ما جوانیمان را صرف ساختن کاخهایی شنی از جنس جاه طلبی میکنیم، بعد زندگی شنهای شک را روی برجکهای آرزو و رویاهایمان که بادقت و ظرافت ساختهایم میریزد، آنقدر که دیگر آنها را نمیبینیم. یاد میگیریم که یک زندگی کسلکننده را بپذیریم و از چیزهایی که میخواهیم بگذریم و در زندانی از تنبلی ساکت شویم.
-دیزیدارکر-
اگه کلمه خب رو ازم بگیرن دیگه زندگی کردن رو یادم میره وقدرت تکلمم رو از دست میدم.
1.7M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
اینمردمالانکجانبدبختیِمنوببینن؟