توی کانال های ایتا سردار تنگسیری دوسه روز یکبار تنگه هرمز رو میبنده😁😁

جنگ‌طلبان بی‌فکر، جز ایجاد جنگ طرح ایجابی دیگری ندارند. درک‌شان از جنگ، همین دعوا‌های محله و کوچه است که باید گنده لات بازی دربیاری... ساده، بسیط!!! کسی نمی‌گوید جنگ نه، بلکه جنگ بشود، به بدترین سناریوها فکرکردید؟ برای هرکدام طرح و سناریو دارید؟

نکته: پذیرش الگوی کنترل جمعیت از سمت رهبری، به‌خاطر مصلحت‌سنجی و غلبه‌ی کارشناسی لیبرال بود تا هم مصلحت اقوی حفظ شود و به ناچار فرصت آزمون و خطا داده شود و بعدها با شکل‌گیری بحران‌ها، هجمه به رهبری شکل نگیرد؛ مثلا ایشان را ضدعلم و کارشناسی معرفی نکنند. یادم هست سردارسلیمانی و برخی پاسدارهای دیگر گفتند آقا همان سال می‌گفتند شما به این حرفها گوش نکنید و فرزندآوری داشته باشید اعلام معذرت‌خواهی و اشتباه‌کردن هم از سمت رهبری، به معنای این که ایشون تصمیم‌گیر بوده و جاهل بوده نبود، مثل معذرت‌خواهی برجامشون... اما بحث عدم اجرای وعده صادق سه و پذیرش آتش بس یا حتی پذیرش قطع‌نامه، ربطی به این حر‌‌ف‌ها نداره که بگیم محاسبات غلط یک عده‌ای موجب شده رهبری تن به این مذاکره و آتش بس بده، بلکه بیشتر به «قدرت بازدارندگی» کشور مربوط میشه.

یک نگاه بسیط و ساده انگارانه به سیاست این هست که بگیم مسئولین آقا رو مجبور کردند تا مذاکره بشه و آتش بس شه و علت شروع جنگ هم مذاکره بود... این تک‌بعدی‌دیدن هست. جبر نظام بین‌الملل، تزویر دشمن اقتضا می‌کرد مذاکره کنیم. فقط جهل جامعه و اراده مسئولین غربگرا نبود... ولیعهدی مأمون هم مطلوب امام نبود، ولی راهکار دفع کید دشمن بود. ترامپ نامه داده، دم از مذاکره میزد، تا مردم رو از آقای خامنه‌ای دور کنه، مقابل هم بذاره، ایران رو بازیگر غیرعقلانی در منظر افکار عمومی جهانی جلوه بده... بعدش ی عده‌ای میگن چرا مذاکره شد؟ من انتظارم اینه ی ابتداییاتی فهم شه حداقل. باید مذاکره می‌شد. مذاکره ابعاد مختلفی داشت؛ ی بعدش مدیریت مسئولین غربگرا، ی بعدش مدیریت جامعه خود، ی بعدش مدیریت افکار عمومی، ی بعدش مدیریت سایر استیت‌ها، و خرید زمان برای فریب دشمن و تجهیزات نظامی و دفاعی ... این تجویز عدم مذاکره به صورت مطلق، یعنی من نفهمیدم سیاست #سیّال و پیچیده هست. من نفهمیدم سیاست و مقاومت فقط میدان نظامی نیست و شامل دیپلماسی هم میشه. من نفهمیدم مذاکره، یک ابزار دیپلماسی است. یک بحث، قدرت بالای استکبار و ضعف ماست. لذا اصلا راهبرد ما جهاد نیست و مقاومت هست. میگن رهبری، منفعل هست... اما من میگم قاعده سیاست ورزی و بازی سیاسی همین هست... این بمعنای ضعف نیست، این تدبیر هست...

حمزه غالبی: دیگر کسی حرف ظریف را نمی‌خرد! 📺 youtu.be/Z_YzKp0NP4s

حمزه‌‌ی غالبی؛ از چهره‌های اصلاح‌طلب و رئیس ستاد جوانان ستاد میرحسین موسوی که در فتنه‌ی 88 بازداشت شد. بشنوید تحلیل این آدم از ایده‌های امثال ظریف، تاج‌زاده و حتی علی‌اکبر ولایتی را که قصدشان هم حل مشکلات کشور بود: ١.انقلابی‌های تندروها، عامل تنش‌زدایی هستند، نه نظام سلطه (ظریف) ٢.پایان تاریخ و با کدخدا ببندیم تا مسائل حل شود که در واقع، برای سال 1990 بود. (حتی چه‌بسا علی اکبر ولایتی هم معتقد بوده باشد) این اشتباهات، لزوماً نشان از خیانت‌کاربودن و بدجنس‌بودن آنان نیست. تلخی ماجرا این است که از این اشتباهات درس نگیرند یا اصرار داشته باشند عبرت نگیرند و تأکید کنند روی مذاکره ولو به قیمت از دست رفتن ایران. چرا عبرت نمی‌گیرند از این که ما مذاکره کردیم، تنش‌زدایی کردیم و حل نشد. روحانی با اروپا ماند، چون در صورت به‌هم‌زدن ارتباط موجودیت سیاسی‌اش نابود می‌شد. (ترجیح منافع شخصی بر منافع ملی و نظام) شارلاتان‌بودن سیاست‌مداران ایران و انداختن تقصیرها و ناکارآمدی بر گردن رهبری. ظریف قبلاً می‌توانست بگوید میدان جلوی ما را گرفت، دیگر نمی‌تواند بگوید، چون میدان، امنیت کشور را حفظ کرد. اگر چه با رسانه‌ها می‌توان این حرف‌های فانتزی را صرف انتخابات آینده و رأی‌گیری کرد و تجربه‌های تاریخی را از حافظه‌ها پاک کرد. ساختارها باید قدرت نقد رفتارهای گذشته‌ی خود را داشته باشند و تغییر کنند. قدرت نظامی باشد، آمریکا با متن برجام و... کاری نمی‌تواند انجام دهد. موشک‌ها موجب شد توافق نانوشته‌ی آتش بس را غربی‌ها مطرح کنند و البته به محض این‌که خلأ نظامی‌شان برطرف شود، دوباره جنگ شروع می‌شود. این با نگاه رئالیستی قابل فهم است و نه با نگاه رمانتیک و فانتزی و خوشبینانه‌ی ظریف و امثالهم. ک بگوید چرا در دانشگاه‌ها رئالیسم تدریس می‌شود؟ من معتقد به دشمن نیستم و...

جناب‌پزشکیان کریدور زنگزور را «مسئله‌ای جزئی» می‌دونند؛ یعنی قطع ارتباط با ارمنستان، حذف ایران از مسیرهای ترانزیتی قفقاز، تضعیف نقش ایران در پروژه‌های بزرگی مثل «کمربند و جاده» و محاصره ژئوپلیتیکی توسط ناتو و پان‌ترک‌ها... همه این‌ها، « مسئله‌ای‌جزئی»‌اند!؟ #زنگزور 🗣 زهرا رئیسی @twtenghelabi

مجید شاکری (کارشناس اقتصادی) ‏در جهان جايى به جز " جبهه اصلاحات" ايران نيست كه پيشنهاد مذاكره همه جانبه با آمريكاى ترامپ را بدهد. بى توجهى محض به تجارب ديگران و اختراع چرخ از اول بدليل نگاه ايدئولوژيك به سياست خارجى، ذهن جبهه اصلاحات را بسته.

مهدی خانعلی زاده (دکترای روابط بین الملل، مجری صداوسیما) گزارش اندیشکده‌های بین‌المللی درباره‌ی "دقت" و "قدرت" موشک‌های ایران که باعث شد تا ایالات متحده آمریکا خواستار توقف جنگ شود، حاصل مدیریت شهید محمود باقری است؛ فرمانده‌ای که تا قبل از شهادت، نامی از او نشنیده بودیم. بازدارندگی ایران، "نمایشی" نیست.

علیرضا زادبر (دکتری علوم سیاسی و مجری صداوسیما) #مستقل ‏سیاست عرصه ذوق مرگ شدن و دل خوشی با یک عکس و یا یک وعده نیست. محور "قدرت" است. حکومت های غربی در چارچوب واقع گرایی برای حفظ و افزایش قدرت دائمی خود تلاش می‌کنند اما افکار نخبگان سایر ملت‌ها را با تصورات فانتزی از سیاست بین الملل و وعده و وعید به استحمار می کشانند.

علیرضا زادبر (دکتری علوم سیاسی و مجری صداوسیما) ✅ #مستقل ‏۱. میدان یا دیپلماسی ۲. امنیت یا رفاه ۳. موشک یا گفتمان ۴. ایدئولوژی یا توسعه ۵. زندگی یا مقاومت! نزدیک به دو دهه جریانات فکری_سیاسی و صاحبان ثروت ما را با دو گانه‌های کاذب و فریبنده سرگرم نگاه داشتند اما "دشمن واقعی" که وجود داشت مشغول طراحی برای از بین بردن موجودیت ایران بود.

🔻پروژه خطرناک «حلقه مشاوران قوم‌گرا» برای امنیت ملی/ چه کسانی در پاستور تهدید «کریدور ناتو» را به «مسئله جزئی» تقلیل می‌دهند؟ 🔹اظهارات اخیر رئیس‌جمهور که فصلی دیگر از موضع‌گیری‌های تأمل‌برانگیز دولت را رقم زد، در مغایرت آشکار با رهنمودهای رهبر انقلاب و منافع قطعی ملی قرار دارد. آقای پزشکیان، صبح شنبه در جمع مدیران وزارت امور خارجه اظهار کرد: «نیاز نیست نگران برخی مسایل جزئی‌تر از جمله در موضوع گذرگاه‌های مرزی شمال غرب کشور باشیم». 🔹چنین تحلیلی هرچند از رئیس‌جمهوری که خود به عدم تخصص در این حوزه‌ها اذعان دارد، بعید نیست، اما این سبک از ساده‌سازی یک تهدید امنیتی، محصول نگاه و آدرس غلطی است که از سوی حلقه مشاوران وی با اولویت‌های قومی تزریق می‌شود. خروجی این نگاه، قربانی کردن منافع راهبردی جمهوری اسلامی به سود پروژه نظم قومی-قبیله‌ای در شمال غرب کشور و تأمین منافع مستقیم رقبای منطقه‌ای ایران است. 🔹ترکیه مدت‌هاست که در تلاش است تا با حذف دسترسی ایران به ارمنستان، ارتباط مستقیم با جمهوری آذربایجان برقرار کند. کریدور زنگزور، طرح عملیاتی آنکارا برای اجرای این ایده شوم است. ایران همواره مسیر حیاتی ترانزیت شمال-جنوب و شرق-غرب بوده است و دالان زنگزور با ایجاد یک مسیر جایگزین، بخش اعظمی از ترافیک تجاری را از ایران منحرف کرده و نقش استراتژیک کشور را به شدت تضعیف می‌کند. 🔹زنگزور تنها یک «مسئله جزئی» نیست؛ تیری است زهرآگین به قلب جغرافیای سیاسی ایران؛ تیری که هدفش قطع رگ‌های حیاتی اتصال شمال به جنوب و شرق به غرب است؛ اما در سایه‌ی این دالان، آرام آرام تهدیدی مرزی و ژئوپلیتیک به ایران نزدیک می‌شود. 🔹لذا در صورت تکمیل کریدور زنگزور، فاجعه‌ای استراتژیک رخ خواهد داد؛ ایران مستقیماً با پایگاه‌های ناتو در ترکیه و احتمالا آذربایجان هم‌مرز می‌شود. این هم‌مرزی نه یک تغییر جغرافیایی ساده، که تبدیل مرزهای شمال غرب کشور به دو طنابی است که از دو جهت در حال تنگ‌تر شدن به سمت مرزهای ایران است. نمونهٔ زندهٔ این کابوس در هم‌مرزی روسیه و ناتو در اوکراین قابل مشاهده است. 🔹مایهٔ شگفتی آنجاست که این موضع از دولتی صادر می‌شود که با شعار «سپردن کار به کارشناسان» روی کار آمد؛ البته این شعاری است عبث، چرا که اساساً هر کارشناسی دیدگاه خود را دارد و نظرات کارشناسی می‌توانند در تضاد با یکدیگر باشند. اما نکتهٔ طنزآمیز ماجرا اینجاست که در موضوع مشخص کریدور زنگزور، تقریباً تمامی کارشناسان مطرح علوم سیاسی و روابط بین‌الملل، چه در ایران و چه در سطح جهان، اتفاق نظری کم‌سابقه دارند و آن را یک تهدید استراتژیک علیه ایران می‌دانند. با این حال، رئیس‌جمهور دقیقاً در برابر همین نقطه اجماع مطلق، موضعی مخالف اتخاذ کرده و این خطر آشکار را «چیز پراهمیتی نیست» می‌خواند. https://t.me/kriyaassess