چرا همش منتظرِ یه بعدنی هستم که بیاد و اوضاع در اون زمان درست بشه؟ تا کی؟ تا کی میخوایم همه مون بشینیم به انتظارِ حالت بهتری از زندگی. شاید بهتر بود گاهی امیدمون به «آینده» به کلی قطع می‌شد تا دست کم سعی می‌کردیم با همین «حالِ» نه چندان مطلوب کنار بیایم

.

همین الان یه واژه برای توصیف من؟ miserable

روحم پیر شده :)

امروز دوباره به مرگ فکر کردم و آروم شدم. به این فکر کردم که ثانیه های درد برای وجودی همیشه ناظر، آشکاره. به این فکر کردم بزرگ‌ترین وجود، با بالاترین کیفیت منو درک می‌کنه و می‌فهمه. و آروم شدم. لحظه های عذاب، در عین خشونت و سختی، شیرین به نظر می‌اومدن!

تو فکر می‌کنی همه چیز درست میشه؟ بهم بگو بهم لبخند بزن به چشمام خیره شو و بگو که همه چیز درست میشه بگذار آروم بشم

يَا مَنْ بَدَءَ خَلْقِي وَ ذِكْرِي وَ تَرْبِيَتِي وَ بِرِّي وَ تَغْذِيَتِي هَبْنِي لاِبْتِدَاءِ كَرَمِكَ وَ سَالِفِ بِرِّكَ بِی [تو همون اولینی هستی که با دست های خودش من رو ساخت و اون چه باید به من آموخت. اولین نفری که با من مهربانی کرد.... به خاطر اون اولین روزها... اولین مِهرها ... به خاطر محبت و نیکیِ گذشته ها ... حالا من رو ببخش.]

وَ أَنْتَ تَعْلَمُ ضَعْفِي عَنْ قَلِيلٍ مِنْ بَلاَءِ الدُّنْيَا وَ عُقُوبَاتِهَا [تو میدونی که من همین‌جا هم کم آوردم میدونی که چقدر بی‌طاقت و نحیفم...]

هر چی جلوتر می‌رم انگار همه چیز خراب تر میشه روحم ضعیف تر میشه و آسیب دیده تر اما امروز فهمیدم هر چی جلوتر می‌رم خودم رو هم بیشتر میشناسم بیشتر وجودم رو کشف می‌کنم شاید این رنج در مسیرِ سرخوشی باشه! شاید ابتدای جاده ی سرخوشی اینطور شروع میشه..

قَلبِ مَن شِکَسته ازش مطمئنم. آیا این من رو به تو نزدیک نمی‌کنه؟

اوهوم.