چرا هرررر روز که از خواب پا میشم باید با این قضیه مشکل داشته باشم که آدمایی که قبلاً واسم جذاب بودن عادی شدن و دلم رو زدن؟ چرااا؟

نمی‌خوام باهاش کنار بیام

شاید چون امید دارم بشه تغییرش داد

خب دیگه رسیدیم به اونجای افکارم که نمیشه با کلمات انتقال داد

در نتیجه سکوت*

مغزم پذیرفتدش

قلبم نمی‌پذیره..

«I do not deserve to have you...»

از کتابایی که جلدای قشنگی دارن خوشم میاد از کتاب فروشی هایی که بسته بندی پستی قشنگی دارن هم از اینکه همراه کتاب پیکسل و یادداشت و تقویم های کوچولوی بامزه میفرستن با یه لیست از کتابایی که ممکنه خوشت بیاد،لذت می‌برم.

دور بودن از فضای خونه واقعاً حالم رو بهتر کرده بود این مدت و حس می‌کنم این قضیه، فکت مثبتی نیس

حالا دارم وسوسه می‌شم برم قسمت های غم انگیز سریالم رو ریواچ کنم و رسماً به فنا برم باید با این مورد مبارزه کنم چون بعدش فوق‌العاده غمگین می‌شم و دیگه نمیشه جمعش کرد واقعاً

حالا اینکه از اونایی که دوسشون داشتم، الان بدم میاد -بی دلیل- رو کجای دلم بزارم؟