امشب اخوان‌ثالث در گوشم خوند: بیا ای خسته خاطر دوست! ای مانند من دلکنده و غمگین من اینجا بس دلم تنگ است بیا ره توشه برداریم قدم در راه بی فرجام بگذاریم

قاب بیست‌وچهارم [«جوری» ِچهارساله، گرسنه در چادرش به خواب رفت و بعد زیر آوار کشته شد. او همچنان لبخند می‌زند.]

قاب بیست‌وپنجم [صحن خالی سازمان ملل هنگام سخنرانی نتانیاهو ۱۴۰۴/۰۷/۰۴]

دلم نیومد این رو نفرستم دلم نیومد که نگم من این قاب‌های تلخ رو هر روز می‌بینم و همچنان منتظر بیدار شدنِ جهان ام، منتظر منفور شدن ظلم و منتظر برگشتن منجی. دلم نیومد این قاب بعنوان یادآور اینجا نباشه تا هربار به من بگه بعد از این همه ظلم و جنایت؛ وَيْكَأَنَّهُ لَا يُفْلِحُ الْكَافِرُونَ (وه گویی کافران هرگز پیروز نمی‌شوند!)

راستی چگونه حرف دلمان را فریاد کنیم که بدانید بر ما چه میگذرد؟

با اینکه تمام روز و شب ما بر شما عیان است تمام ناگفته هامان را میدانید تمام نانوشته‌هامان را میخوانید...

اگر به غروب علاقه داریم، شما میدانید چرا...

آری شما ما را خوب میشناسید چون همه‌ی زندگی ما دفترِ ورق‌پاره ای‌ست که بارها و بارها از برش کرده اید

اما اینجا ما از شما هیچ نمی‌دانیم!

آری بسیاری از شماها را با آن لبخندهای زیبا در آخرین وداع دیده ایم

و از آن به بعد دیگر چیزی از شما نشنیدیم...