(برای صدمین بار می‌نویسد و پاک می‌کند)

شبِ سوم: چقدر دل‌تنگم و چقدر تموم شدنِ این دنیا رو دوست دارم! اما برای بعد از اون آماده نیستم..

[*در جستجوی معنا!]

این که محرم داره میاد خیلی‌ خوبه

[در فراری ترین حالتِ ممکن از بنی آدم]

و هیچ وقت از گفتن این حرف تکراری خسته نمی‌شم..

چرا حس می‌کنم ذوقم واسه زندگی از بین رفته؟ چرا؟ ذوق هام کجان؟

چای داغی که دلم بود به دستت دادم آنقدر سرد شدم از دهنت افتادم!

دارم صراحتاً از حقیقت فرار می‌کنم! دارم از حقیقت و تن دادن بهش فرار می‌کنم و خودم هم اینو می‌دونم! دارم از حقیقت فرار می‌کنم چون اونجوری که می‌خوام ساده و لطیف و دل‌نواز نیست! چون حقیقت سخته، خشنه و هراس‌انگیز! و من دارم ازش فرار می‌کنم و به خیالاتم پناه می‌برم! به خیالاتی که به راحتی محو می‌شن و به نیستی می‌پیوندن! اما چه چیزی ارزشمند تر از «حقیقت» تو این دنیا وجود داره؟ چه چیزی حقیقی تر از «حقیقت» میشه پیدا کرد؟ هیچ چیز! باید بهش تن بدم.باید بهش فکر کنم و بپذیرمش! شاید اون موقع وجه دل‌پذیر خودش رو نمایان کنه!

الان باید ساعت یه ربع به پنج باشه نه هفت و پنجاه و خورده ای دقیقه

بزرگ شو زهرا