چرا دارم اینا رو اینجا میگم؟

دوست داشتم همون موقع که ده دوازده سالم بود یک لحظه میتونستم زندگی رو متوقف کنم و خودمو بردارم بیارم درست همینجا همین شبی که چشمام پر از اشکه و دارم تو کانالی که برای فرار از خودم زدمش، پیام میفرستم، تو همین لحظه ی به خصوص از بیست و اندی سالگی، بهش بگم آینده این همه غیر قابل حدسه زهرای کوچیک

وقتی هزار تا کانال دست‌نویس داری:

دیگه احساساتم به غم و شادی تقسیم نمیشه حسم شبیه یه ملغمه ی غلیظ و مایعِ کهکشانی پنج بعدیه که خوب و بد توش معنی نداره همه چی با هم قاطی شده و فراتر از ادراک منه

چقد دلم میخواد تنها برم کافه فکر کنم چقدر...

اعصاب ندارم گریه م میاد

انی وی لتس از بدبختی های زندگیمون جک بسازیم و لذت ببریم

من واقعاً شانس آوردم آدم مذهبی‌ای ام وگرنه سیصد بار تا حالا شکست عشقی خورده بودم و واقعاً تو این سن هیچی ازم نمونده بود

کله صبح درحالی که فقط دو ساعت خوابیده بودم بلند شدم با این اطفال رفتم کوه و همین الان برگشتم

همونطور که می‌بینید جای «تعادل» در زندگی من خالی ست

وقتی مترجم عقایدش رو وارد داستان میکنه😂

ببین غم دارم...