♦️ موشک‌باران مرزهای اسرائیل از سوی ایران؛ حزب‌الله الگوی مطلوب عملیات زمینی 🔹 منابع محلی در لبنان گزارش دادند هم‌اکنون مرزهای مشترک اسرائیل با محور مقاومت از سوی ایران زیر آتش سنگین موشکی است و این تحول، گمانه‌زنی‌ها از طرحی جدید را تقویت کرده است. 🔹 این منابع با اشاره به اظهارات اخیر یک مقام امنیتی و نظامی که «مطلوب‌ترین گزینه برای ایران» را الگوی عملیاتی زمینی توصیف کرده بود، حملات کنونی را همسو با مقدمات یک عملیات زمینی در مرزهای لبنان ارزیابی کردند. 🔹 حزب‌الله در جریان درگیری‌های اخیر، ده‌ها تانک مرکاوا را منهدم و شمار قابل توجهی از نیروهای ارتش اسرائیلی را به هلاکت است؛ الگویی که اکنون گمان می‌رود در مقیاسی گسترده‌تر در دستور کار قرار گرفته باشد. @Politicalhistory

سخنگوی نظامی «مقاومت اسلامی در عراق – سرایا اولیاء الدم»، ابو مهدی الجعفری: مقاومت اسلامی صرفاً حضور آمریکا را در کشورهای خلیج فارس و اردن هدف قرار می‌دهد. قصد آمریکا برای استقرار ۵ هزار نیروی نظامی در منطقه باعث خواهد شد ما عملیات‌ها علیه این حضور را در هر کشوری افزایش دهیم. تأکید می‌کنیم حملاتی که نیروهای حشد الشعبی و وزارت دفاع را هدف قرار داد، از پایگاه‌هایی در برخی کشورهای خلیج فارس و اردن انجام شده است. @Politicalhistory

ترامپ زمان میخرد تا با فریب دیگری میدان را پس گیرد. میخواهد شکست را جبران کند. حتی شاید تمرکز را به سمت جزایر ببرد ولی در نقطه دیگری عملیات کنند. @Politicalhistory

#برای ایرانم مالم ،جانم و اولادم فدا می کنم https://eitaa.com/kashmir_iransageer

🔴 این دختر معلول کشمیری، گوشواره‌های طلای خود را در حمایت از ایران اهدا کرد. #فتح_خیبر #مرگ_برآمریکا #مرگ_براسرائیل https://eitaa.com/kashmir_iransageer

تا آخر لحظات جان مان کنار ایران هستیم #کشمیر_همدل #ایران_صغیر https://eitaa.com/kashmir_iransageer

🔹برخلاف آن‌چه بعضی فکر می‌کنند، این‌گونه نیست که امریکایی‌ها، به عنوان یک ابرقدرت، همهٔ جوانب را در محاسبات‌شان لحاظ کرده و بتوانند آن را اجرا کنند. همیشه رفتار آن‌ها هوشمندانه نیست. برداشت و درک من از آن‌چه در منطقه و موضوعات فلسطین، عراق، سوریه، یمن و دیگر مسائل تجربه کردم این است که امریکایی‌ها در محاسبه بر روی کاغذ پیشرفته عمل می‌کنند؛ در مرحلهٔ برنامه‌ریزی عالی هستند، در تقسیم کار و حوزهٔ تئوری کارشان را خیلی خوب انجام می‌دهند؛ اما همهٔ این‌ها وقتی ارزش پیدا می‌کند که بتوانند همین برنامه‌ها را روی زمین پیاده کنند. امریکایی‌ها معمولاً هنگام اجرای طرح‌هایشان چند مشکل دارند. اولین نگرانی آن‌ها در همهٔ صحنه‌های درگیری این است که مبادا کشته شوند. این مسئله در همهٔ رده‌های آن‌ها وجود دارد.¹ روی کاغذ همه چیز عالی است؛ اما ضعف‌شان روی زمین در بخش‌هایی است که باید نقشهٔ طراحی‌شده را اجرا کنند. مشکل دوم امریکایی‌ها این است که اساساً منطقه را نمی‌شناسند. آن‌ها بعد از پانزده سال حضور در عراق هنوز از این کشور، مردم و فرهنگ آن شناخت خوبی به دست نیاورده‌اند. شواهد زیادی وجود دارد که این گفته را تأیید می‌کند. ۱.در سال‌های اول بعد از سقوط حکومت صدام در ترکیب هیئتی، همراه نمایندهٔ سازمان ملل در عراق، وقتی می‌خواستیم وارد منطقهٔ سبز بغداد شویم، چیزهایی دیدم که جالب بود. مثلاً نظامیان، سیاسیون و نیروهای امنیتی امریکا، اعم از خانم و آقا، در زمانی مشخص دنبال این بودند که به استخر و ورزش و تفریح برسند. هنگام ورود به منطقهٔ سبز ما را در گیت بازرسی مقداری معطل کردند. علت این بود که می‌گفتند الان وقت استراحت سگی است که باید خودروها را تفتیش کند. در زمان انتظار ما، چند سرباز امریکایی نزدیک گیت ورودی ایستاده بودند. من از ماشین پیاده شدم و به طرف یکی از آن‌ها که نزدیک ما بود رفتم؛ می‌خواستم از او سؤال کنم: «سگ شما کی خواهد آمد؟» از صدایش متوجه شدم آن سرباز خانم است. از او پرسیدم چه مدتی است که در عراق است؟ گفت: «حدود بیست و هفت روز.» پرسیدم: «چرا به عراق آمدی؟» گفت: «من در فلان ایالت امریکا زندگی می‌کنم. بعد از این‌که ارتش اطلاعیه داد برای جنگ در عراق سرباز جذب می‌کند، من و نامزدم ثبت‌نام کردیم و در منطقه‌ای شبیه آب‌وهوای عراق حدود سه ماه آموزش دیدیم. به ما گفته بودند بابت شش ماه مأموریت چقدر دست‌مزد به ما می‌دهند. من و نامزدم دیدیم اگر شش ماه به عراق برویم، با دست‌مزد آن می‌توانیم خانه و یک ماشین بخریم و حدود بیست سال برای زندگی خود پول متوسطی داشته باشیم. فکر کردیم چه کاری پردرآمدتر از این می‌توانیم پیدا کنیم؛ تصمیم‌مان را گرفتیم. اما بعد از این‌که همه کارها انجام شد، نامزدم ترسید و منصرف شد. گفت برای بیست سال آینده برنامه‌ریزی کرده‌ایم، ولی به جایی مثل عراق می‌رویم، اگر کشته شویم چه؟ من به حرف او اعتنا نکردم و آمدم. قمار کردم. اگر کشته شوم، همه چیز را از دست داده‌ام؛ ولی اگر زنده بمانم، چند سالی می‌توانم زندگی بی‌دغدغه‌ای داشته باشم.» باز هم در فرصت‌های دیگر مثل این با نظامیان خارجی مستقر در گیت‌های منطقه سبز صحبت می‌کردم. خیلی از آن‌ها اصلاً امریکایی نبودند. طرف می‌گفت من از فلان کشور امریکای لاتین یا افریقا آمده‌ام. اگر شش ماه در عراق بجنگیم، به ما اقامت دائم امریکا را می‌دهند. چنین نیروهایی همان کسانی هستند که باید روی زمین نقشه‌های امریکا را پیاده کنند. این‌ها انگیزه‌ای جز دریافت همان پول و دلار وعده‌داده‌شده ندارند. معلوم است که زنده ماندن برای‌شان از هر چیز مهم‌تر است. در نتیجه با کوچک‌ترین خطری صحنه را خالی می‌کنند. *قسمتی از کتاب صبح شام؛ خاطرات شهید حسین امیرعبداللهیان*

‌۱۷:۱۲/ ۷ فروردین حمله به مجتمع‌های فولاد در اصفهان و خوزستان به دلیل تحمل‌ناپذیر شدن ضربات اخیر به رژیم اسراییل رخ داده است. این حمله دو هدف اصلی دارد: اول، ضربه به تاسیساتی که رژیم تصور می‌کند در بلندمدت ایران برای بازسازی ماشین نظامی خود به آن نیاز دارد و دوم، جبران هیستریک ضربات بسیار موثر اخیر به جبهه داخلی رژیم. ورود به این نوع حملات نشان‌دهنده بن‌بست عملیاتی رژیم و عامل باز شدن دست ایران برای انهدام آینده صنعت و فناوری متحدان امریکاست. ایران در این کار تردید نخواهد کرد. همچنین، این نوع حملات نشان‌دهنده نگرانی عمیق رژیم اسراییل از ترک ناگهانی جنگ از سوی ترامپ و تنها ماندن آن در مقابل ایران است. جنس حملات به رژیم تا ساعاتی دیگر تغییر خواهد کرد. @dolfiniran

رژیم صهیونیستی در یکی دو روز اخیر در حال تصاعد حملات خود به زیرساخت‌های دفاعی و صنعتی جمهوری اسلامی ایران به بهانه مشارکت در تولید موشک است. طبعا، ساخت و تولید موشک و یا هر سلاح دیگری، مستلزم وجود چرخه ای گسترده از صنایع مختلف است که بسیاری از آنها اساسا کاربرد دوگانه دارند به عبارتی همان صنایع عمده ای که در تاسیسات اقتصادی و زیرساختی کشور کاربرد دارد، طبعا بخشی از ملزومات سلاح نیز هستند مانند فولاد و... . رژیم با این اقدامات به دنبال اختلال در چرخه بازسازی است. پاسخ باید متقابلا علاوه بر صنایع نظامی، صنایع اقتصادی و خصوصا فناوری، سایبری، های تک و هوش مصنوعی رژیم و امریکا را به طور گسترده و سنگین هدف قرار دهد. @Muhallel

🌕 موازنه دیپلماسی، میدان و خیابان #سیدحسین_شهرستانی دیشب در جمع مردم شریف تهرانپارس کمی سخن گفتم. از جمله اینکه پایمردی مردم در حضور در میادین و برکت محاسبه‌ناپذیر خون شهیدان، علی الخصوص امام شهید و کودکان میناب، همین اکنون فتح و پیروزی را برای ما به ارمغان آورده است. نه‌تنها دشمن به هیچ یک از اهدافش یعنی سرنگونی نظام یا استحاله از درون به سبک ونزوئلا دست نیافت بلکه فراتر از آن، ما نسبت به قبل از جنگ وضع به مراتب برتری داریم: اعمال کنترل بر تنگه هرمز، دست‌آورد بزرگ این جنگ است که دشمن اراده آن را به ما تقدیم کرد. ما باید پیش از این، از فرمول تنگه در برابر تحریم استفاده می‌کردیم. این جنگ باعث شد این فرمول طلایی را به‌دست آوریم. ناامن شدن متزاید رژیم اشغالگر و بعلاوه اسرائیل‌چه‌های کوچک منطقه دست‌آورد دیگر ماست. امارات، یک اسرائیل کوتوله است که در راس پیوند محور عبری و عربی است. فروریزی ایده امارات، به‌نحو پایداری معادله امنیتی منطقه را دگرگون خواهد کرد. دولت‌ها و شبه‌دولت‌های منطقه با شتاب بس بیشتری به سمت تعیین‌تکلیف نهایی و صریح در تامین منطقه پیش می‌روند: یا به قرارداد امنیتی محور مقاومت و معادله منطقه‌ای و اسلامی می‌پیوندند و یا به‌اسم هم‌پیمانی با امریکا، هزینه امنیت رژیم را هر روز بیش از پیش می‌پردازند. که البته این دومی علاوه بر هزینه‌های مادی، هزینه سیاسی و حیثیتی زیادی برایشان دارد و مشروعیت این شبه‌دولت‌ها را بیش از پیش مخدوش می‌کند. اما دست‌آورد بزرگ دیگر بعد از فتح میدان، "فتح خیابان" است. خیابانی که در طول سال‌های گذشته بارها به‌سبب تهاجم عظیم رسانه‌ای و در نتیجه فشار تحریم‌های اقتصادی و البته برخی تصمیمات نادرست داخلی، صحنه اعتراضات اجتماعی بود، اکنون یکپارچه به رنگ پرچم جمهوری اسلامی ایران مزیّن است. فتح خیابان، پشتوانه فتح میدان است و البته باید موازنه درست میان این دو برقرار باشد. در واقع معادله سه ضلع پیدا کرده است: دیپلماسی، میدان و خیابان. خیابان خواهان ادامه فتح میدانی است و طبعِ دیپلماسی، کاهش تنش میدانی. از سوی دیگر شرایط واقعی میدان را اهلش می‌دانند و نهایتا در تعاطی اضلاع این مثلث، سیاستمرد است که لحظه نقد کردن دست‌آوردهای میدان در ساحت دیپلماسی را تعیین می‌کند. تعیین تکلیف جایگاه رهبری آنهم با حداکثر رضایت مردم، خود دست‌آورد بزرگ دیگری است که در این لحظه اهمیت خود را نشان می‌دهد. اما دست‌آورد دیگر این نبرد به گمان من، پایان قطعی ایده پهلویسم به‌مثابه آلترناتیو نظام و حتی مقدمات شکست تصویر نوستالژیک دوران پهلوی اول و دوم در برابر عصر انقلاب اسلامی است. این خود دست‌آورد کمی نیست. دیگر راه بازگشت به گذشته در ذهنیت ایرانیان به‌کلی بسته شده و جمهوری اسلامی دست‌کم به‌مثابه وضع ضروری اکنون و آینده ایران پذیرفته خواهد شد و بدین ترتیب نظام بعد از سه دهه، از چالش جنگ بر سر موجودیت و لولوی براندازی رها خواهد شد. ...همانطور که اشاره شد خیابان خواهان تداوم فتوحات میدانی تا نابودی اسرائیل و حتی "رفع فتنه در جهان" است. همین‌که من در سخنرانی گفتم که ما تا امروز هم پیروزیم، شماری از مردم احساس کردند که می‌خواهم ایشان را برای پذیرش آتش‌بس مهیا کنم و با شعارهای خود مطالبه خود را عیان کردند. این البته یک سرمایه اجتماعی بی‌بدیل است. منتها باید آن موازنه درست برقرار باشد تا نه اهل سیاست از مردم عقب بمانند و نه خیابان از میدان و سیاست توقع نابجا داشته باشد که موجب سرخوردگی‌اش شود. مثل منی که شرایط دقیق میدان را نمی‌دانم، باید در تجویز نسخه به میدان احتیاط کنم. ما همه دوستدار ادامه جنگ دست‌کم تا لحظه تثبیت موازنه جدید امنیتی و اقتصادی و سیاسی در منطقه هستیم. در این موازنه جدید، اسرائیل جایی ندارد حتی اگر هنوز نابود نشده باشد. (الگوی نابودی اسرائیل، فروپاشی از درون خواهد بود). اما اینکه در چه گام‌هایی این موازنه‌ای که اکنون ظهور کرده، تثبیت خواهد شد را باید به منطق واقعی میدان و سیاست سپرد. مردان میدان و سیاست ما در این جنگ، پایمردی خود را ثابت کرده‌اند، لذا ضمن حفظ مطالبات به‌حق، باید به ایشان اعتماد کنیم. این اعتماد به مسئولان ارشد نظام، خود دست‌آورد بزرگ این نبرد است. سید حسین شهرستانی #دیپلماسی #میدان #خیابان