تو فکر می‌کنی همه چیز درست میشه؟ بهم بگو بهم لبخند بزن به چشمام خیره شو و بگو که همه چیز درست میشه بگذار آروم بشم

يَا مَنْ بَدَءَ خَلْقِي وَ ذِكْرِي وَ تَرْبِيَتِي وَ بِرِّي وَ تَغْذِيَتِي هَبْنِي لاِبْتِدَاءِ كَرَمِكَ وَ سَالِفِ بِرِّكَ بِی [تو همون اولینی هستی که با دست های خودش من رو ساخت و اون چه باید به من آموخت. اولین نفری که با من مهربانی کرد.... به خاطر اون اولین روزها... اولین مِهرها ... به خاطر محبت و نیکیِ گذشته ها ... حالا من رو ببخش.]

وَ أَنْتَ تَعْلَمُ ضَعْفِي عَنْ قَلِيلٍ مِنْ بَلاَءِ الدُّنْيَا وَ عُقُوبَاتِهَا [تو میدونی که من همین‌جا هم کم آوردم میدونی که چقدر بی‌طاقت و نحیفم...]

هر چی جلوتر می‌رم انگار همه چیز خراب تر میشه روحم ضعیف تر میشه و آسیب دیده تر اما امروز فهمیدم هر چی جلوتر می‌رم خودم رو هم بیشتر میشناسم بیشتر وجودم رو کشف می‌کنم شاید این رنج در مسیرِ سرخوشی باشه! شاید ابتدای جاده ی سرخوشی اینطور شروع میشه..

قَلبِ مَن شِکَسته ازش مطمئنم. آیا این من رو به تو نزدیک نمی‌کنه؟

اوهوم.

حس می‌کنم به تَه رسیدم به فصلِ آخر خطوطِ آخر.

به آخرِ خط می‌رسم در حالی که مطمئناً قلبم شکسته

زندگی در دوستی با مرگ عالی‌تر شده ست

[هر نگاهی می تواند خلوتم را بشکند کوزه ی تنهایی روحم سفالی تر شده است]