_

یکی از ماندگارترین پاراگراف‌های رمان سقوط، نوشتهٔ آلبر کامو قطعاً این قطعه است: «‏من آنقدر بزرگوار نبودم که از اهانت‌ها بگذرم، امّا سرانجام فراموش می‌کردم. و آن‌که گمان می‌برد از او بیزارم مبهوت می‌شد. آن‌گاه که می‌دید لبخندزنان به او سلام می‌کنم، برحسب سرشتش عظمت روحم تحسینش را برمی‌انگیخت یا خفت منشم را خوار می‌شمرد. غافل از این‌که علتِ رفتارم ساده‌تر از این حرف‌ها بود: حتی نامش رافراموش کرده بودم.»

تو جانی، ولی من تو را بیش از آن دوست دارم ...

شازده کوچولو پرسید: غم انگیزتر از اینکه بیای و کسی خوشحال نشه چیه؟ روباه گفت: بری و کسی متوجه نشه!

دقیقاً همونجا که از همه آدما خسته میشی، خدا یکی رو میاره وسط زندگیت و میگه ببین چی واست نگه داشتم! :)

_

مث برد بود باختن قلبم به تو...🥲

_

deaтн ιѕ eaѕy,тнoυgн dare тo lιve مرگ که آسونه اگه جرئت داري زندگي کن

گاهى بايد بيرون كرد. فكرهاى منفى را، خاطرات زجر آور را و از همه مهم‌تر آدمهايی كه علتِ اصلى نااميدى ميشوند. باور كنيد گاهى فقط بيرون كردن يك آدمِ منفى از مدار توجه‌تان معجزه می‌كند. از من می‌شنويد در اين جهان بيشتر از همه براى خودتان و اهداف و آرزوهايتان ارزش قائل شويد، زيرا هيچ‌كس ماندگارتر از خودتان وجود ندارد.