‍ 🗒 خرازی و مسئله‌ی حکمت سیاسی ▪️ گزارش یادداشت | سعید اشیری: در فضای سیاسی ایران، گاه یک سخن یا افشاگری می‌تواند موضوعی را که ماه‌ها در لایه‌های شایعه و ابهام جریان داشته، ناگهان به سطح تصریح و واکنش رسمی بکشاند. سخنان اخیر سیدمحمدباقر خرازی درباره‌ استعفای رئیس‌جمهور و روایت او از واکنش رهبر معظم انقلاب، دقیقاً چنین اثری داشته است: طرف‌های اصلی را وادار به موضع‌گیری کرد و پرونده‌ای نیمه‌پنهان را به عرصه‌ عمومی آورد. ➖ اشیری، این رخداد را نه صرفاً به‌عنوان یک خبر سیاسی، بلکه به‌مثابه نشانه‌ای از تحولات عمیق‌تر تحلیل می‌کند. نویسنده با نگاهی همدلانه اما نقادانه، افشاگری خرازی را به نیشتر زدن به یک دمل تشبیه می‌کند و در عین حال، آن را در بستر «وزن‌کشی نیروهای سیاسی» در آغاز دوره‌ جدید رهبری قرار می‌دهد؛ دوره‌ای که شخصیت‌ها، مدیران و نهادها می‌کوشند موقعیت خود را بازتعریف کنند و قواعد نظم تازه را شکل دهند. ➖ نویسنده سپس از سطح این رویداد فراتر می‌رود و به الگوی رفتاری و فکری خرازی می‌پردازد: ادعای در اختیار داشتن ده‌ها جلد برنامه و اسناد سیاستی، اتکای مکرر به اطلاعات محرمانه و غیرقابل‌سنجش، آمیختن ادعای دسترسی به غیب با گفتار سیاسی، و تصور ساده‌انگارانه از بسیج اجتماعی برای حل مسائل پیچیده‌ای چون حجاب. همه‌ی این‌ها را در نهایت به دو میل بنیادی «افشاگری» و «جمع‌کردن نیرو» فرو می‌کاهد و نشان می‌دهد که چگونه این دو نیرو، بدون «حکمت سیاسی»، می‌توانند به ضد خود تبدیل شوند. 🔗 مطالعه متن کامل یادداشت #رصد #یادداشت #سیاست 🌐 خانه اندیشه‌ورزان را در بله | ایتا | روبیکا دنبال کنید!

دکتر محمدمهدی طهرانچی: دشمنان ما از کتاب‌های در کتابخانه نمی‌ترسند بلکه از آدم‌هایی می‌ترسند که بتوانند پل شوند برای کشورشان اقتدار بیافرینند. #شبکه‌سازی

اسرائیل اینترنشنال و پروژه خطرناک «غزه کردن ایران»؛ استادیوم به جای سپر دفاعی! ▪️ وقتی ورزش بهانه‌ای برای حمله به قدرت دفاعی ایران می‌شود! 🔹 مجری ورزشی اینترنشنال نسخه سیاسی می‌پیچد: چرا به‌جای ورزشگاه، «شهر موشکی» می‌سازید؟ اما ظاهراً فراموش کرده اگر ایران قدرت بازدارندگی نداشت، چه چیزی مانع آمریکا و اسرائیل می‌شد تا همان بلایی را که بر سر غزه آوردند، بر سر ایران هم بیاورند؟ این رسانه تلاش می‌کند که اولویت‌های یک ملت را تغییر ‌دهد! @TasnimNews

‍ ⭕️ پیمان مکه؛ وقتی چتر امنیتی آمریکا دیگر کافی نیست ✍دکتر علی صمدزاده

‍ 🗒 پیمان مکه؛ وقتی چتر امنیتی آمریکا دیگر کافی نیست ▪️ خلاصه یادداشت | علی صمدزاده: پیمان مکه میان عربستان سعودی، ترکیه و پاکستان را باید محصول کاهش کفایت اتکای انحصاری به چتر امنیتی آمریکا در برابر تهدیدات جدید دانست. این پیمان نه یک «ناتوی اسلامی» کامل است و نه صرفاً نمایش دیپلماتیک؛ اهمیت آن در تلاش سه قدرت از سه حوزه ژئوپلیتیکی (خلیج فارس، مدیترانه شرقی و جنوب آسیا) برای رسمی‌کردن اصل دفاع متقابل نهفته است. ➖ این پیمان برخلاف اتحادهای کلاسیک حول یک دشمن مشترک شکل نگرفته، بلکه حاصل نااطمینانی امنیتی مشترک میان کشورهایی با تهدیدهای متفاوت است. منطق شکل‌گیری آن در سه سطح دیده می‌شود: تردید نسبت به تضمین انحصاری آمریکا، مکمل‌بودن نیازها و ظرفیت‌ها، و شتاب ناشی از بحران‌های ۲۰۲۵ و ۲۰۲۶. عربستان به‌دنبال پوشش ریسک امنیتی است، نه فاصله‌گرفتن کامل از واشنگتن؛ ترکیه ضمن حفظ عضویت ناتو استقلال راهبردی‌اش را گسترش می‌دهد و پاکستان روابط چندجانبه با چین، عربستان، ترکیه و آمریکا را حفظ می‌کند. در واقع، این پیمان بخشی از گذار منطقه از اتحادهای صلب به شبکه‌های امنیتی هم‌پوشان است. ➖ قدرت واقعی پیمان در مکمل‌بودن سه نوع سرمایه است: سرمایه و جغرافیا و قدرت خرید سعودی، فناوری و صنایع دفاعی ترکیه، و نیروی انسانی، تجربه نظامی و بازدارندگی هسته‌ای پاکستان. عربستان با کمبود تجهیزات پیشرفته روبه‌رو نیست، بلکه پایداری دفاعی در جنگ فرسایشی و حفاظت از زیرساخت‌های حیاتی در برابر موج‌های موشکی و پهپادی چالش اصلی‌اش است. ترکیه می‌تواند آن را از منطق خرید تجهیزات به ساخت ظرفیت دفاعی سوق دهد. پاکستان اما تحت فشار هند، افغانستان و محدودیت‌های داخلی قرار دارد و قابلیت کمک برون‌مرزی‌اش ثابت نیست. ➖ این پیمان از نظر ایدئولوژیک یکدست نیست و عمل‌گرایی زمینه شکل‌گیری آن را فراهم کرده است. اعتبار آن بیش از متن توافق، به وضوح تجاوز و پاسخ عملی در نخستین بحران واقعی بستگی دارد. فقدان فرماندهی مشترک، تبادل اطلاعات، لجستیک یکپارچه و پروتکل‌های مشترک، تعهد دفاعی را همچنان سیاسی و موردی نگه می‌دارد. ➖ پیمان مکه برای آمریکا هم فرصت تقسیم بار و هم چالش کاهش انحصار است؛ چنان‌که برای ایران نیز نباید صرفاً ائتلاف ضدایرانی تلقی شود، هرچند پرونده یمن مسیر اتصال مستقیمی با آن ایجاد می‌کند. 🔗 مطالعه متن کامل این یادداشت تفصیلی #رصد #یادداشت #بین‌الملل #پرونده_مقاومت_ملی 🌐 خانه اندیشه‌ورزان را در بله | ایتا | روبیکا دنبال کنید!

🗒 سیاست خارجی در آیینه بحران ▪️ گزارش یادداشت | علی صالحیان: در شرایطی که ایران در مدتی کوتاه دو جنگ گرم و مجموعه‌ای از تحولات پرشتاب منطقه‌ای را تجربه کرده، بازنگری در سیاست خارجی بیش از هر زمان دیگری ضروری به نظر می‌رسد. عیار واقعی نظام‌های حکمرانی در بحران‌ها مشخص می‌شود و ضعف‌ها و قوت‌هایی را آشکار می‌کند که در شرایط عادی ممکن است سال‌ها پنهان بمانند. ➖ علی صالحیان، در یادداشتی، دقیقاً از همین زاویه به سیاست خارجی ایران می‌پردازد و عارضه‌های عمیق‌شده آن را با نگاهی انتقادی و راهبردی بررسی می‌کند. او از غلبهٔ رویکرد واکنشی و کوتاه‌مدت بر تصمیم‌گیری‌ها سخن می‌گوید و ضرورت عبور از «مدیریت بحران» به «مدیریت راهبردی» را مطرح می‌کند. ➖ او بر فقدان شناخت دست‌اول از رقبا، دشمنان و حتی شرکا تأکید دارد و از نیاز به دیپلماسی نخبگانی و شبکه‌های غیررسمی سخن می‌گوید. حافظهٔ تاریخی قدرتمند ایران را هم مزیتی می‌داند که اگر به زندان تبدیل شود، آینده را صرفاً تکرار گذشته خواهد کرد. سرعت تحولات منطقه‌ای (نمونهٔ سقوط سریع حکومت بشار اسد) در برابر کندی تصمیم‌گیری داخلی، زیست در جهان خاکستری سیاست بین‌الملل (جایی که دوستی، رقابت و تقابل می‌توانند همزمان وجود داشته باشند) و ضرورت ارزیابی صریح شکست‌ها پس از هفتم اکتبر، از دیگر محورهای اصلی متن هستند. ➖ در نهایت، نویسنده تأکید می‌کند که مسئلهٔ آیندهٔ سیاست خارجی ایران دیگر فقط عبور از بحران نیست؛ بلکه باید بتوان از بحران قوی‌تر بیرون آمد. در نظم جدید، مزیت راهبردی فقط موشک، اقتصاد یا دیپلماسی نیست، بلکه سریع‌تر دیدن، دقیق‌تر فهمیدن، به‌موقع تصمیم گرفتن و سریع‌تر آموختن است. 🔗 مطالعه متن کامل یادداشت #یادداشت #سیاست_خارجی 🌐 خانه اندیشه‌ورزان را در بله | ایتا | روبیکا دنبال کنید!