من چه میدونستم دوست داشتنت همون غمی میشه که بعداً در موردش می‌نویسم ؛

امروز تو مدرسه و خونه <<<<<< کلا امروز خیلی <<

"من‌ می‌خوام از کسی عاشقشم، جونمه، زندگیمه متنفر باشم."

از حسم بهت خسته‌م دیگه گریه‌هامو واسه‌ت کردم ، فکرام درباره‌ت تموم شده. از امشب دیگه واسه‌م تا ده‌متر زیرخاکی ، از امشب دیگه هیچی واسه‌م مهم نیست جز حالِ‌خوب خودم.

مارا به سخت‌جانیِ خود این گمان نبود :)

امروز غمِ کله زندگیمو شست برد. از صبحش گرفته تا همین الان که زیربارون خیس‌آب شدم.

از لحاظ‌روحی نیاز دارم برگردم ۲۲آبان. واقعا چرا آپشن سفردرزمان وجود‌ نداره؟

دیگه پین‌ایتام نیستی، دیگه اون اسم‌ِ‌خاصِ‌تو‌گوشیم متعلق به‌ تو نیست، دیگه هرشب پیاماتو نمی‌خونم، دیگه وقتایی که میرم جایی که تو هستی ساعتها بهت خیره نمی‌شم، دیگه بافکر نبودنت اشکم درنمیاد، دیگه با مرور کردن خاطرات عین روزاولش ذوق نمی‌کنم، دیگه نبودنت راحته عادته، دیگه دوست‌داشتنم مال‌ِتو نیست، دیگه شبا رو با فکرتو صبح نمی‌کنم، دیگه توی‌ِ‌هیچ‌جمعی درباره‌ت صحبت نمی‌کنم، دیگه ازت کندم متنفر شدم، دیگه واسه‌م تموم شدی.