پیرو بیانات آیت‌الله خامنه‌ای حفظه‌الله، و نکته‌ای در جهت تکمیل پست قبلی، برای این‌که زهر نگاه رئالیستی به قدرت گرفته شه و تعیین‌کنندگی قدرت نظامی در میدان را تعدیل کنم میگم که : خدای متعال هم بر تولید قدرت تأکید دارد و می‌فرماید: وَأَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ وَمِنْ رِبَاطِ الْخَيْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدُوَّ اللَّهِ وَعَدُوَّكُمْ... شما مؤمنان باید برای مقابله با کافرانی که پیرامون شمایند، آنچه در توان دارید از نیرو و قدرت در نبرد فراهم آورید تا بدین وسیله کسانی را که دشمن خدا و دشمن شمایند بترسانید [و اندیشه هجوم به مسلمانان را از آنان سلب کنید] و نیز باید برای مقابله با دشمنان دیگری که غیر از اینانند و شما از آنان بی خبرید و خدا به وجودشان آگاه است نیروی رزمی آماده کنید، و بدانید که هر چیزی را در راه خدا هزینه کنید، بی کم و کاست به شما بازگردانده می شود و بر شما ستم نخواهد شد. (۶۰) انفال - 60 این قوه هم محدود به قدرت نظامی نیست اما از مصادیق مهم آن به شمار می‌رود. ولی در نهایت: «اگر تیغ عالم بجنبد ز جای/ نبرد رگی تا نخواهد خدای» تعیین‌کننده اصلی در میدان، «خدای متعال» است. البته اراده خدای متعال و امداد او، بسته به متغیرهای مختلفی است که عبارتند از: «ایمان مؤمنین»، «به‌کارگرفتن عقل و عقلانیت» ، «عزت‌مندی»، «حکمت‌مداری»، «مصلحت‌سنجی»، «تلاش و کوشش مؤمنین». اگر مؤمنین در این مؤلفه‌ها خالصانه خوش بدرخشند، آن‌گاه «نصرت و امداد خدا» نازل شده و «معجزه» در میدان رقم می‌خورد. این قسمت معراج‌السعادة - که کتاب مهمی در سنت اخلاقی ما ایرانی‌ها است، اگر چه نگاه ارسطویی بر نظم و محتوای کتاب حاکم است- در «باب چهارم، فصل معالجه مرض حسد با علم و عمل» را بخوانید: «و اما اینکه حسد کسی، نه ضرر دنیوی به محسود می رساند و نه دینی، امری است ظاهر، زیرا که هر چه فیاض علی الاطلاق، از برای بندگان خود مقدر فرموده است از: عزت و نعمت و کمال و حیات، مدتی از برای آن قرار داده است، و اگر جن و انس جمع شوند که دقیقه ای پیش و پس نمایند نمی توانند کرد. اگر تیغ عالم بجنبد ز جای نبرد رگی تا نخواهد خدای نه تدبیر تقدیر او را مانع می آید، و نه حیله قضای او را دافع «لا مانع لما اعطاه و لا راد لما قضاه» آنچه او داد دیگر کسی نتواند گرفت و آنچه او حکم کرد کسی نتواند رد کرد. ... سری کز تو گردد بلندی گرای بافکندن کس نیفتد ز پای کسی را که قهر تو از سر فکند به پا مردی کس نگردد بلند «لکل اجل کتاب» یعنی «نهایت هر چیزی را وقتی است ثابت» «و کل شیء عنده بمقدار» یعنی «و از برای هر چیزی در نزد او قدری است معین» و اگر به حسد حاسد، آن نعمت از کسی زایل شدی نعمتی در عالم بر کسی باقی نماندی، زیرا کسی نیست که از برای او حاسدان بسیار نباشد و حسود بیچاره را نیز البته حاسدین دیگر است پس اگر حسد و تدبیر و چاره او ضرری به محسودان او رساند حسد حسودان او نیز نعمت او را زایل خواهد کرد و حال اینکه از فکر خود غافل افتاده و نعمت خود را پایدار تصور کرده و شب و روز خود را به فکر محسود می گذراند.» #واقع‌بینی_دینی #واقع‌بینی_مؤمنانه #مکانیسم‌ها‌ی_قدرت

سرنوشت اوکراین در خارج از مرزهای این کشور تعیین شد و خود این کشور در اغلب مذاکرات مربوط به سرنوشت مردم و آینده‌اش حضور نداشت. مواضعی که بسیاری از شبه‌روشنفکران و شبه‌کنشگران سیاسی و اجتماعی ما در پیش گرفته‌اند ما را به همینجا خواهد کشاند. اگر اسم این خیانت نیست، پس چیست؟ ‌به همین دلیل است که می‌گویم من این بخش از غرب‌زدگان و غرب‌هراسان جامعه‌ی خود را هرگز نمی‌بخشم و به شدت با آنها مقابله می‌کنم. https://x.com/abdolkarimiii/status/1994076694198513965?t=QVBGfiOW5LoSSRmPdHDw-g&s=19 #بیژن_عبدالکریمی

«استقلال»، کماکان یک ارزش برای دولت و جامعه است. استقلال یعنی داشتن اختیار در تصمیم‌گیری. استقلال به معنی عدم تعامل و ارتباط با شرق و غرب نیست، بلکه یعنی عدم وابستگی به بیگانگان که وابستگی، بی‌هویتی و بردگی است. نظام سلطه، استقلال دولت و ملت را نشانه می‌رود.

🎥 محمدرضا تاجیک: چنانچه جنگ دیگری اتفاق بیوفتد، آمریکا به کمک اسرائیل خواهد آمد _ اصلاحات نیوز ✅ @Eslahatnews 🔗 Eslahatnews.com

⚡️اعتراف بی‌سابقه تحلیلگر صهیونیست: اسرائیل هیچ‌درکی از قدرت موشکی و پهپادی ایران نداشت | موشک‌های ایرانی ویران‌کننده بودند 🟡ایلان کفیر، روزنامه‌نگار مشهور صهیونیست در گفتگو با اینترنشنال: اسرائیل هرگز قدرت واقعی ایران در حوزه موشک‌های بالستیک و پهپادها را درست ارزیابی نکرده بود. شدت تخریب موشک‌های ایرانی هنگام اصابت، برای اسرائیل بسیار ویران‌کننده بود. ☀️ @shidtv

کلیپ فوق را در کنار مطالعه این یادداشت ببینید. #قدرت_میدانی #قدرت_نظامی #موشک #پهپاد

⭕️هشدار: در مقابله با یک جنگ ترکیبی دکتر تاجیک، که حقا و انصافا استاد باسواد علوم سیاسی در ایران هستند، بهتر از ما می‌دانند که زدن این‌گونه حرف‌ها در وضعیت کنونی، اقدام علیه امنیت ملی کشور و کمک به دولت‌های متجاوز بیگانه است. پس چرا این‌گونه صحبت می‌کنند؟! دچار توهم‌ توطئه نیستم و تلاش می‌کنم حرفی نزنم که قابل اثبات نباشد، اما خواسته یا ناخواسته این‌گونه کنش‌ها را باید در جنگ‌های جدید که ترکیبی‌اند تحلیل و تفسیر کرد. به‌عکس، سخنرانی رهبری هم در مقابله با این اقدامات و طرح دشمن است. حتی آتش‌سوزی جنگل‌های شمال کشور را نیز ‌می‌توان نه یک حادثه‌ی اتفاقی، که یک خرابکاری عامدانه در این راستا دانست و در درون یک تصویر کلان‌تری آن را تحلیل نمود. اگرچه طرح آن به صورت عمومی منجر به افزایش ضریب قدرت دشمن می‌شود اما به هرحال در مواجهه با دشمنی که بدترین نوع بشریت است باید بدترین سناریوها را در نظر گرفت و به بدترین تجویزها و اقتضائات آن‌ها نگریست. روند و مراحل اقدامات دشمن و عوامل داخلی آن را می‌توان به شرح زیر ترسیم کرد: مرحله اول: جنگ روایی و روانی · اقدام: فعال شدن طیف خاصی از روشنفکران و جناح‌های وابسته در داخل و خارج. · ابزار: استفاده از رسانه‌ها و فضای مجازی. · هدف: ارائه روایتی وارونه از وقایع (مانند جنگ ۱۲ روزه) برای القای شکست ایران و ناتوانی آن در دفاع از خود. مرحله دوم: ایجاد رعب و فشار اجتماعی · اقدام: تلاش برای ترساندن جامعه با القای این مفهوم که در جنگ آینده «ایران ویران خواهد شد» . · هدف: ایجاد جو یأس و ناامیدی عمومی و تحت فشار قرار دادن نهادهای نظامی و سیاسی کشور برای جلوگیری از آماده‌باش و آرایش دفاعی. مرحله سوم: برنامه‌ریزی برای حمله نظامی · اقدام: دشمن با پشت سر گذاشتن مراحل روانی، قصد حمله مجدد به کشور را دارد. · هدف: استفاده از فضای یأس و اختلال ایجادشده برای اجرای حمله‌ای سریع و کارآمد. مرحله چهارم: عملیات خرابکاری و جنگ ترکیبی · اقدام: انجام اقدامات تخریبی مانند آتش‌زدن عمدی جنگل‌ها. · هدف: تشدید بحران‌های داخلی و تضعیف بیشتر کشور در ابعاد مختلف. مرحله پنجم: استفاده از شبکه اقتصادی نفوذی · اقدام: بهره‌گیری از شرکت‌های خصوصی، صرافی‌ها و بانک‌های خصوصی که تحت کنترل جناح خاصی هستند. · هدف: ایجاد نفوذ در اقتصاد کشور برای اجرای بهتر نقشه‌های دشمن. این مراحل، یک «پروژه جنگ ترکیبی» را نشان می‌دهد که از جنگ روانی و رسانه‌ای شروع شده و به سمت حمله سخت‌افزارانه و استفاده از اهرم‌های اقتصادی پیش می‌رود. #جنگ_ترکیبی #جنگ_شناختی #پرونده‌ی_جنگ

باید با این تصویر کلان، سخنرانی رهبری را تحلیل و تفسیر کرد. ☝️☝️☝️☝️ ایشان روایت خود را از ایران مقتدر با تکیه بر ضعف و شکست دشمن ارائه داد، آن هم با زبانی منطقی و مبتنی بر واقعیت‌هایی که در جنگ دوازده روزه ایجاد شد، تا با روایتگری‌شان در «جنگ روایت‌ها» توازن ایجاد شود و در نهایت هم بر اتحاد ملی در مقابله با دشمنان خارجی تأکید داشتند. #جنگ_ترکیبی #جنگ_شناختی #جنگ_روایت‌ها

به مناسبت هفتم آذر و سالروز شهادت دکتر فخری‌زاده دکتر محمدمهدی طهرانچی: دشمنان ما از کتاب‌های در کتابخانه نمی‌ترسند بلکه از آدم‌هایی می‌ترسند که بتوانند پل شوند که برای کشورشان اقتدار بیافرینند. احمد کریمی: قائل بود که از کتاب خدا باید به علم برسیم. از قرآن سوژه و ایده استخراج می‌کردند. 📕برگ‌هایی از تاریخ شفاهی زندگی دکتر محسن فخری‌زاده. #فخری‌زاده #وحی #علم #روش #انقلاب_علمی #اقتدار_ملی #اقتدار_علمی #سپند #سازمان‌_پژوهش‌های_نوین_دفاعی #آوا #آینده‌پژوهی_و_ایده‌پردازی

موبی‌دیک - روح دوران جدید علیرضا شفاه- یک کتاب یک گفتگو 💡هر فیلم آغاز یک گفتگوست... @simafekr_com

حسین قتیب: ‌دیدم جناب دکتر حمزه صفوی در مصاحبه با فایننشیال تایمز فرموده اند« ایران باید تصمیم بگیرد که می‌خواهد نیرویی باشد که چالش ایجاد می‌کند یا نیرویی که به امنیت منطقه‌ای و نظم جهانی کمک می‌کند.» و سپس مثال چین را مطرح کرد؛ کشوری که «با وجود انتقاد از آمریکا و داشتن دیدگاه‌های تجدیدنظرطلبانه، همچنان در چارچوب‌های شناخته‌شده بین‌المللی عمل می‌کند.» ‌اما جناب دکتر احتمالا تجاهل العارف می‌کنند که مثال چین را در رابطه با تنش زدایی با امریکا مطرح می‌کنند . ‌گشایش آمریکا به‌سوی چین در اوایل دههٔ ۱۹۷۰ نه یک ابتکار لحظه‌ای به خاطر غربگرایی حزب کمونیست چین بود، و نه حاصل نوعی شیفتگی ناگهانی به انقلاب مائو در آمریکا. این چرخش، نتیجهٔ منطقی عمیق‌تری بود که از ساختار واقع‌گرایانهٔ جنگ سرد بیرون می‌آمد. هنگامی که ریچارد نیکسون در سال ۱۹۶۹ وارد کاخ سفید شد، جمهوری خلق چین دیگر یک رژیم انقلابی منزوی نبود که از حاشیه‌ها شعار بدهد. چین در سال ۱۹۶۴ نخستین بمب اتمی خود را منفجر کرده و تنها سه سال بعد آزمایش بمب هیدروژنی را نیز انجام داده بود ‌دارای ظرفیت موشکی بالستیک با برد بلند بود. کشوری با نزدیک به یک میلیارد جمعیت، ظرفیت صنعتی رو به رشد، و زرادخانهٔ هسته‌ای در حال شکل‌گیری، به واقعیتی ژئوپولیتیک تبدیل شده بود که هیچ قدرتی نمی‌توانست آن را نادیده بگیرد. ‌برای رهبران‌ آمریکایی به‌ویژه نیکسون و هنری کیسینجر ، این وضعیت جدید، بازنگری کامل در استراتژی جهانی آمریکا را الزامی می‌کرد. ایالات متحده دیگر نمی‌توانست با یک چینِ هسته‌ای همانند یک بازیگر بی‌اهمیت رفتار کند. هر جنگ احتمالی در آسیا ــ چه در کره، چه در ویتنام و چه در مرزهای شوروی ــ از این پس سایهٔ تهدید هسته‌ای را بر خود داشت. موازنهٔ نظامی در آسیا تغییر کرده بود و موضع قدیمی واشنگتن در به‌رسمیت شناختن تایوان به عنوان «تنها چین» دیگر در جهانی که پکن سلاح هسته‌ای داشت قابل دوام نبود. هسته‌ای شدن چین، آمریکا را ناچار می‌کرد که به‌جای پاک‌دینی ایدئولوژیک، به منطق توازن قوا بازگردد. ‌اما عامل هسته‌ای تنها بخشی از ماجرا بود. آنچه واقعاً تفکر واشنگتن را دگرگون کرد، وخامت شدید روابط پکن و مسکو بود. شکاف عمیق میان چین و شوروی ــ از کشمکش‌های ایدئولوژیک آشکار گرفته تا درگیری‌های مرزی سال ۱۹۶۹ ــ اسطورهٔ «بلوک واحد کمونیستی» را در هم شکست. برای نیکسون و کیسینجر، که هر دو به سنت‌های واقع‌گرایی آشنا بودند، این شکاف یک فرصت استثنایی بود. اگر جهان کمونیستی از هم گسیخته بود، آمریکا می‌توانست این گسیختگی را به سود خود به‌کار گیرد: نزدیک شدن به چین می‌توانست شوروی را تحت فشار قرار دهد و مسکو را وادار کند که تنش‌زدایی (دِتانت) را بر اساس شروط واشنگتن بپذیرد. ساختار دوقطبی جنگ سرد ناگهان به یک مثلث راهبردی بدل شده بود که آمریکا می‌توانست میان دو غول رقیب کمونیست در آن مانور دهد. ارتقای جایگاه چین حتی به‌صورت نمادین ابزاری برای مهار شوروی و بازآرایی موازنهٔ قدرت جهانی بود. ‌نزدیکی آمریکا و چین ــ از سفر تاریخی نیکسون به پکن در ۱۹۷۲ گرفته تا برقراری روابط رسمی در ۱۹۷۹ ــ نتیجهٔ طبیعی همین منطق ساختاری بود. این تحول نه از سر همدلی و نه از سر اشتراک ارزش‌ها، بلکه ناشی از این واقعیت بود که ظهور هسته‌ای چین و فروپاشی انسجام دنیای کمونیستی، لحظه‌ای منحصر‌به‌فرد ایجاد کرده بود که در آن تعامل با پکن دقیق‌ترین راه برای پیشبرد منافع حیاتی آمریکا بود. ‌گشایش آمریکا به‌سوی چین تنها یک تصمیم نظری یا یک چرخش سادهٔ دیپلماتیک نبود؛ این روند، مرحله‌به‌مرحله و با دقتی وسواس‌گونه، در فضایی از محرمانه‌ترین عملیات‌های دیپلماسی قرن بیستم شکل گرفت. دتانت، پیش از آنکه در سال ۱۹۷۲ با سفر رسمی نیکسون به پکن علنی شود، در واقع با مجموعه‌ای از تکانه‌های مخفی آغاز شده بود. نقطهٔ عطف این روند، سفر سری و تاریخی هنری کیسینجر به پکن در ژوئیهٔ ۱۹۷۱ بود؛ سفری که ماهیت پنهانی آن دقیقاً نشان می‌داد که دولت آمریکا می‌دانست کوچک‌ترین نشت خبری می‌تواند چه پیامدهای راهبردی برای روابطش با متحدان آسیایی ایجاد کند. ‌در آن زمان، ایالات متحده به‌خوبی می‌دانست که ژاپن و کرهٔ جنوبی، دو متحد کلیدی واشنگتن در شرق آسیا، می‌توانند به‌راحتی به نقش «اسپوایلر» تبدیل شوند. ژاپن، به‌عنوان بزرگ‌ترین قدرت اقتصادی آسیا و کشوری که از ۱۹۵۲ به بعد عملاً زیر چتر امنیتی آمریکا قرار داشت، هرگونه نزدیکی واشنگتن به پکن را تهدیدی بالقوه علیه معماری امنیتی شرق آسیا می‌دید. کرهٔ جنوبی نیز که در سایهٔ حضور نیروهای آمریکایی نفس می‌کشید، هر تغییر در مناسبات چین و آمریکا را با تردید و حتی وحشت دنبال می‌کرد؛ چرا که بقای رژیم سئول به ثبات بازدارندگی در شبه‌جزیره وابسته بود.