سلام بر اون امامی که مظلوم زندگی کرد و در کمالِ مظلومیت هم به شهادت رسید‌‌‌... امام حسن(ع) ●|@abootorab7

خوش به سعادتم میشد اگر حالا مشهد بودم و بعد از زیارتی کوتاه و نماز جماعت تو صحن گوهرشاد، میرفتم پای منبر سیدعلی صادقی و روضه‌ی امین قدیم.

حسن جان... حسابِ بی‌کسی‌ام را ببین شده تکمیل جزام هم که ندارم بگیری‌ام تحویل پر از تَرَک ترَک و اشتباه و تردیدم کسی ندیده مرا آمدم ببینیدم... ببین که یکسره دردم، بیا و مرهم باش ببین رفیق ندارم، رفیق من هم باش...

گرفته‌ام چقدر پشت هم بهانه‌ی تو گرسنه آمدم تا مضیف‌خانه‌ی تو نه اسب دارم و مرکب، نه آشنا اینجا نمی‌کند کمکم کس به جز شما اینجا...

غریبه‌ام احدی را نمی‌شناسم تویی رفیق قدیمی و کم‌حواسم من...

همه زدند به روی خودم نیاوردم بغل بگیر مرا کوهِ گریه آوردم...

بغل بگیر مرا... کوهِ گریه آوردم...

پسرِ ارشد فاطمه(س)؛ کاش من هم جزو همسایه‌های شما بودم، هر روز صف می‌کشیدم در خونتون که وقتی از خونه بیرون میاید یک نظر روی ماه‌تون رو ببینم...

او را علی نامیدند؛ تا ایران با حرمش از حیث وجود نجف محروم نماند....! السلام‌علیک‌یا‌علی‌ابن‌موسی‌الرضا(ع)

غمگینم، مثل اون خیمه‌ها و تکیه‌هایی که سال‌به‌سال فقط واسه محرم ارباب برپا میشن و امشب همه‌شون جمع شدن...

مثل عَلَم‌ و کتل‌هایی که دوباره به انبار برمی‌گردن تا محرم بعد...

مثل پیرغلامی که نمی‌دونه تا محرم بعد عمرش قد میده نوکریِ ارباب رو کنه یا نه...