شبِ سی و سوم: حتی وقتی از «تنهایی» گله دارم و بعد به «رفتن» فکر میکنم تسکین پیدا می‌کنم!

بیشتر از هر چیزی از خودم فراری ام.

این روزا واقعاً از هرچیزی که مریوط به دنیا و آدماشه در فرارم. دوست دارم مدتی فقط خودم باشم و خودم و باز می‌بینم از خودم هم فراری ام

خودخواهی و خودبزرگ‌بینی منزجرم می‌کنه و نه تنها بیرون از من فراوونه بلکه درون خودم هم پره ازش فک می‌کنم کی هستم مثلاً فک می‌کنم خیلی آدم حسابی ام، خیلی کسی ام و اینه که از خودم و بیرون از خودم منزجر و فراری ام... واقعاً فراری ام و خسته

آدم یه روز برمی‌گرده به خودش نگاه می‌کنه و می‌بینه هدفایی که براش با چنگ و دندون می‌جنگیده براش بی‌معنی و پوچه اون روز یا یه آغاز فوق العاده خواهد بود یا یه پایان شدیداً غم‌گین کننده

شبِ سی و چهارم: چطور انقد راحت وقتم رو تلف می‌کنم وقتی می‌دونم انقدر به رفتن نزدیکم؟

دوباره گم کردن آرامشم...

هعی چطور حالمو توصیف کنم این چند روزه واقعاً سردرگم و بی‌آرام و فراری ام

بابا لنگ دراز عزیز؛ کاش می‌تونستم اشک‌هام رو برات پست کنم!

شبِ سی و پنجم: خبر ترین خبر روزگار بی‌خبری ست خوشا که مرگ کسی را خبر نخواهد کرد!

ارتباطی که با رفته ها _آدمای مرده_ دارم بعضاً خیلی صمیمانه تر و سالم تر از ارتباطیه که با آدمای زنده دارم! یه جورایی احساس نزدیکی دارم باهاشون!

مود من در مواجهه با بی‌عدالتی های جامعه