسیده که از سطلِ زباله‌ «ابزارهای یکبارمصرف» خارج شویم. نجابت ما نباید ابزارِ نادیده گرفته شدن‌مان باشد. راه حل، نه در خیابان است و نه در جنجال‌های توئیتری. راه حل در بازگشت به «خودسازیِ استراتژیک» است. باید آنقدر از نظر علمی، اخلاقی و تشکیلاتی قوی شویم که سیستم نتواند ما را نادیده بگیرد. ما نباید فقط برای «دفاع» از خاکریزها فراخوانده شویم؛ ما باید خودمان «طراحِ» خاکریزهای آینده باشیم. #رصد #یادداشت #راهبرد #جامعه #پرونده_مقاومت_ملی 🌐 خانه اندیشه‌ورزان را در بله | ایتا | روبیکا دنبال کنید!

🎥 ما مجبوریم ابرقدرت بشویم ▪️ مسأله ما | قسمت چهاردهم/۱ | حامد سروری، استاد دانشگاه و پژوهشگر حوزه حکمرانی ➖ اگر بخواهیم از جایگاه یک قدرت عقب‌نشینی کنیم و مانند گذشته رفتار کنیم، پیامدهای سنگینی دامن‌گیر ما خواهد شد. بی‌ثباتی، جنگ‌های پیاپی، آشوب‌های داخلی و در نهایت تجزیه کشور، پیامدهای قطعی چنین عقب‌نشینی‌ خواهد بود. ➖ اگر قدرتمند نشویم، تجزیه خواهیم شد. بنابراین، ما حق انتخاب نداریم؛ «قدرت بودن» برای ما یک انتخاب نیست، بلکه یک اجبار است 🔗 تماشای برنامه در آپارات | یوتیوب #مسأله_ما #راهبرد #پرونده_مقاومت_ملی 🌐 خانه اندیشه‌ورزان را در بله | ایتا | روبیکا دنبال کنید!

📹 لیلاز: لایحه بودجه ۱۴۰۵ که توسط سازمان برنامه دولت چهاردهم تدوین شد، بودجه براندازانه بود اما خوشبختانه مجلس جلوی آن را گرفت @Kayhan_Online

⚫️علی خضریان و داداشی اگر برای خدمت به جنوب نیاید، باید زبان‌شان را ببندند ▪️یک دست لباس نظامی به علی خضریان بدهید و فردا با اولین پرواز بفرستید بندرعباس یا بوشهر تا برای خدمت در یکی از یگان‌های عملیاتی (نگهبانی که می‌تواند بدهد یا می‌تواند پیاز سیب‌زمینی پوست بگیرد، اگه باهوش باشد حتی می‌تواند دو سه روزه سفت کردن پیچ پهپادها را هم یاد بگیرد) کمک حال بچه‌ها باشد... ▪️کسی که این همه جنگ را ساده می‌کند و سطح توقع مردم را از نیروهای رزمنده بالا می‌برد، یا نمی‌داند جنگ چیست یا به کلی متوهم است. مرد حسابی، جنگیدن مگر شوخی است، یک چیزی شنیده‌ای فکر کردی خبری هست؟ کت شلوار تنت کردی رفتی تو استدیو می‌گی لنگش کن؟ ▪️چرا سطح توقع مردم از جنگ را بالا می‌بری؟ چرا داری برای نیروهای مسلح و جوان‌های ما هزینه می‌تراشی؟ نیاز نیست برای آن‌ها خط و ربط تعیین کنی که چه کنند یا چه نکنند. خودت و داداشی اگر کمی شهامت و جسارت دارید همین هفته می‌آیید جنوب من می‌خواهم به بچه‌ها بگم با قایق شما را ببرند جزیره فارسی، ببینم وقتی سینه قایق به آب می‌خورد و دل و روده‌ات می‌آید توی دهانت باز هم حرف می‌زنی؟ ▪️یکی نیست جلوی این افراد ناآکاه از مسائل نظامی را بگیرد؟ تو از کدام مقام نظامی کشور مجوز گرفته‌ای که اینکونه برای آن‌ها تعیین تکلیف کنی؟ کدام مسوول نظامی به تو مجوز داده تا به نیابت از آن‌ها دهان باز کنی؟ بابا یکی جلوی این جماعت را بگیرد... آقا جان شما برو به همان مسائل حوزه پتروشیمی رسیدگی کن، چه کار به این کارها داری... 🇮🇷@SyrianKhabar

‌ایران میگوید هرمز بسته است، اما چرا نفت گران نشد؟ ‌✍️ عبداله باباخانی ‌سطح تنش‌های کنونی هنوز به مرحله‌ای نرسیده که بازار آن را تهدیدی فوری برای عرضه جهانی انرژی تلقی کند. در حال حاضر، درگیری‌ها بیشتر به سمت یک تقابل فرسایشی با شدت محدود حرکت کرده‌اند. از نگاه بازار، این وضعیت می‌تواند تا پایان دوره ریاست‌جمهوری ترامپ، توسط ایران ادامه یابد، یعنی حدود ۹۲۲ روز دیگر ادامه دار باشد؛ هرچند به نظر می‌رسد آمریکا تصمیم‌گیری‌های راهبردی خود را به ۱۱۳ روز دیگر و پس از انتخابات میان‌دوره‌ای نوامبر ۲۰۲۶ موکول کرده است. ‌متن کامل تحلیل و میزان عبوری نفت را در وبلاگ تخصصی انرژی بخوانید https://open.substack.com/pub/abdolahbabakhani/p/46c?r=8m4lc0&utm_medium=ios

مقام ایرانی: عمان تحت فشار شدید آمریکاست/ مسیر جایگزین در تنگه هرمز طرح واشنگتن بود/ اجازه نمی‌دهیم مدیریت نظارتی ما بر تنگه مختل شود 🔵دراپ‌سایت به نقل از یک مقام ارشد ایرانی نوشت: کاخ سفید یک کارزار هدفمند اطلاعات نادرست رسانه‌ای از طریق آکسیوس و سی‌بی‌اس را به راه انداخته است. 🔵در این کارزار ادعا شد که ایران حمله اخیر به یک کشتی در تنگه هرمز را به یک گروه خودسر در داخل نیروهای نظامی ایران نسبت داده و همچنین تهران در حال بررسی اعلام توافقی با عمان درباره گشایش مسیرهای جدید ترانزیتی در تنگه هرمز است. 🔵این اتفاق تصادفی نبود؛ بلکه یک کارزار رسانه‌ای کاملاً هدفمند و هماهنگ بود که با هدف تحت فشار قرار دادن ما برای تغییر تصمیم‌مان طراحی شده بود. 🔵ما پیش‌تر به‌روشنی موضع قاطع و نهایی خود را به قطری‌ها و عمانی‌ها اعلام کرده بودیم: ایران به هیچ طرفی اجازه نخواهد داد امنیت و مدیریت نظارتی ما بر تنگه هرمز را مختل کند. 🔵آمریکا فشار زیادی بر عمان وارد می‌کند و ایده ایجاد یک مسیر جایگزین در تنگه هرمز خارج از مدیریت ایران، در واقع از طرف آمریکا مطرح شده بود. 🔵ما موضع نهایی خود را به‌صورت شفاف و قاطع با عمانی‌ها و دیگر میانجی‌ها در میان گذاشتیم. تحرکاتی که طی چند ساعت گذشته در تنگه هرمز شاهد بوده‌ایم، اجرای عملی همان تصمیمی است که پیش‌تر اعلام کرده بودیم. 🆔@world_order

📑 اقتدار صنعا در دریای سرخ و وحشت غرب از تکرار موازنه هرمز در باب‌المندب مجله آمریکایی «نشنال ریویو» در گزارشی با عنوان «چگونه انصارالله می‌تواند جهان را در یک مخمصه خطرناک قرار دهند؟» به بررسی تثبیت قدرت میدانی و بازدارندگی ارتش صنعا پرداخته و هشدار داد که #انصارالله با الگوبرداری از تجربیات موفق و راهبردی ایران، در حال تحمیل یک موازنه قدرت جدید در تنگه باب‌المندب و دریای سرخ است. 🌊 ۱. انتقال موازنه هرمز به باب‌المندب؛ وحشت غرب از عوارض ترانزیتی این مجله آمریکایی با ابراز نگرانی شدید مدعی شد که ارتش صنعا دو درس استراتژیک از مدل رفتار بین‌المللی ایران آموخته است؛ ▫️ نخست، امکان وضع عوارض و هزینه‌های ترانزیتی بر کشتی‌های عبوری از تنگه استراتژیک باب‌المندب، ▫️ دوم، بهره‌گیری از توان موشکی و پهپادی فوق‌العاده خود به عنوان یک اهرم فشار نهایی در برابر کشورهای متجاوز. این گزارش با اشاره به یادداشت تفاهم‌های دریایی پیرامون خلیج فارس تأکید می‌کند که ناتوانی واشنگتن در بازگشایی قاطع دریای سرخ از سال ۲۰۲۳ تاکنون، عملاً اعتماد بین‌المللی به توانایی ایالات متحده جهت تضمین امنیت کشتیرانی را نابود کرده است. نشنال ریویو به نقل از هیئت کارشناسان سازمان ملل ادعا کرد که #صنعا در جریان عملیات‌های دریایی خود، مبالغ کلانی را به عنوان هزینه‌های عبور امن از شرکت‌های بین‌المللی دریافت کرده که این امر فرضیه کنترل کامل #یمن بر خطوط کشتیرانی را تقویت می‌کند. 🛢 ۲. دریای سرخ؛ شریان حیاتی زیر ذره‌بین ارتش صنعا بر اساس تحلیل این مجله غربی، پس از تنش‌های اخیر در خلیج فارس، کشورهای خلیج فارس حجم عمده صادرات نفتی خود را به دریای سرخ و بندر «ینبع» عربستان منتقل کردند، به طوری که صادرات نفت پادشاهی از این بندر از ۷۵۰ هزار بشکه به حدود ۳.۶ میلیون بشکه در روز افزایش یافته و برنامه‌هایی برای رساندن آن به ۵ میلیون بشکه وجود دارد. نشنال ریویو هشدار می‌دهد که این تغییر مسیر، اهمیت راهبردی دریای سرخ و کانال سوئز را دوچندان کرده و صادرات انرژی خلیج فارس را به طور کامل در تیررس و تحت اشراف نظامی صنعا قرار داده است؛ امری که کل اقتصاد بین‌الملل را تحت تأثیر اراده رهبری یمن قرار می‌دهد. ⚠️ ۳. معادله بازدارندگی جدید در برابر عربستان سعودی این مجله آمریکایی به هشدارهای سید عبدالملک بدرالدین الحوثی، رهبر انصارالله علیه کارشکنی‌های عربستان، آمریکا و امارات در پرونده اقتصادی یمن پرداخت و اذعان کرد که موازنه وحشت کاملاً دگرگون شده است. به نوشته این مجله، اگرچه صنعا در گذشته در طرح برخی خواسته‌های خود محتاط بود، اما تحولات میدانی سال‌های اخیر و سوابق حملات پهپادی و موشکی موفق ارتش صنعا به تأسیسات نفتی و زیرساخت‌های استراتژیک #عربستان ، این باور را در صنعا تثبیت کرده که از اهرم فشار بسیار قدرتمندی برخوردار است. ریاض با وجود رهگیری بخشی از حملات، به خوبی از عمق خطرات اقتصادی هرگونه آسیب احتمالی به شریان‌های نفتی و خطوط صادرات خود آگاه است و به همین دلیل توانایی مقابله مستقیم را ندارد. نشنال ریویو در پایان با اعتراف به تثبیت جایگاه صنعا در شبکه قدرتمند مقاومت منطقه تأکید می‌کند که #انصارالله یمن اکنون به این یقین رسیده‌ است که اهرم‌های استراتژیک و بازدارنده‌ای در اختیار دارد که می‌تواند از آن‌ها نه تنها در برابر همسایگان متجاوز خود، بلکه در مواجهه با کل جامعه بین‌المللی برای احقاق حقوق خود استفاده کند. 🔸 کانال مطالعات یمن @yemenstudies_ir

🔴 فروپاشی پروژه ائتلاف در یمن تحولات جاری یمن در ژوئیه ۲۰۲۶، بیانگر تغییر موازنه‌ای بنیادین است. پس از گذشت ۱۱ سال از تجاوز ائتلاف تحت رهبری عربستان سعودی و محاصره ظالمانه علیه ملت یمن، فضای سیاسی کشور به سمت گذار از «وضعیت انفعال» به «وضعیت مطالبه‌گری حداکثری» تغییر جهت داده است. تشدید تنش‌های اخیر نه یک اتفاق تصادفی، بلکه نتیجه مستقیم تعلل ریاض در اجرای تعهدات صلح و اصرار بر تداوم سیاست‌های قیمومیت‌طلبانه است. ✈️ صنعاء؛ شکستن محاصره، نه تشدید تنش صنعاء که امروز از موضع قدرت سخن می‌گوید، تهدیدات و اقدامات نظامی خود را نه به عنوان «تنش‌زایی»، بلکه به عنوان واکنشی مشروع به ادامه نقض حاکمیت ملی و کارشکنی در روند صلح (به ویژه در پرونده‌های حیاتی مانند پرداخت حقوق، لغو محاصره بنادر و فرودگاه‌ها) تعریف کرده است. اقدام ارتش صنعا در شکستن محاصره هوایی فرودگاه صنعا و برقراری پروازهای مستقیم با تهران، در واقع یک گام عملی برای تثبیت حاکمیت ملی است. صنعا با استفاده از تمام ابزارهای فشار، از جمله نمایش توانمندی‌های موشکی و پهپادی، در تلاش است #ریاض را از نقش «میانجی خودخوانده» خارج کرده و به عنوان «طرف متجاوز و مسئول» وادار به تفاوض مستقیم کند. این رویکرد، یک برگ برنده حیاتی برای کسب حقوق مشروع ملت #یمن قبل از هرگونه توافق جامع است. 📉 ناکامی مدل عدن؛ شورای انتقالی در جستجوی مشروعیت در سوی دیگر میدان، در استان‌های جنوبی، «شورای انتقالی جنوب منحل شده» (STC) با استفاده از نارضایتی‌های عمومی گسترده علیه دولت عدن، حملات لفظی و میدانی تندی را علیه ریاض آغاز کرده است. ناکارآمدی شورای ریاستی و بحران‌های حاد خدماتی (مانند فروپاشی شبکه برق و خدمات عمومی)، عملاً نفوذ ائتلاف در جنوب را به چالش کشیده است. شورای انتقالی که می‌بیند در معادلات قدرت پس از جنگ، ممکن است به عنوان یک بازیگر فرعی دیده شود، با توسل به لفاظی‌های تند علیه ریاض، سعی در باج‌گیری سیاسی و تثبیت موقعیت خود به عنوان نماینده اصلی مناطق جنوبی دارد. این تنش‌ها نشان می‌دهد که ساختار سیاسی تحمیلی ائتلاف در #عدن، عملاً از درون در حال فروپاشی است. 🌐 فراتر از «نیروهای نیابتی»؛ حرکت به سمت حاکمیت ملی تحلیل‌گران غربی و رسانه‌های ائتلاف، همگرایی در فشار بر ریاض را به دستورکارهای منطقه‌ای تهران و ابوظبی نسبت می‌دهند تا از این طریق، قدرت اراده ملی یمنی‌ها را نادیده بگیرند. این روایت، تلاشی برای فرار از واقعیت است. واقعیت این است که بازیگران یمنی—اعم از انصارالله در صنعاء و حتی جریان‌های جنوبی—به این نتیجه رسیده‌اند که ریاض با سیاست «وقت‌کشی» و استفاده از دولت‌های شکننده، به دنبال تحمیل یک صلح تحقیرآمیز است که نه تنها امنیت و ثبات یمن را تأمین نمی‌کند، بلکه این کشور را در وضعیت «نه جنگ و نه صلح» نگه می‌دارد. ⚔️ سه سناریوی پیش‌روی ریاض ریاض اکنون با چالش مدیریت بحران‌های همزمان روبروست و با سه گزینه دشوار مواجه است: ۱. خرید زمان با امتیازدهی ریاض ممکن است برای اجتناب از درگیری، به امتیازات مقطعی تن دهد، اما این راهکار مشروعیت اقتدار صنعاء را بیش از پیش تقویت خواهد کرد. ۲. انفجار نظامی بازگشت به جنگ تمام‌عیار، سناریویی است که ائتلاف سعودی را با عواقب غیرقابل پیش‌بینی مواجه می‌کند، چرا که توازن قوا امروز با سال ۲۰۱۵ قابل مقایسه نیست. ارتش صنعا در سال ۲۰۲۶، دارای توانمندی‌های استراتژیک برای هدف قرار دادن مستقیم تمامی زیرساخت‌های حیاتی پادشاهی است. ۳. تفاهمات منطقه‌ای محتمل‌ترین سناریو، فشار قدرت‌های منطقه‌ای بر مهره‌های خود برای اجتناب از یک رویارویی گسترده است. این امر ریاض را مجبور خواهد کرد که از استراتژی «مهار» به سمت یک توافق عادلانه و نهایی حرکت کند. تلاش برای تقلیل این تحولات به یک «بازی نیابتی»، تنها سرپوشی بر ناکامیِ ۱۱ ساله ائتلاف در یمن است. صنعاء با پیوند زدن بازدارندگی نظامی به دیپلماسی شجاعانه، عملاً ریاض را در تنگنای تاریخی قرار داده است. ریاض باید درک کند که دوران دیکته کردن سیاست‌ها بر یمن به پایان رسیده و هرگونه تلاش برای تداوم محاصره، با پاسخی کوبنده و همه‌جانبه روبرو خواهد شد که امنیت و ثبات تمامی پروژه‌های منطقه‌ای ائتلاف سعودی را هدف قرار می‌دهد. 🔸 کانال مطالعات یمن @yemenstudies_ir

✍جواد میرگلوی بیات 🔰 پایگاه‌های آمریکا در عمان آمریکا در عمان پایگاه‌های دائمی و همیشه آماده به رزم ندارد و اساسا عمان شاهد کمترین حضور نیروهای نظامی آمریکایی در منطقه است، شاید در طول یک‌سال نهایتا ۶۰۰ نظامی آمریکایی در عمان مقیم باشند که حضور همه آنها هم در طول ۱۲ ماه نیست. آمریکایی‌ها اجازه دسترسی به سه پایگاه‌ هوایی در عمان دارند. این سه پایگاه عبارتند از: ۱. فرودگاه قدیمی مسقط در شمال عمان که البته کاربری کمتر نظامی دارد. ۲. پایگاه‌ مصیره در شرق عمان در جزیره مصیره ۳. پایگاه‌ ثمریت در استان ظفار در جنوب عمان همه این پایگاه‌ها را بریتانیایی در قرن بیستم در طول جنگ‌هاس جهانی اول و دوم و برای صیانت از مستعمرات خود ساختند و به تدریج به خود سلطنت عمان نیز اجازه مشارکت در اداره آن را دادند که بعد‌ها آمریکا نیز خرمگس معرکه شد و در آنجا دسترسی داشت و به صورت نیمه دایر از آنها بهره می‌برد. حضور آمریکایی‌ها در عمان به قرارداد ۱۹۸۰ و ۲۰۱۹ یک حضور نیمه دائم و با اطلاع سلطنت عمان در موارد استفاده از آن پایگاه‌ها است. البته بنده نمی‌دانم تجهیزات راداری و شنود چه دارند ولی تعداد اعلام شده نیروهای نظامی و البته اراده دولت عمان نشان می‌دهد که نمی‌تواند زیاد و گسترده باشد. برای مثال دولت عمان هیچ‌وقت اجازه نداد که از این پایگاه‌ها در حمله به یمن استفاده شود. اما نیروی دریایی آمریکا قرارداد دیگری نیز دارند که به آنها اجازه دسترسی به بنادر مهم عمان یعنی مسقط، صحار، الدقم و صلاله را می‌دهد و نیروی نظامی آمریکایی می‌تواند از آنها برای تامین انواع نیازهای خود از تغذیه تا تعمیرات و درمان و دسترسی به فرودگاه و پهلو‌گیری و... بهره ببرد. بنابراین حضور آمریکا در الدقم که هدف قرار گرفت نه تنها دائمی نیست بلکه نمی‌توان الدقم را پایگاه‌ آمریکایی دانست. شاید مجموعه‌ای باشد که برای خدمات به نیروهای نظامی آمریکایی از آن بهره ببرند ولی نمی‌توان گفت پایگاه‌ نظامی آمریکایی در الدقم، مگر اینکه در این چند ماه دایر کرده باشند که با توجه به مواضع دولت عمان و تجربه میزبانان پایگاه‌‌های آمریکایی بعید می‌دانم. 🆔@world_order

✅ کشیش و فعال آمریکایی: 📍جنگ صدام علیه ایران توسط ما و به دستور تل‌آویو پشتیبانی شد/ما هزاران ایرانی را به خاطر اسرائیل به کشتن دادیم اما گویی این کافی نیست و ما هنوز باید ایرانی‌های بیشتری را بکشیم... 🔻ترامپ هیچ قصدی برای عمل به وعده‌هایش ندارد. از چه زمانی بزرگ‌ترین شیاد تاریخ به قول و قرارش اهمیت داده؟/ایران هم بلوف نمی‌زند؛ آن‌ها پیش از این صحت این ادعا را ثابت کرده‌اند... 🆔 @Kavoshmedia