ولی من هروقت نگران شدم، ناامید شدم، آشفته شدم؛ خدا صدای اذان رو برای قلبِ پریشانم فرستاد :)

خدایا شکرت به خاطر شنیدن صدای اذان در آسِمان شهر...

السَّلامُ عَلَیْکَ یَا ابْنَ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ وَابْنَ سَیِّدِ الْوَصِیِّینَ اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یَابْنَ فاطِمَةَ سَیِّدَةِ نِساءِ الْعالَمینَ

گفت : فردا کلاس نداری؟ جواب داد : نه چطور؟‌ پرسید : تا ظهر چیکار می‌کنی؟ استراحت؟ گفت : استقامت... و من شاهدِ مکالمه‌ی روزمره‌شون بودم و به فکر فرو رفتم.

چقدر صدای بارون تو این شب‌های پاییزی خالیه ..

اولین دیالوگِ امروز رو از استادمون شنیدم وقتی که در فلاسکمو‌ می‌بستم و در همون حال به ایشون سلام دادم و گفتند : شما به دوران قدیم متعهدید‌. نه؟ صبحِ زود میرید دنبال درس و دانشگاه .. با این احتساب باید گفت امروز هفت صبح، نهایت ده نفر به دوران قدیم متعهد بودند‌ و خلوتی دانشکده تو ذوق می‌زد.

که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی

حقیقتا اونجا که حاج مهدی رسولی وسطِ نوحه گفت "رقیّه اشکای‌ منو خریداره" من همونجا موندم، زمان رفت...

همش از کتیبه‌هات نور می‌بینم ..

یاد ما هم باشید سردار :)