لوئیس در سال ۱۹۴۶ در آزمایشگاهش در دانشگاه برکلی در حالی که مشغول کار با سیانید هیدروژن بود، درگذشت. مرگ او در تنهایی و در حالی که تنها چند ساعت قبل با رقیب دیرینه‌اش «اروینگ لانگمویر» ناهار خورده بود، هنوز هم برای تاریخ‌نویسان علم، داستانی پر از شک و تردید است.
گیلبرت نیوتون لوئیس: معمار شیمی مدرن
گیلبرت لوئیس (Gilbert N. Lewis) بیش از آنکه یک دانشمند باشد، یک معمار بود؛ معماری که ساختارِ درک ما از ماده را بنا نهاد. او کسی بود که پیوندهای شیمیایی را از فضای ابهام خارج کرد و با معرفی «نقطه‌های لوئیس»، به زبانِ مشترکِ تمام شیمیدان‌های جهان تبدیل شد. با وجود اینکه او مفاهیم حیاتی مانند پیوند کووالانسی، اسید و بازهای لوئیس و ترمودینامیک شیمیایی را به ما هدیه داد، اما ویترین افتخاراتش همیشه از مدال نوبل خالی ماند. او نماد دانشمندی است که تأثیرش بر علم به قدری عمیق و بدیهی شد که کمیته نوبل، حضور پررنگ او را در تار و پود شیمی نادیده گرفت.
رافائل برخواهی گشت، روزی که کسی در خانه برایت چای دم کرده باشد و ثانیه ها را تا وقتی به خانه برمیگردی بشمارد.
بهشت؟ کدام بهشت؟ کدام سرزمین و فرد؟
من تا ابد حرف های خودم رو زیر سوال میبرم، چون چیزی نمیدونم و شاید به خاطر اینه که من هنوز هم میتونم با چشم هام ببینم، میتونم درک کنم،
پس اره شاید با همه‌ی سختی هایی که تحمل کردیم، بعد همه‌ی غروب ها، منتظر یک طلوع باشیم، منتظر یک پایان خوب، اما من گفتم شاید، شاید مثل این میمونه که روی لبه‌ی یک شمشیر راه بری، همه چیز به یک مو بنده، همه چیز.
اما اگر بهشتی باشد، آیا فکر می‌کنید شما لایق آن هستید؟ لایق سرزمینی فراتر، در حالی که رویایتان را خاک کردید.
خاکستری من، می‌خواهم پرواز کنم، اما به یاد ندارم بال‌هایم کجا هستند.
شاید نخست باید سقوط را دوست داشته باشی، تا بعد بتوانی پرواز کردن را بیاموزی.