بعد قضیه اینه که هر چقدر می‌ری بدتر می‌شه ینی هر کی بیشتر می‌ره دل‌تنگیش بیشتر میشه و هی بیشتر می‌شه و این بیشتر شدن تمومی نداره... همش بی‌قراری که بری .... و تو این تایم از همیشه بیشتر...

حالا از همه چی چرت تر این که ارزشیابی اساتید رو ترم پیش انجام ندادم و تا همین لحظه کلی بدبختی کشیدم سرش😐 و الانم هنوز که هنوزه ثبت نام نشدم در نتیجه‌ اجالتاً نمی‌تونم کلاسا رو شرکت کنم😐 که خب اهمیتی نداره واقعاً

همچین وضعیتی

دیشب داشتم فکر می‌کردم واقعاً تو قرنطینه دارم آسیب می‌بینم

بعد دم خونه مون مردا داشتن موکب می‌زدن واسه اربعین و اینا و دیدم چقد دلم می‌خواس برم تو خیابون کمکشون کنم ولی نمی‌شد و خب رگ فمینیستیم دیشب واقعاً فعال شده بود و از همه چی داشتم می‌نالیدم-_-

از لحاظ روحیاتم و اینا اگه پسر می‌شدم قطعاً خیلی تباه می‌شدم😂 ولی خب آنسلی گاهی دلم میخواد برای مدتی پسر باشم. صرفاً به خاطر شرایطی که میتونستم داشته باشم

و خب متنفرم از اینکه درمورد یه چیزی بنالم که همه خیلی وقته باهاش مشکل دارن و ازش می‌نالن (زیادی اسکلم فک میکنم مشکلاتم هم باید مختص خودم باشن ولا غیر -_-) ولییییی این مسئله واقعاً اذیتم می‌کنه

حالا بحثم شب بیرون رفتن نی اصن کلا خیلی خیلی کلی تر منظورمه ولی اونطور که فهمیدم خیلی از محدودیت های دخترا منشأش خونواده و سنت و جامعه و امنیت و فلانه نه اسلام

اصن منشأش هر چی هست مهم نی دو حالت داره یا حرف حق و قانع کننده س که اوکی می‌پذیرمش یا یه سری شرایط و سنت های غلطه که قطعاً نمی‌پذیرم ولی بخش ناراحت کننده ماجرا اینه که تغییر سنت ها و تفکر جوامع سال ها طول می‌کشه زمان بره، شاید تا آخر عمر من و بیشتر و این ناراحت کننده س که هرگز نمی‌تونم به جامعه ای که میخوام برسم با این وجود باید تمام تلاشم رو واسه تحققش بکنم واسه تحقق چیزی که مطمئنم بهش نمیرسم !

اینا رو ولش

:(

رو برنگردون..... از من یا حسین...