پونمن: جیسون کاملاً درست می‌گوید که این بحران ریسک‌های اقتصادی و امنیتی وابستگی به انرژی را برجسته می‌کند. به یاد داشته باشید که فشار بزرگ روی انرژی هسته‌ای - نه تنها در ایالات متحده، بلکه در مکان‌هایی مانند فرانسه، ژاپن، کره و سوئد - پس از تحریم نفتی اعراب در سال ۱۹۷۳ آغاز شد. پیشرفت انرژی هسته‌ای پس از حوادث تری‌مایل آیلند، چرنوبیل و فوکوشیما متوقف شد. اما تحریم نفتی کاتالیزور اصلی بود که توضیح می‌دهد چرا امروز بیش از چهارصد رآکتور هسته‌ای در سراسر جهان فعال هستند. اکنون نگرانی‌های فزاینده امنیت انرژی به تقاضای فزاینده برای برق در سطح جهانی اضافه شده است که ناشی از انقلاب هوش مصنوعی و همچنین رشد اقتصادی در کشورهای جنوب جهانی است. این عوامل با نگرانی‌های اقلیمی ترکیب شده و منجر به تعهد نزدیک به چهل کشور برای سه برابر کردن ظرفیت هسته‌ای خود تا سال ۲۰۵۰ شده است. بحران ممکن است این توسعه را بیش از پیش تسریع کند. با این حال، انرژی هسته‌ای و تجدیدپذیرها جایگزین‌های مستقیمی برای نفت نیستند. علیرغم سرمایه‌گذاری ۱۰ تا ۱۲ تریلیون دلاری در انرژی‌های تجدیدپذیر در ده سال گذشته، احتمالاً برای مدت طولانی به شدت به نفت وابسته خواهیم ماند. فرومن: بیایید بحث را در همان جایی که شروع کردیم، یعنی موضوع SPR، به پایان برسانیم. جالب اینجاست که این روزها علاقه زیادی به ذخیره‌سازی وجود دارد. معلوم است که ما سابقه طولانی در ذخیره‌سازی همه چیز از لوازم پزشکی و بهداشت عمومی گرفته تا پنیر و کشمش داریم. اکنون، ما در مورد تقویت ذخیره دفاع ملی خود با پروژه والت صحبت می‌کنیم که بر ذخیره مواد معدنی حیاتی متمرکز است، و به طور بالقوه ایجاد یک ذخیره ملی اقتصادی. اغلب از ذخایر استراتژیک SPR به صراحت به عنوان یک الگو ذکر می‌شود. بیایید امیدوار باشیم که تجربه‌هایی را از نقاط قوت و محدودیت‌های SPR به عنوان یک ابزار سیاستی، همانطور که در مواجهه با بحران انرژی کنونی آشکار می‌شوند، بیاموزیم.

پونمن: دقیقاً. در حالی که خطوط لوله جایگزینی مانند خط لوله شرق-غرب عربستان سعودی و خط لوله نفت خام ابوظبی امارات متحده عربی وجود دارد که به آنها امکان می‌دهد مقداری نفت را بدون عبور از تنگه جابجا کنند، این خطوط نیز محدودیت‌های خود را دارند. خط لوله امارات ممکن است بتواند کمی کمتر از ۱.۸ میلیون بشکه در روز را جابجا کند، و خط لوله عربستان عملاً به ظرفیت پایانه صادراتی ینبع محدود می‌شود که برای حداکثر حدود ۴.۵ میلیون بشکه در روز طراحی شده، اما در عمل ظرفیت آن به مراتب کمتر است. علاوه بر این، آن پایانه صادراتی و کشتی‌هایی که می‌تواند بارگیری کند، در صورت بسیج حوثی‌ها، به طور بالقوه در معرض حملات آنها قرار خواهند گرفت. فرومن: درست است. ما به هیچ وجه نمی‌توانیم نفت کافی از خلیج فارس خارج کنیم. بنابراین احتمالاً با کسری بیش از ۱۰ میلیون بشکه در روز مواجه خواهیم بود، پس از اینکه خطوط لوله، آزادسازی ذخایر و ذخایر شناور را در نظر بگیریم. دولت ایالات متحده گفته است که از طریق شرکت مالی توسعه بین‌المللی ایالات متحده (DFC) به کشتی‌ها بیمه خواهد داد، که می‌تواند یک مانع برای کشتیرانی را کاهش دهد، اما سؤال بزرگ‌تر این است که آیا آن کشتی‌ها واقعاً می‌توانند با خیال راحت از این آبراه باریک عبور کنند؟ کریس رایت، وزیر انرژی، به CNBC گفت که ارتش ایالات متحده "آماده" اسکورت نفتکش‌ها نیست، اما این بسته به ماهیت تهدید ایران می‌تواند تغییر کند. ایران حملات خود به نفتکش‌ها و پایانه‌های نزدیک تنگه هرمز را افزایش داده است، و گزارش‌های تأیید نشده‌ای وجود دارد که ایران ممکن است مین‌ریزی در تنگه را آغاز کرده باشد. نیروی دریایی ایالات متحده اخیراً چهار فروند مین‌روب کلاس Avenger قدیمی خود را که در خاورمیانه بودند، از رده خارج کرد (این کشتی‌ها با بدنه چوبی ساخته شده بودند تا دقیقاً از فعال کردن مین‌های مغناطیسی که به دنبالشان بودند جلوگیری کنند) و تا حدی آنها را با کشتی‌های جنگی ساحلی (LCS) جایگزین کرد که اکنون در خلیج فارس فعالیت می‌کنند. به جای فرستادن ملوانان به میدان‌های مین با قایق‌های چوبی، خدمه این LCSها پهپادهای زیرآبی و سطحی خودمختار را برای یافتن مین‌ها می‌فرستند در حالی که خدمه در امان هستند. بحران فعلی می‌تواند یک آزمایش مهم برای این رویکرد باشد. حتی بدون مین‌ریزی در تنگه، ایران توانمندی کافی پهپادی و موشکی برای حمله به نفتکش‌ها را دارد که کند حرکت می‌کنند و باید مسیرهای دقیقی را دنبال کنند. آنها همچنین دارای شناورهای سطحی بدون سرنشین (USV یا قایق‌های پهپادی) هستند که قادر به وارد کردن آسیب جدی به کشتی‌ها می‌باشند. همه اینها به نظر می‌رسد به قیمت‌های بالاتر نفت اشاره دارد، اینطور نیست؟ بوردوف: کمی شگفت‌انگیز است که تنگه هرمز تقریباً بسته است، گزارش‌ها حاکی از مین‌ریزی احتمالی ایران در تنگه است، موشک‌ها بین کشورهای خلیج فارس در حال پرواز هستند، و ما شاهد قیمت‌های بالای نفت بوده‌ایم اما نه قیمت‌های دیوانه‌وار. فکر می‌کنم تنها چیزی که از رفتن نفت به سطوح بالاتر جلوگیری می‌کند این است که بازارها شرط می‌بندند ترامپ به زودی پایان جنگ را اعلام خواهد کرد. فرومن: وقتی مردم می‌گویند هیچ کشتی‌ هنوز از تنگه هرمز عبور نمی‌کند، این کاملاً درست نیست. تعدادی کشتی ایرانی در حال عبور هستند. در واقع، وال استریت ژورنال این هفته گزارش داد که ایران اکنون نفت بیشتری از طریق تنگه نسبت به قبل از جنگ صادر می‌کند - و به طرز متناقضی با قیمتی بالاتر! پونمن: روسیه نیز از این افزایش قیمت سود می‌برد. فایننشال تایمز گزارش داد که روسیه به لطف افزایش قیمت نفت و کاهش شکاف قیمتی برای نفت خام روسیه، روزانه تا ۱۵۰ میلیون دلار سود بادآورده کسب می‌کند. «اسکات بسنت» وزیر خزانه‌داری، همچنین اعلام کرد که ایالات متحده "مجوز موقتی برای اجازه خرید نفت روسی که در حال حاضر در دریا سرگردان است به کشورها اعطا خواهد کرد. این ذخایر شناور ممکن است تا ۱۲۵ میلیون بشکه باشد. بوردوف: بسیاری از مردم فکر می‌کردند چین به طور قابل توجهی از این درگیری آسیب خواهد دید، و آنها قطعاً هزینه بسیار بیشتری برای حجم بالای نفت و گازی که وارد می‌کنند پرداخت خواهند کرد، اما همانطور که اخیراً در فارین پالیسی نوشتم، این وضعیت را می‌توان تأییدی بر استراتژی بلندمدت امنیت انرژی چین دانست، که بر تلاش برای کاهش واردات نفت از طریق برقی‌سازی بیشتر اقتصادشان؛ تولید بیشتر آن برق از منابع داخلی مانند زغال‌سنگ و انرژی‌های تجدیدپذیر؛ و ایجاد یک ذخیره استراتژیک عظیم نفت در حدود ۱.۴ میلیارد بشکه متمرکز بوده است.

حمله آبی-خاکی به ایران و نبرد گالیپولی ✍️پاتریشیا مارینز هرگونه جنگ علیه ایران، خطر تکرار اشتباه کلاسیک گالیپولی را به همراه دارد: دست‌کم گرفتنِ یک دفاع مصمم توسط یک ابرقدرت، در جغرافیایی که به شدت به نفع مدافع است. در سال ۱۹۱۵، امپراتوری بریتانیا معتقد بود ناوگان برترش برای عبور از تنگه داردانل و سرنگونی امپراتوری عثمانی با سهولتی نسبی کافی است. ژنرال‌ها و سیاستمداران، از جمله وینستون چرچیل، ایان همیلتون و لرد کیچنر، ترک‌ها را ارتشی عقب‌مانده با «ارزش مشکوک» می‌دیدند که با اولین شلیک رزم‌ناوهای بریتانیایی متواری خواهند شد. اما واقعیت بسیار متفاوت بود. جغرافیای گالیپولی حمله را به یک کابوس تبدیل کرد. عثمانی‌ها ارتفاعات تند مشرف به سواحل را در کنترل داشتند. به محض پیاده شدن نیروهای متفقین، آن‌ها در نوارهای باریک شنی گرفتار شدند و کاملاً در معرض آتش مسلسل و توپخانه از بالا قرار گرفتند. پیشروی یا عقب‌نشینی ایمن تقریباً غیرممکن بود. این دقیقاً همان دیوار طبیعی است که ایران امروز در کوه‌هایی که تقریباً تمام سواحلش را احاطه کرده‌اند، در اختیار دارد. هر نیرویی که قصد پیاده‌سازی نیرو در خلیج فارس را داشته باشد، بلافاصله با ارتفاعات تندی در پشت سواحل روبرو می‌شود که به مدافع اشراف کامل و برتری آتش می‌دهد. فراتر از جغرافیا، ایران دارای چیزی است که بریتانیایی‌ها در مورد ترک‌ها دست‌کم گرفته بودند: توانایی انجام «دفاع اشباع‌گر». در حالی که ذخایر مهمات تهاجمی و دفاعی مهاجمان رو به اتمام است، ایران خود را برای یک جنگ اشباع آماده می‌کند. هزاران پهپاد از انواع مختلف، موشک‌ها و قایق‌های تندروی هجومی که به صورت دسته‌ای (Swarms) پرتاب می‌شوند، می‌توانند به سرعت توانایی ائتلاف برای پوشش عملیات آبی-خاکی در ایران را مستهلک و فلج کنند. لجستیک (تدارکات) گلوگاه مرگبار دیگری است. در گالیپولی، متفقین نتوانستند جریان تدارکات را زیر آتش مداوم حفظ کنند. در ایران، این چالش حتی بزرگتر خواهد بود: خطوط تدارکاتی نمی‌توانند به پایگاه‌های آمریکایی در منطقه تکیه کنند، چرا که این پایگاه‌ها پیش از آن به شدت آسیب دیده و برای ۲۶ روز زیر آتش بوده‌اند. در عوض، آن‌ها باید به لجستیک بسیار دورتر تکیه کنند که توسط یک زیربنای صنعتی ضعیف شده در آمریکا پشتیبانی می‌شود. در همین حال، ایران در خانه خود می‌جنگد؛ با کارخانه‌های زیرزمینی، خطوط تدارکاتی کوتاه و توانایی باز کردن جبهه‌های متعدد از طریق شبه‌نظامیان عراقی و حوثی‌ها. به طور موازی، تنگه هرمز معادل مدرن تنگه داردانل عمل می‌کند. ایران با مین‌های دریایی پیشرفته اما نسبتاً ارزان، موشک‌های ضد کشتی، پهپادها و نیروی دریایی خود بر این منطقه مسلط است. از دست دادن تنها یک یا دو کشتی بزرگ یا شناور ترابری کافی است تا کل عملیات از هم بپاشد؛ درست همان‌طور که در سال ۱۹۱۵، مین‌های ساده سه رزم‌ناو بریتانیایی را در یک روز غرق کردند. اشتباه در ارزیابی، همان اشتباه یک قرن پیش است. همان‌طور که بریتانیایی‌ها معتقد بودند ترک‌ها «تاب و توان جنگ مدرن را ندارند»، امروزه برخی تصور می‌کنند که بمباران شدید تکنولوژیک به سرعت باعث فروپاشی نظام ایران می‌شود. اظهاراتی مانند گفته نتانیاهو که «ایران ببری کاغذی است... یک ضربه محکم و رژیم سقوط خواهد کرد»، به شکلی خطرناک یادآور بیانیه‌های چرچیل و همیلتون است. هر دو این واقعیت را نادیده گرفتند که ملتی با ده‌ها میلیون نفر جمعیت، که در خاک خود و با انگیزه ایدئولوژیک قوی می‌جنگند، به راحتی تسلیم برتری تکنولوژیک نمی‌شوند. گالیپولی برای متفقین حدود ۲۵۰ هزار تلفات (از جمله ده‌ها هزار کشته) به همراه داشت و با عقب‌نشینی تحقیرآمیز پایان یافت. آن نبرد یک «چرخ‌گوشت» انسانی بود که تکبر یک ابرقدرت را در برخورد با واقعیتِ زمین و عزم مدافع بر ملا کرد. هرگونه حمله آبی-خاکی احتمالی به ایران در امروز، همان خطر تبدیل شدن به یک «گالیپولی پارسی» را دارد: جایی که ایمان مفرط به تکنولوژی با جغرافیای تسخیرناپذیر، انبوهی از موشک‌ها و پهپادها، و مزیت مطلق کسانی که در خاک خود می‌جنگند، برخورد می‌کند. ایران اولین درگیریِ یک «جهان چندقطبی» است؛ واقعیتی که آمریکا، اسرائیل و احتمالاً کل غرب هنوز در درک آن ناتوان هستند.

💠 یحیی ابو زکریا فعال رسانه‌ای الجزایری 🔸 ‌به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران... من یحیی ابو زکریا، شهروند الجزایری و فرزند شهدا در الجزایر هستم. آرزو دارم یک دست لباس نظامی از لباس‌های سپاه پاسداران به من هدیه دهید تا آن را به فرزندان و نوه‌هایم به ارث بسپارم و به آن‌ها بگویم: این لباس قهرمانان و انسان‌های شریف است... زمانی که فلسطین ذبح شد و غزه نابود گردید، صاحبان این لباس مقاومت کردند، جهاد نمودند، پرچم اسلام را برافراشتند، برای فلسطین پیروز شدند و فرمانده خود و دستاوردهای کشورشان را برای یاری فلسطین و مستضعفان تقدیم کردند. #جنگ_رمضان ⬅️ شعوبا، پایگاهی برای آشنایی با جامعه و فرهنگ ملل مسلمان @shouba

🎥 ایران همچنان ریشه‌دار و قدرتمند، دشمنان در باتلاق توهم! 🔹️یحیی حرب، تحلیلگر سیاسی شبکه الحوار: امروز ساختار امپریالیسمِ ترک‌خورده و در حال نابودی است. ائتلاف تاریخی که از سال ۱۹۴۵ برقرار بود، در این جنگ به پایان رسیده. ایران الان در مرحله شکست نیست، اغراق نمی‌کنم این آمریکاست که در حال شکست خوردن است. ایران همچنان قوی و پایدار است. 🔺️ این تبلیغات تلویزیونی که می‌گویند فلانی و فلانی را کشتند، موازنه قدرت را تغییر نمی‌دهد و مبانی را عوض نمی‌کند. همه می‌دانند که ایران یک حکومت ریشه‌دار، قدرتمند و واقعی است که نیرو و توان اصلی نظام است و این جنگ را مدیریت می‌کند.

🔺هالا مادرید 🔹الجزایر اعلام کرد که بخاطر مواضع اسپانیا در جنگ علیه ایران و غزه، با گاز ارزان‌تر و حداکثر صادرات به این کشور پاداش می‌دهد. 🔹این اتفاق خیلی خیلی مهم است و نشان از عمق استراتژیک ایران و یارانش در محور مقاومت در جنگ کنونی دارد. @khate_energy

🔺اراجیف جدید پدوفیل: سریع‌تر بیاید مذاکره؛ وگرنه حمله می‌کنم 🔹ترامپ: مذاکره‌کنندگان ایرانی بسیار متفاوت و «عجیب» هستند. آنها از ما «التماس» می‌کنند که معامله کنیم، کاری که باید انجام دهند، زیرا از نظر نظامی نابود شده‌اند و هیچ شانسی برای بازگشت ندارند، و با این حال علناً اعلام می‌کنند که فقط «در حال بررسی پیشنهاد ما» هستند. 🔹اشتباه می‌کنند!!! بهتر است هر چه زودتر جدی شوند، قبل از اینکه خیلی دیر شود، زیرا وقتی این اتفاق بیفتد، دیگر راه برگشتی وجود ندارد و اوضاع زیبا نخواهد بود! @khate_energy

🔺فحاشی پدوفیل به ملت ایران همزمان با گریه به خاطر انزوا در ناتو 🔹ترامپ: کشورهای عضو ناتو مطلقاً هیچ کاری برای کمک در رابطه با آن ملت د.ی.و.ا.ن.ه، که اکنون از نظر نظامی درهم‌کوبیده شده است، یعنی ایران، انجام نداده‌اند. ایالات متحده آمریکا هیچ نیازی به ناتو ندارد، اما این نکته بسیار مهم را در این مقطع زمانی “هرگز فراموش نکنید”! @khate_energy

◼️ آتش‌بس به‌مثابۀ «سلاح»: مرگ تدریجی یک ملت ✍🏻 مهدی حسین‌زاده یزدی؛ دانشیار دانشکدۀ علوم اجتماعی دانشگاه تهران ▪️جنگ اولاً و بالذات،‌ پدیده‌ای منفور و نامطلوب برای انسان‌هاست. جنگ فی‌نفسه، نمی‌تواند غایت هیچ کنشگری خردورز و مصلحت‌اندیش باشد. در مقابل، دفاع و مقاومت در برابر تجاوز، به دلیل آنکه معطوف به صیانت از جان، تمامیت ارضی و استقلال سیاسی است، از منظر اخلاقی و عقلانی اولاً و بالذات مطلوب و ضروری است. در برابر متجاوزگر باید ایستاد و دفاع کرد. در این میان، هر کارگزار، مُصلح، اندیشمند و روشنفکری برای مردمان و به ویژه ملَّتش صلح و صفا و آرامش طلب می‌کند. عُقلا ترجیح می‌دهند که نزاع‌ها و اختلافات را از راه گفتگو و مذاکره حل‌وفصل کنند. چه چیزی در دنیا می‌تواند دلنشین‌تر و زیباتر از قهقهۀ گوش‌نواز کودکان و بازی آنان در فضایی آرام و بدون ترس و واهمه باشد؟ صلح و آرامش، زیبا و دلکَش است و زمانی مطلوب است که پایدار باشد و نه اینکه آرامشی باشد قبل از طوفان. ▪️در زمانه‌ای ایستاده‌ایم که در کمتر از یک سال، خونخوارترین موجودات روی زمین که به هیچ قانون و قاعده‌ای جز منفعت و لذتشان پایبند نیستند، دو مرتبه به وطن عزیزتر از جان، در میانۀ مذاکرات تجاوز کردند و بهترین مردمان و هم‌وطنانمان را از ما گرفتند. جرثومه‌های فسادی که نمی‌توان درباره‌شان حتی از واژۀ گرگ‌صفت یا حیوان‌صفت استفاده کرد. به‌راستی، کدام حیوان یا کدامین گرگ از هم‌نوعش چنین می‌دَرَد و چنین خون می‌ریزد و کودک سلاخی می‌کند؟ ▪️آیا مذاکره با چنین جرثومه‌هایی می‌تواند منطقی و عَقلانی باشد؟ آیا عُقلا، مذاکره با بازیگرانی که کارنامۀ سیاهی‌ از نقض مکرّر قوانین بین‌الملل و معاهدات را دارند، در حالتی که هیچ ضمانت و تضمینی امکان وجود ندارد، تجویز می‌کنند؟ فراموش نمی کنیم کودک‌کشان و غارتگران بعد از آتش‌بس در جنگ 12 روزه و تجدید قوا و دوباره در میانۀ مذاکرات به سرزمین مادری حمله کردند. ▪️اکنون بیست‌و‌پنج روز از تجاوز دوم گذشته است. چه تضمینی وجود دارد که بعد از آتش‌بس، کسانی که سرِ سوزنی به هیچ عهد و معاهده‌ای پای‌بند نیستند، دوباره و چند ماه دیگر به کشور حمله نکنند؟ کدام نهاد یا قانون بین‌المللی می‌تواند، جلوی تجاوز بعدی‌ را بگیرد؟ آتش‌بس با این ویژگی، نه تنها نقض غایت اصلی صلح‌آوری است، بلکه از خود فرایند دیپلماسی مشروعیت‌زدایی می‌کند. بنابراین، پرسش از عقلانیت مذاکره با متجاوزی که سابقهٔ سوءاستفاده از فرصت‌های دیپلماتیک را دارد، پرسشی صرفاً سیاسی نیست، بلکه پرسشی بنیادین در فلسفهٔ عمل جمعی و نظریهٔ امنیت است که پاسخ آن بدون وجود سازوکارهای تضمین‌بخش، ناکارآمد و نافرجام است. ▪️پرسش بنیادین این است که آیا در شرایط کنونی، درخواست آتش‌بس چیزی جز استمهال طرف متجاوز برای تجدید قوا و تکرار تجاوز خواهد بود؟ تجربهٔ تاریخی نشان داده است که نبود ضمانت‌های اجرایی، آتش‌بس را به فاصله‌ای صرف میان دو مرحله از تجاوز و آن را به‌مثابۀ سلاحی برای فرسایش و ازبین‌بردن توان حریف تبدیل می‌کند. وضعیت «نه جنگ و نه صلح» به‌مثابۀ یکی از چالش‌های راهبردی، توان ملی را در بلندمدت تحلیل می‌برد. تداوم این وضعیت، نه تنها ظرفیت دفاعی را فرسایش می‌دهد، بلکه امکان اتخاذ راهبردهای فعال بازدارندگی را نیز محدود می‌سازد و فرصتی را برای بریدن و قطع کردن بازوان پرقدرت ایران در جبهه مقاومت در لبنان و عراق و ... فراهم می آورد. ▪️زمانی که کشور در شرایط تحریمی طاقت‌فرسا بود و با مشکلات اقتصادی دست‌و‌پنچه نرم می‌کرد و کشور از یک کودتا جان سالم به‌در بُرد، به کشور حمله شد. نیروهای مسلح در میدان نبرد و مردم در میدان خیابان با تمام قوا ایستاده‌اند؛ برای دین و میهن؛ برای آبادانی و پیشرفت؛ برای غیرت و شرف؛ برای آرامش کودکان و آیندگان. آیا در زمانی که نیروهای مسلح به پشت خیمه دشمن نزدیک شده‌اند و ضمانت را در میدان و نه روی کاغذ طلب می‌کنند، آتش‌بس معنایی می‌تواند داشته باشد؟ آیا آتش بس با نظم موجود در منطقه و وجود پایگاه‌های دشمن در اطراف ما و رژیم کودکشی که با ما جنگ وجودی دارد، برای ما امنیت و آرامش را به ارمغان می‌آورد؟ در این حالت، آتش‌بس نه راهگشا، بلکه بخشی از چرخهٔ معیوبِ تجاوز و استمهال خواهد بود. با توجه به این مطالب می‌توان گفت: آتش‌بس چیزی نیست، جز فرسودن توان ایستادگی و مرگ تدریجی ایران و ایرانی. #نبرد_با_آمریکا "مثل بهشتی"؛ منعکس‌کننده بهترین تحلیل‌ها؛ عضو شوید👇 ✅️ @mesle_Beheshti‌

‌🔻۱۰ نشانه نبرد بزرگ پیش‌رو ✍️مصطفی نجفی ‌۱. تبادل پیام‌های بی‌نتیجه و عدم شکل‌گیری مذاکره ‌۲. تحرکات عملیاتی و رزمی آمریکا در مجاورت ایران به ویژه در بحرین، امارات و عربستان ‌۳. اطلاعیه هشدار برخی کشورهای خلیج فارس از جمله بحرین به شهروندان خود برای وضعیت اضطراری ‌۴. حملات ایران و اسرائیل به مجاورت تاسیسات هسته‌ای دیمونا و بوشهر ‌۵. درخواست صریح امارات از ترامپ برای ادامه جنگ علیه ایران و‌ مشارکت آشکارتر برخی بازیگران عرب از جمله سعودی و بحرین در جنگ ‌۶. حملات گسترده هوایی به نوار ساحلی و خطوط مرزی ایران ‌۷. کاهش حجم حملات ایران به کشورهای عربی با هدف تمرکز برای یک آماده‌سازی بزرگ جنگی ‌۸. افزایش تحرک عملیاتی گروه‌های مقاومت ‌۹. آماده‌سازی‌های مهم و گسترده نظامی و غیرنظامی از سوی ایران ‌۱۰. اقدامات و تلاش تازه دشمن برای ترور مقامات ارشد نظامی ایران به ویژه نیروی دریایی #نبرد_با_آمریکا "مثل بهشتی"؛ منعکس‌کننده بهترین تحلیل‌ها؛ عضو شوید👇 ✅️ @mesle_Beheshti‌

🔻چند نکته درباره متن شیخ اسماعیل رمضانی متنی از شیخ اسماعیل رمضانی در یک گروه دیدم و در همان گروه اظهار تعجب کردم که چگونه می‌شود یک متن تا این حد اشکال محتوایی داشته باشد. امروز دیدم متن در جاهای زیادی وایرال شده است. البته شیخ رمضانی متن را از سر درد نوشته‌اند، اما احتمالاً دقت نکرده‌اند که چنین متن‌هایی با این میزان خطای فاحش، در شرایط جنگی تا چه حد آسیب‌زا است. شیخ اسماعیل عزیز پیش‌تر نیز در بزنگاه راه‌پیمایی عید غدیر اظهارنظری داشتند که بعد ناگزیر شدند چند بار آن را اصلاح کنند. آنجا هم ناخواسته دچار خطایی مشابه متن اخیر شدند؛ یعنی دوگانه‌سازی میان مردم و حاکمیت. مختصراً به متن برسیم: خطای اول به‌صورت مفصل استدلال کرده‌اند که امام از سر اجبار قطعنامه جنگ را پذیرفتند. حالا چرا این را گفته‌اند؟ تا بگویند اگر مسئولین نخواهند، خواسته امام پیش نمی‌رود. اصل حرف درست است، اما مصداق غلط است. این شبهه نخ‌نما بارها پاسخ داده شده است. پیشنهاد می‌کنم مصاحبه مفصل شهید باقری در این رابطه را بخوانند. رهبری فرمودند امام از سر اجبار آتش‌بس را پذیرفتند، اما نه اینکه این اجبار ناشی از خدعه مسئولین باشد، بلکه ناشی از شرایط کشور در آن سال و حکم مصلحت و عقل بود. بگذریم، مباحث مهم‌تری هم هست. خطای دوم در ادامه، شیخ اسماعیل در نقد شروطی که پرس‌تی‌وی منتشر کرده، نوشته‌اند که چرا می‌خواهید با این شروط جنگ را پایان دهید. پاسخ ساده این است که دقت نکرده‌اند این شروط آغاز مذاکره است نه شروط پایان جنگ. عجیب است چنین خطای فاحشی که ظاهراً بهانه اصلی نوشتن متن است. خطای سوم نوشته‌اند "احساس می کنم" مسئولین دنبال مذاکره‌اند. احساس؟ عجب دقیقاً کدام مسئول دنبال مذاکره است؟ یکی را نام ببرند. موضع قالیباف یا دولت؟ متن عراقچی را خوانده‌اند؟ متن سخنگوی دولت را ندیده‌اند؟ نکند شیخ رمضانی عزیز، میان صداقت مسئولین جمهوری اسلامی و دروغ‌بافی‌های ترامپ، به ترامپ اعتماد کرده‌اند؟ مگر با "احساس" می شود چنین حکم عجیبی داد؟ خطای چهارم احتمالاً برخی اخبار واسطه‌ها درباره انتقال پیام را دیده‌اند و تصور کرده‌اند مذاکره است. رد و بدل کردن پیام که اسمش مذاکره نیست. بالاخره چگونه باید به دشمن بگوییم مذاکره نمی‌کنیم یا شروط‌مان چیست؟ خطای پنجم در انتها نوشته‌اند برای این مشکل، از دست هیچ‌کس کاری برنمی‌آید جز مردم. واقعیت این است که کل متن را برای همین بخش نوشتم، چون خطایی بسیار فاحش است. چگونه ممکن است با این همه شواهد این روزها از یکدلی، همدلی و انسجام آشکار، باز هم به دنبال دوگانه‌سازی میان مردم و حاکمیت باشیم؟ مگر حاکمیت ما غیر از مردم است؟ چگونه از آثار سوء این نگاه غافل می‌مانیم؟ چگونه به فرامتن چنین خطایی که به‌عنوان راه‌حل ارائه شده، بی‌اعتنا هستیم؟ از کدام حاکمیت حرف می‌زنیم؟ کدام مسئول؟ اجازه ندهید فهرست کنم تک‌تک کسانی را که امروز در میان ما نیستند و با همین حرف‌های غیرمنصفانه و دور از واقع، خائن، مصلحت‌اندیش، کندکننده مسیر رهبری، مقابل ولایت و عافیت‌طلب خوانده شدند و امروز چیزی جز شرمندگی از آن باقی نمانده است. آخر چطور ممکن است که یک متن پر از خطا را تنها به واسطه "یک احساس" بنویسم؟ اگر اثر تخریبی متن شما را در شرایط جنگی نمی‌دیدم، این نقد را نمی‌نوشتم. اما خدا می‌داند ضرر این حرف‌ها و ایجاد انشقاق میان مؤمنین و تقابل میان مردم و حاکمیت را خیلی عمیق می‌دانم، خیلی. نگرانی درباره این خطای فاحش حتما بیش از نگرانی درباره مذاکره و غیره است. دوستدار حقیقی شیخ عزیزمان @mahdian_mohsen

والله که قوم اپستین هرگز حریف مردان آل علی نخواهند شد. 🗣️ Mahditorabifans @twtenghelabi