هیچ درکی از حیات بعد از مرگ ندارم هرچی فک می‌کنم هیچ تصوری ندارم که الان اونایی که رفتن چه جور زندگی ای دارن

همون که می‌گفت: ما نمیدانیم کجا رفتید، کجا هستید، نمیدانیم آنجا از اینجا دور است یا نزدیک؟ نمیدانیم چه میخورید؟ چه میکنید؟ چه مینوشید؟

و این منو از تو دور می‌کنه! حتی از خیالت...

You express me better than I can express myself, You shall be more to me than my poem.

میدونید چرا همه مون هی تایپ می‌کنیم یا ویس میگیریم و نمیفرستیم؟ چون تو مخمون کردن باید محبوب باشی، باید همه رو راضی کنی *مجازی کرده تو مخ‌مون

امروز دیگه رسماً نوزده سالمه و I'm so sad!

چون نمی‌دونم کجایی و چه می‌کنی چون دیگه نمی‌خوام _دست کم اینجوری_ ادامه بدم چون خسته شدم از این روند و اینجا مسائلی هست که راه حلشون بزرگ تر از اختیارات منه دارم عادت می‌کنم و این از همه بدتره نمی‌خوام عادت کنم فکر اینکه نوزده ساله دارم زندگی می‌کنم و باز سر خونه های اولم ام اذیتم می‌کنه اینجا چیزهایی هست که داره بهم آسیب می‌زنه و من نمی‌تونم به شیوه درست مدیریتشون کنم بیشتر از همه دلم برای تو تنگ شده و این چیزیه که همیشه هست من گم‌ شدم فرو رفته م و نوزده ساله چیزی که هست رو پذیرفتم حتی آینده هم دیگه به نظر پر از اتفاقات مطلوب نمیاد زمان هم به نظر نمیاد قصد همکاری باهام داشته باشه با این وجود ذره ای امید در کنار خرده جادو و ایمان توی قلبم ذخیره کردم و در انتظارم تا روزی منو نجات بده!

بارون...

بسه دیگه باید یه حرکتی بزنم باید به یکی بگم پاشه بیاد با هم بریم بیرون باید یه کم قاطی شم با آدما باید سرم رو گرم کارای فوق برنامه دانشگاه کنم باید از حصار امنم بیام بیرون قبل از اینکه بیش از این بهم آسیب بزنه!

Come, read to me some poem, Some simple and heartfelt lie...

عمیقا نیاز دارم جای آنه‌شرلی تو کلاس نشسته باشم و وقتی گیلبرت بم میگه هویج با تخته سیاهم طوری بکوبم تو سرش که بمیره

وای خیلی مود خیلی