محض رضای خدا چرا نمیتونم رو یه آدم واقعی کراش بزنم؟ چراا؟

یعنی به جز شخصیت های فیلم و داستان و سناریو های خزعبل ذهنیم هیچ موجود خارجی ای جذبم نمیکنه

امشب از همیشه بیشتر احساس تنهایی می‌کنم

حس میکنم این حرفو یه بار دیگه زدم

اشک هام کلمه نمی‌شن..

زمان صبر نمیکنه و همیشه منو میزاره و می‌ره

حس می‌کنم تا ابد سرنوشت من تنهاییه!

این حس که هر روزِ زندگی مثل یه جنگه که باید درونش زنده بمونی، در عین اینکه طاقت فرساست، انرژی مضاعفی رو درونم ایجاد میکنه که ادامه بدم

یک بارِ دیگه، دلم مرگ میخواد

بعضی اوقات میترسم که نکنه دارم تو زندگیم زیادی کارهای عجیب غریب میکنم و نکنه دارم از معمولی ترین استاندارد های جوامع انسانی هم میزنم بیرون؟

باز هم باغچه از غنچه‌ی پژمرده پر است شهر از مردم دل‌تنگ و دل‌آزرده پُر است!

حتی دقیقاً تا لحظه ی پیش از به رختخواب رفتن، نمی‌دونم که قراره اینطور بی‌امان اشک بریزم