بسم الله و بالله و علی ملة رسولالله
قسمت اول
ساعت از دو بامداد گذشته بود، اما مانیتورهای عریض و طویل اتاق مانیتورینگ، طبق معمول برای لحظهای هم خواب نداشتند. بازتاب طیف نوری که سرد و فیروزهای بود، در آن اتاق تاریک، خطوط چهره خسته اما متمرکز سید عاصف عبدالزهراء را روشن میکرد.
وارد فضا که شدم، بوی عطر تلخ قهوهای که ساعتی پیش دم کرده بود، در فضای سنگین و بیصدای اتاق پیچیده بود. چندنفر از بچهها مشغول کار بودند و آنقدر آرام و متمرکز روی کارشان بودند که صدایی جز چرخش نرم فنهای سرور مرکزی و تقتق ملایم کلیدهای مکانیکی کیبورد شنیده نمیشد.
رفتم کنار صندلی سیدعاصف ایستادم. روی نمایشگر میانی، سه نمودار رفتاری با خطوط قرمز و زرد خودشان را نشان میدادند.
به عاصف گفتم: به کجا رسیده کار؟
گفت: الگوریتمهای تحلیلی، ردپای یک پروفایل شکارچی رو ثبت کردن.
به ترافیکی که رمزنگاری شده بود، خیره شدم. ترافیک از مبدأ یک سرور پروکسی در حومه تیرانا (آلبانی) به چند نقطه در اصفهان و تهران هدایت میشد.
صیّاد با یک پرونده لاگ جدید وارد شد. گفت: آقا عاکف، تارگت جدید افتاد توی تور. روی اینستاگرام یه پیج اعتراضی دانشجویی رو نشونه رفته بود، اما ظرف کمتر از چهل دقیقه کشوندش روی تلگرام. پروتکل کلاسیکشونه. به محض اینکه طعمه چراغ سبز نشون داد، آیدی تلگرام فرستاد.
آصف دستش را روی چانهاش کشید. ته ریش زبرش نشان میداد دو شبانهروز است پای این پرونده ایستاده و خانه نرفته بدون هماهنگی با من.
گفت: فیسبوک و تلگرام براشون سنگر امنه... از اینستاگرام فقط برای تور انداختن استفاده میکنن. طعمه کیه؟
صیّاد گفت: یه پسری ۲۱ ساله، دانشجوی متالورژی دانشگاه (...). اسمش نیماست. توئیترش پر از غرولندهای روزمره از گرانی و خوابگاهه. تیپیکال یک سوژه خاکستری یا به تعبیر خودشون زخمی از سیستم.
همانطور که به مانیتور نگاه میکردم، پیش از آنکه عاصف چیزی بگوید، به صیّاد گفتم: سرپل چه تابلویی بالا آورده؟
صیّاد لاگهای ثانیهشمار را باز کرد گفت: اکانت با نام مستعار آرش آزادی. روی فوتو و بیوگرافی، تم نمادهای ملیگرایانه و شعارهای مدنی کار کرده. هیچ نشانی از مسعود و مریم نیست. دقیقاً طبق جزوه آموزشی سرفصل ۱۴ اشرف ۳.
آصف با گوشه لبخند سردی گفت:
هنوز هم فکر میکنن با کلاه لبهدار کراواتی و سبیل دهه پنجاه میتونن جوون نسل زد رو فریب بدن، فقط جلد کتاب رو عوض کردن. بیا بشین پشت سوئیچ، صیّاد. این بار ما نمیذاریم نیما مهره سوخته بشه. سیشیون (سشن) رو کلون کن روی سندباکس ما. بگذار ببینیم این به اصطلاح سرتیپ میدانی چقدر به متنهای کپیپیستش وفاداره.
بازجویی در حال رفاقت آغاز شده بود و عملیات رصد در حالت شنود زنده بدون مداخله فعال شد. ابزار تلهمتری اسپاد روی متادیتا سوار بود. روی صفحه بزرگ، متن پیامهای رد و بدل شده میان سرپل اشرف و اکانت نیما لحظه به لحظه رندر میشد.
پیام اول سرپل سازمان محارب رجوی روی مانیتور بالا آمد:
«سلام نیما جان، خوشحالم از آشناییت داداش. پستهای توئیترت رو دیدم، واقعاً کیف کردم از شجاعتت. دلم نیومد پیامی ندم. ما بچههای کف خیابون باید هوای همو داشته باشیم...»
صیّاد سر تکان داد گفت: فاز اول و شروع کرد. بمباران عاطفی و همزادپنداری.
آصف دقیقتر به متادیتا نگاه کرد، گفت:
به تایملپس پیام نگاه کن صیّاد. بین خوندن پیام نیما و این پاسخ سه خطی، فقط ۴ ثانیه فاصله است. متن رو ننوشته، از دیتابیس کپی کرده. برو تو مخزن دادههای مهارتی، خطوط رو با جزوه سال ۹۸ تطبیق بده.
صیّاد جستجو کرد، گفت: تطبیق ۹۲ درصدی با شابلون کد ۳۲-الف. متن ثابته، فقط اسم سوژه رو عوض میکنن.
دقایقی بعد، سرپل وارد سناریوی صمیمیت شد: راستی گفتی بچه کجایی؟ منم اصالتاً همون ورم! عجب تصادفی...
عاصف پوزخند زد، بعد به صیّاد گفت: همیشه همشهری طعمه هستن. اگه سوژه بگه اهل لاهیجانه، مادربزرگ سرپل لاهیجانی میشه. اگه بگه زاهدان، سرپل توی سرباز بزرگ شده. یک بیناموسی هستن این تیراناییها که دومی ندارن.
اما دقیقاً در دقیقه یازدهم چت، ناگهان لحن رفاقتی سرپل ترک خورد و ساختار امنیتی و نظامی بیرون زد. پیامها تند، مسلسلوار و بازجوییگونه شدند. جلسه معارفه آغاز شده بود. سرپل گفت: نیما جان برای اینکه بتونیم محکمتر کنار هم باشیم و من اشراف داشته باشم، چندتا سوال کوچیک بپرسم؟
نیما گفت: آره. بگو ببینم...
سرپل نوشت:
دقیقاً چه قشری رو نمایندگی میکنی؟
رشتهات چیه و توی کدوم دانشکده درس میخونی؟
امکانات شخصیت چیه؟ موتور داری یا ماشین؟ خانوادهات مذهبیان یا مخالف؟ با ماهواره مشکلی دارن؟ در طول روز با کیا در ارتباطی؟
عاصف سوت ملایمی کشید، گفت: چه اسکن کاملی! اگر این بچه جواب بده، عملاً کل زنجیره امنیتی و خانوادگیاش رو تسلیم کرده.
گفتم: فقط این نیست. دقت کن بعدش چی میگه...
عاکف سلیمانی
بسم الله و بالله و علی ملة رسولالله قسمت اول ساعت از دو بامداد گذشته بود، اما مانیتورهای عریض و ط
قسمت دوم
نیما گفت: چرا اینارو ازم میپرسی؟
سرپل منافقین گفت:
من اینا رو میپرسم تا با هم راحت باشیم و بتونیم به عهدی که با خدا و خلق قهرمان بستیم، برای آزادی وفادار بمونیم. قداستسازی برای یک چک امنیتی خامدستانه. حالا نوبت قوانین کاره.
متأسفانه نیما جوابش را تا حدودی کامل داد. بعد از آن بود که روی صفحه، دستورات سرپل مثل گلوله فرود میآمدند:
قانون اول: تلگرامت فقط نسخه اصلی باشه. نسخههای غیررسمی رو نظام ارتجاع آخوندی هک کرده.
قانون دوم: هر بار بعد از چت با من، Clear History دوطرفه میزنی. رد پات باید پاک پاک باشه.
درهمین حین عاصف کلاه سیدیاش را که هروقت در ستاد بود، معمولا روی سرش میگذاشت، جابجا کرد و یک حرف مثبت ۱۸ بعد از گزینه دوم سرپل گفت، سپس یک استغفراللهی گفت و چپ چپ نگاهش کردم، خودش را جمع کرد.
سرپل ادامه داد...
قانون سوم: تو فقط با من سرپل هستی. با هیچ اکانت دیگهای ارتباط نمیگیری.
قانون چهارم: امشب ساعت ۲۱:۰۰ دقیقاً باید آنلاین باشی تا چک امنیتی بگیریم.
به پشتی صندلی تکیه دادم. دستهایم را قلاب کردم پشت سرم... به عاصف و صیّاد گفتم: دیدیش؟ ایزولهسازی روانی. اول ارتباطش رو با اطرافیان مسموم میکنه، بعد بین خودش و بقیه اعضا دیوار میکشه که مبادا متوجه ناهماهنگی تشکیلاتی بشه، بعد ساعت ۲۱ تست آنلاین میذاره تا حس وابستگی و فرمانپذیری ایجاد کنه. این تکنیک گروهکیه، نه یک مبارزه چریکی.
به سیدعاصف گفتم: نیما رو از خط خارج کن. خطوط اینترنت خوابگاهش رو به مدت نیم ساعت به حالت اختلال موقت دربیار. سشن اکانتش رو از سرور مجازی تهران بالا بیارید. من خودم میخوام با این سرپل دیالوگ کنم.
صیّاد چشمانش برق زد، گفت: حاجی، میخوای به جاش تایپ کنی؟
گفتم: دقیقاً. از نظر تو ایرادی داره؟
سرش را پایین انداخت، گفتم:
باید الگوریتم ذهنیشون رو تست کنیم. ببینیم وقتی طعمه از سناریوی از پیش نوشتهشده بیرون بزنه، این کامپیوترهای زنده اشرف چه واکنشی نشون میدن.
رفتم پشت سیستم و کیبورد اصلی نشستم. ساعت رأس ۲۱:۰۰ بود. اکانت نیما آنلاین شد.
سرپل فوراً پیام داد:
درود دلاور. آنلاینی؟ آمادهای برای چک امنیتی؟
عاصف گفت: صیّاد، سیستم حاجی آمادست؟
صیّاد گفت: بله...
شروع کردم به تایپ: سلام داداش. آره آنلاینم. داشتم فکر میکردم. راستش یکم برام سنگینه این همه دستورالعمل. داشتم مطالب کانالهایی که فرستادی رو میخوندم. این وسط یه چیزی برام گنگ موند.
سرپل گفت: چی برات گنگه نیما جان؟ ما در مسیر خلق فداکاری میکنیم، هر سوالی داری در خدمتم.
کلید واژهای را تایپ کردم که در متون سازمانی یک خط قرمز تاریخی بود:
توی یکی از مقالهها نوشته بودید سازمان ریشه در تفکرات حنیفنژاد داره... ولی چرا الان تمام پیامها و بیانیهها فقط روی اسم خانم مریم و برادر مسعود میچرخه؟ مگه تفکر اولیه شما ضدامپریالیستی نبود؟ چطور الان توی کنفرانسهاتون بولتون و پمپئو سخنرانی میکنن و از تحریم و جنگ علیه ایران دفاع میکنن؟ در اسناد ساواک اومده برادر مسعود تمام دوستانش و به ساواک لو داده و حتی کوروکی منزل اونا رو هم کشیده. ارتشبد نصیری براش نامه زد و درخواست تخفیف مجازات داشت. همه اعدام شدن جز برادر مسعود...
اینتر را زدم. صیّاد به ثانیهشمار نگاه کرد. تایمر گذشت. ۳۰ ثانیه... ۱ دقیقه... ۲ دقیقه...
عاصف خندید، گفت: «بنده خدا گوز پیچ شد، استپ کرد! توی دیتابیس کپیپیستش این متن تعریف نشده.
لبخندی زدم گفتم: سیستم پادگانیشون به اعضا اجازه تفکر مستقل نمیده. اینترنت آزاد ندارن. پشت سیستمهای اون آسایشگاه کذایی، هر سوال انحرافی یعنی بازخواست و نشست انتقاد از خود (عملیات جاری). الان داره از مسئول ردهبالاترش خط میگیره.
سرانجام پس از سه دقیقه، پاسخی آمد که دستپاچگی در آن موج میزد: نیما جان، دشمن با همین شبهات میخواد بین ما و رهبری شکاف بندازه! این بحثها مال الان نیست. کمکاری از من بوده که مبانی رو کامل بهت یاد ندادم. وقت تنگه و فرصت کم. کار دارم و باید سریع آفلاین بشم. امشب باید گزارش آمادگی بدی.
گفتم: «وقتم کمه، پاسخ من همینه. وقتی کم میارن، دیالوگ رو قطع میکنن و به فاز میدانی پرتابت میکنن تا فرصت فکر کردن نداشته باشی.
برای سرپل منافقین نوشتم: باشه، ولی مأموریت چیه؟ من تو خوابگاه امکاناتی ندارم.
پاسخ سرپل که مدعی بود کار دارد و باید برود، بلافاصله آمد: مهم نیست! کیفیت مهم نیست، فقط عمل مهمه. فردا شب ساعت ۱۰، یه کوچه خلوت و بنبست پیدا میکنی. با یه اسپری رنگ یا حتی یه برگه آچار روی دیوار مینویسی (کانونهای شورشی زنده باد رجوی.) عکس میگیری، صورتت توش نباشه، از زاویه باز فیلم پنجثانیهای میفرستی برای من. تو الان یک مبارزی! تو میتونی تاریخ رو تغییر بدی!
عاکف سلیمانی
قسمت دوم نیما گفت: چرا اینارو ازم میپرسی؟ سرپل منافقین گفت: من اینا رو میپرسم تا با هم راحت باشی
قسمت سوم
دست از کیبورد کشیدم. تصویر تلهمتری روی مانیتور جانبی ناگهان پکتهای جدیدی را باز کرد.
صیّاد با هیجان فریاد زد: حاج عاکف! گرفتیمش! سرپل وقتی هل شد و رفت با سرتیپش هماهنگ کنه، فایروال محلیشون نشتی داد. مکآدرس دستگاه و ایپی سابنت از داخل اشرف ۳ لو رفت.
به تصویر مانیتور نزدیکتر شدم. لاگها لایهبهلایه باز میشدند. به عاصف و صیّاد گفتم:
هردوتاتون ببینید... ساعت کارکرد دستگاه: ۱۶ ساعت مداوم. یک کامپیوتر بدون دسترسی مستقیم به وب جهانی، فقط متصل به یک پروکسی هدایتشده از واشنگتن و آلبانی. کسی که پشت این اکانت نشسته، احتمالاً پیرمردی ۶۵ سالهست با دندانهای ریخته، که هر روز باید سهمیه لایک، کامنت و صید جوانان رو پر کنه تا شب توی نشستهای مغزشویی مواخذه نشه. بعد برای این جوون ۲۱ ساله، ژست چریک انقلابی میگیره.
فورا دستور دادم: نیمارو فرداصبح به دفتر دعوت کنید. هیچ خشونت یا بازخواستی درکار نیست. یک فنجان چای، تمام این چتها، و بعد مستندات صوتی اعترافات اعضای جداشده رو براش پخش کنید. بگذارید این طناب فریب ازگردنش باز بشه. این بچههای مردم نمیدونن این سیانور زادهها از آلبانی چطور دارن توی مجازی جولان میدن.
صیّاد پرسید: حاج عاکف، با این سرپل چی کار کنیم؟ اکانتش رو بسوزونیم؟
بلند شدم، کاپشنم را پوشیدم و نگاهی به چراغهای خاموش شهر از پشت حفاظهای فلزی پنجره انداختم. باران ملایمی داشت میبارید. خدا را شکر کردم... نفس عمیقی کشیدم و به صیّاد گفتم: نه. نسوزونیدش. ازفردا بهش گزارشهای ساختگی بدید. عکسهای دیوارهای متروکه دربیابانهای اطراف ری، با اسپریهای پاکشونده. بذارید خوشحال باشن که دارن بیلان کاری برای ژنرالهای بازنشسته آمریکایی جور میکنن تا بودجههای دلاریشون تمدید بشه. بخصوص وقتی رودی جولیانی میاد پیش مریم. این ماشین زنگزده فقط با توهم داره تغذیه میکنه. و ما اجازه میدیم توهمش اونقدر باد کنه تا در نهایت، خودش، خودشرو ببلعه.
عاکف سلیمانی
قسمت سوم دست از کیبورد کشیدم. تصویر تلهمتری روی مانیتور جانبی ناگهان پکتهای جدیدی را باز کرد. صی
قسمت چهارم
فردا صبح، با روشن شدن هوای پایتخت، تیم من شماره نیما را گرفت. بوق ممتد و بیحاصل، و در نهایت هیچ پاسخی داده نشد.
صیّاد با نگرانی برگشت و به عاصف نگاه کرد، گفت: آقا عاصف، جواب نمیده. نکنه دیشب سرپل اشرف فهمیده جریان چیه و دوباره شستشوی مغزیش داده که خطوط رو قطع کنه؟
عاصف نگاهی به مانیتور وضعیت انداخت و آرام گفت: نه، مضطربش نکنید. پسره ترسیده. دیشب وقتی دستورات عجیب سرپل برای نوشتن شعار روی دیوار و شنید، لابد تازه فهمیده پاش و کجا گذاشته. فشار روانی و شک بین باورهای خودش و چهره واقعی سازمان رجوی، پسش زده. به تماس ادامه بدید، اما با آرامش.
چند تماس دیگر در طول ساعات اداری گرفته شد تا اینکه بالاخره نزدیک ظهر، صدای خسته و مردد نیما پشت خط آمد. لحن بچهها کاملاً حرفهای، محترمانه و به دور از هرگونه بازجویی بود. بچهها در بررسیها متوجه شدند نیما دو ماه قبل در یک شرکت کاریابی فرم پر کرده است و از همین اهرم قانونی و اداری موجود استفاده کردند که آن هم رزومه کاری ثبتشدهاش در آن شرکت کاریابی داخلی بود.
صیّاد گفت: سلام نیما جان، از بچههای واحد پیگیری شرکت کاریابی (...) هستیم. شما مدتی پیش رزومهای برای جذب در یک شرکت فنی پر کرده بودید. سوابق و تخصص شما بررسی شده و ظرفیت همکاری وجود داره. برای پارهای از توضیحات و تکمیل فرم نهایی، لطفاً امروز تشریف بیارید دفتر مرکزی ما در قیطریه. آدرس و یادداشت کنید. فقط به دفتر قبلی ما رجوع نکنید.
این محمل قانونی، بهترین و امنترین پوشش برای کشاندن نیما به یک محیط امن بود.
بعدازظهر، نیما به دفتر ما مراجعه کرد. تصور میکرد قرار است در یک مصاحبه شغلی خشک شرکت کند، اما وقتی وارد اتاق شد، بهجای مدیران منابع انسانی با سید عاصف روبهرو شد. مردی با نگاهی نافذ اما آرام. گفت: بنشین نیما جان. گفتم برات چایی بیارن.
نیما آب دهانش را قورت داد و روی صندلی نشست، گفت: ببخشید... من مگه کاری کردم؟ مگه رزومهام مشکلی داشت؟
عاصف لبخند ملایمی زد، لحظاتی تأمل کرد. سیگارش را روشن، کرد چند پُک زد، سپس لپتاپش را چرخاند و صفحه چت دیشب را جلوی نیما گذاشت، گفت: کاری نکردی، جوانی کردی. فکر کردی ما از رزومهات خبر داشتیم و دعوتت کردیم که بازخواستت کنیم؟ نه نیماجان... ما دیشب تمام مسیر این چت لعنتی رو با یک سرپل سایبری در اشرف ۳ آلبانی مانیتور کردیم.
چشمان نیما از تعجب گرد شد. سیدعاصف ادامه داد: اونها فکر میکنن تو مهرهای هستی که در دستان اونها هستی تا با یک اسپری رنگ در کوچههای بنبست، برای ژنرالهای شکستخورده آمریکایی، بیلان کار بفرستی. این آدمهایی که از اون طرف خط به تو میگن مبارز، حتی اجازه ندارن به اخبار آزاد دسترسی داشته باشن. سالهاست پشت دیوارهای بسته ایزوله شدن و با کپی کردن چند خط متن تکراری، دنبال طعمه میگردن تا توهمات زنده بودن تشکیلاتشون و حفظ کنن.
سپس عاصف مستندات صوتی، اعترافات جداشدگان و ساختار پشت پرده تیم سایبری آلبانی را یکییکی برای نیما تشریح کرد. پردهها افتاد. نیما به صفحه چت خیره شد و کلماتی که تا دیشب برایش پر از هیجان مبارزه و شور جوانی بود، حالا مثل کدهای فریبنده یک تله قدیمی به نظر میرسیدند.
نیما سرش را پایین انداخت، نفس عمیقی کشید و با صدایی گرفته گفت: نزدیک بود... نزدیک بود همهچیز و خراب کنم. فکر میکردم دارم برای وطنم کاری میکنم...
عاصف دستش را روی شانه نیما گذاشت، گفت: مهم این هست که قبل از اینکه دیر بشه، واقعیت و دیدی. خط پایان این بازی همینجاست. از امروز، چشمات و بازتر نگه دار؛ در دنیای مجازی، هر درخششی طلا نیست.
نیما چشمی گفت و نشست به دیدن اعترافات جداشدگان از سازمان که در خارج از ایران هستند...
پایان
کپی ممنوع. رضایت ندارم.
کانال #عاکف_سلیمانی
@AkefSoleimani
فردا شب، یک مستند داستانی کوتاه دیگر تقدیمتان خواهیم کرد.
اطلاع رسانی کنید به همه.
بسم الله و بالله و علی ملة رسولالله
قسمت اول
صفحه نمایش جلوی چشمم مثل تار عنکبوتی بود که هر سر نخ آن به یک هویت کاغذی میرسید. هویتهایی که وجود خارجی داشتند، اما صاحبشان روحشان هم خبر نداشت که کجای بازی ایستادهاند.
پروندهای که روی میز من در اتاق عملیات قرار داشت، با عنوان اولیه گرگ بیصدا کدگذاری شده بود. مردی با ظاهر کاملاً موجه و کتوشلوار مرتب به نام «فریدون ص.»، ۴۲ ساله، از کسبه باسابقه راسته صرافها و بنگاهداران املاک در محدوده میرداماد و جردن. در نگاه اول، یک دلال املاک زبردست که کمیسیونهای خوب میگرفت و خودروهای خارجی میانرده معامله میکرد به نظر میرسید. اما گزارشهای تحلیل داده واحد بانکی چیز دیگری میگفت. اطلاعات موثق ما از جابهجایی جریانهای ریز تتر و اتریوم از کیفپولهای نامتمرکز در صرافیهای بدون احراز هویت شرق اروپا و تبدیل به ریال از طریق حسابهای اجارهای کارگران فصلی در خاوران، و سپس خرید نقدی و ثبت اسناد وکالتی را نشان میداد.
تلفن دارای طبقهبندی شدهام زنگ خورد. گوشی را برداشتم. صدای آرام و بم حاج عاکف در گوشم پیچید. صدایی که همیشه وسط شلوغترین بحرانها هم یکجور خونسردی سنگین و هدایتکننده برای من داشت. گفت:
عاصف، تطبیق مدارک به کجا رسید؟ چرا شل کن سفت کن میری جلو؟
صاف نشستم و گفتم:
سلام حاجآقا. راستش یه کم مشکل داشتم روی یه سری موارد که برطرف شد. حدسمون درست بود. فریدون در شش ماه گذشته، سه سوله در شهرکهای صنعتی شورآباد و چهاردانگه، یک باغویلا در انتهای ملارد و دو واحد آپارتمانی در طبقات منفی برجهای نوساز شمالغرب تهران اجاره کرده. جالب اینجاست که در هیچکدوم از قراردادها، اثر انگشت یا کد ملی خودش نیست. از کپی شناسنامه یک پیرمرد روستایی در کردستان و کارت ملی گمشده یک راننده تاکسی در شیراز استفاده کرده. مبایعهنامهها هم دستی و خارج از سیستم رسمی ثبت شدند.
آقا عاکف چند ثانیه سکوت کرد. فقط صدای برهم خوردن چند برگ کاغذ از پشت خط میآمد. پس از لحظاتی گفت:
آقا جان، این رفتار یک کلاهبردار ملکی نیست. درسته؟
گفتم: بله.
گفت: اگرم باشه به من و تو مربوط نیست، چون در حوزه کاری ما نیست. پس کلاهبردار جنس و میفروشه و فرار میکنه اما این آدم اجاره میکنه، پول نقد پیشپیش میده و کلید و نگه میداره بدون اینکه پا داخلش بگذاره. درسته؟
گفتم: بله.
گفت: پس تصمیم میگیریم که این رفتار تدارکاتچی سلولهای خفته هست. تلآویو داره برای تیمهای ضربت و پرتاب ریزپرنده، انبار کور آماده میکنه.
گفتم: دستور چیه؟
گفت: سوژه زیر ضربه نره و همچنان زیر چتر امنیتی بمونه. بهش اصلاً نزدیک نشو؛ نه خودت نه تیم. بگذارید فکر کنه فضا امن هست. گام بعدیش چیه؟
گفتم: یکی از خطوط اعتباری بینامش دیشب برای دو ساعت روشن شد. یک پیک موتور از میدان آزادی یه دسته مدارک جعلی براش برده. بهنظر میرسه داره میره سراغ خرید چند دستگاه وانت پراید و پژو پارس سفید. خودروهای حلشونده در ترافیک شهری.
حاج عاکف، خیلی قاطع گفت: همون خودروهایی که برای انتقال پکهای تجهیزات نیاز دارن. عاصف، هیچ حرکتی برای بازداشت نمیکنی تا لحظهای که مطمئن بشیم بار یا تیم مقصد، قرار هست به کدوم سوله لینک بشه. اگر اون و الان بگیریم، فقط یک دلال لجستیک و سوزوندیم. باید ببینیم چه محمولهای قرار هست داخل این انبارهای پوششی تخلیه بشه. هدایتش کن به سمتی که خودش مسیر و لو بده. گزارش لحظهای روی خط من باشه.
گفتم: رو چشمم حاجآقا.
عاکف سلیمانی
بسم الله و بالله و علی ملة رسولالله قسمت اول صفحه نمایش جلوی چشمم مثل تار عنکبوتی بود که هر سر ن
قسمت دوم
سه روز بعد، صیّاد و تیم رصد در یک ون بنز اتاقبزرگ پوششی، چند صد متر پایینتر از انبار سوم در چهاردانگه مستقر بودند. سیستم شنود لیزری و پایش سیگنال، حتی مکالمات پشت دیوارهای بتنی سوله را رصد میکرد.
فریدون ساعت ۱۰ صبح با یک خودروی سمند سفید که پلاک مخدوش داشت وارد محوطه شد. او پیاده شد، اطراف را با احتیاط بررسی کرد، قفل زنجیر در کارگاه را باز کرد و داخل رفت. بیست دقیقه بعد برگشت، در را بست و راهی جاده قدیم شد.
پشت بیسیم کدگذاریشده، صدای صیّاد آمد: آقا عاصف، سوژه وارد سوله شد اما هیچی خالی نکرد. فقط برق اضطراری و پریزهای صنعتی سهفاز و چک کرد. بعد هم یک بسته مسدودکننده امواج (Jammer) کوچیک داخل کانال کولر کار گذاشت. تست ارتباطی بوده.
بلافاصله گوشی داخلی را برداشتم و به خط امن و دارای طبقهبندی حاج عاکف تماس گرفتم. مرصاد (افسر امنیتی همراه حاجی) پاسخ داد. به او گفتم در چه وضعیتی هستم و فوری گوشی را به او داد. گفتم: حاجی، انبار چهاردانگه رو تجهیز کرده برای مونتاژ فنی. احتمالاً برای سرهمکردن یا شارژ باتری کوادکوپترهای تهاجمی یا بستههای انفجاری هدایتپذیر.
آقا عاکف گفت: ارتباطات خارجیش چطور؟ پیامها از چه کانالی میاد؟
توضیح دادم: از یک اپلیکیشن پوششی بازی آنلاین شطرنج. حرکات بازی، پیامهای کدگذاریشده هست. اما ما موفق شدیم پروتکل و معکوس کنیم. افسر هدایت فریدون با شناسه بشاپ، از یک سرور واسط در قبرس پیام میده. به فریدون دستور داده تا فردا شب ساعت ۱۱، پژو پارس و با باک پر در پارکینگ منفی سهطبقه یک برج در سعادتآباد پارک کنه و سوییچ و کارت تردد و در یک کیسه زباله مغناطیسی زیر لوله آتشنشانی بگذاره.
آقا عاکف لحنش جدیتر شد: فریدون فکر میکنه رابطش و هیچوقت نمیبینه، افسر موساد هم فکر میکنه خط قطع هست و هیچ ردی نمیمونه. عاصف، اینجا جایی هست که دست به مهره میشیم. به هیچ عنوان نگذارید خودرو در سعادتآباد تحویل داده بشه؛ چون اگر تیم اجرایی بیان و بو ببرن، تهران و تبدیل به میدان جنگ شهری میکنن. کار و در مبدأ جمع میکنیم.
پرسیدم: دستور چیه حاجی؟ ضربه بزنیم؟
عاکف با درایت همیشگیاش سناریو را چید: نه با شلوغبازی. فریدون نباید فرصت کنه دکمه امحای اطلاعات گوشیش و بزنه. فردا صبح وقتی میره دفتر صرافی خودش توی میرداماد، قبل از اینکه به پارکینگ سعادتآباد برسه، یک تصادف ساختگی و آرام ترتیب بدید. طوری که حس کنه یک نزاع ساده خیابانی هست، نه کار سیستم امنیتی. بعد از مهار فیزیکیش، کنترل هویت اون در بازی شطرنج دست تو هست. ما خودمون به بشاپ گزارش (تکمیل شد) میدیم.
ادامه داره
عاکف سلیمانی
قسمت دوم سه روز بعد، صیّاد و تیم رصد در یک ون بنز اتاقبزرگ پوششی، چند صد متر پایینتر از انبار سوم
قسمت سوم
ساعت ۸:۳۰ صبح روز بعد، در موقعیت مورد نظر در میرداماد بودم. پژو پارس فریدون وارد کوچه منتهی به ساختمان صرافی شد. یک نیسان آبی که توسط بچههای خودمان هدایت میشد، با دندهعقب ملایم به گلگیر عقب ماشین فریدون کوبید.
فریدون با عصبانیت پیاده شد. خیلی نگران به ساعت مچیاش نگاه کرد. همین که صدای داد و بیداد صوری راننده نیسان بالا گرفت و فریدون سرش را چرخاند، دو نفر از بچههای عملیات، با لباس شخصی و در عرض کمتر از چهار ثانیه، بدون جلب توجه عابران، دستهای او را از پشت گرفتند و به کمرش چسباندند و به ون مشکی هدایتش کردند. حتی فرصت نکرد فریاد بزند. وقتی در ون بسته شد، صیّاد چشمبند سیاه را روی چشمهایش گذاشت، تمام هیمنه صراف شیکپوش شکست.
خودرو چندخیابان بالاتر در یک کوچه فرعی توقف کرد و ابتدا و انتهای کوچه توسط بچهها کاور شده بود. من و مصباح هم خودمان را با موتور به آن سمت رساندیم. وقتی وارد ون شدم، کنار فریدون نشستم و گفتم:
سلام فریدون خان. یا شاید بهتر باشه بگیم آقای احسان گودرزی، راننده تاکسی شیراز که با مدارکش باغ ملارد و سوله چهاردانگه رو اجاره کردی...
خودش را جمع و جور کرد. لبهایش خشک شده بود. گفت:
شما... شما کی هستید؟ دزدیه؟ من هیچی ندارم... پول نقد توی ماشین نیست...
گوشی رمزگذاریشدهاش را با سنسور اثرانگشت دست لرزان خودش باز کردم، گفتم: پول نقد مال گذشته بود. الان با تترهای ارسالی از تلآویو سوله میگیری، درسته؟ بشاپ الان منتظر حرکت فیل در خانه C4 هست تا ماشین سعادتآباد تحویل داده بشه.
رنگ از چهرهاش پرید، مثل گچی که روی دیوار کشیده باشند. فهمید که پرده افتاده و از ماهها قبل، هر نفسش ضبط شده بود.
سریع به مقر هدایت برگشتم. عاکف در اتاق کنفرانس ایستاده بود. دستهایش در جیب شلوارش گره شده بود و به نقشه بزرگ ماهوارهای تهران نگاه میکرد و مشغول گفتگو با مقداد و خانم حسینی بود. روی میز، تمام مدارک جعلی، سندهای اجارهای دستنویس، سه دستگاه بیسیم پیشرفته و یک کیف پر از پلاکهای سرقتی قرار داشت.
سلام کردم. حاج عاکف برگشت، نگاهم کرد و گفت: خدا قوت عاصف خان. اعتراف کرد؟
گفتم: «بله حاجی. توی همون بیست دقیقه اول تمام زنجیره رو ریخت روی دایره. از ارتباطش در باکو تا وعده ویزای طلایی کانادا و پاسپورت پرتغالی. اون واقعاً تیمهای ترور یا پرتاب و نمیشناخت؛ فقط قرار بوده سه نقطه انبار، دو خانه امن و چهار خودرو با پلاکهای غیرقابل ردیابی رو آماده کنه تا تیم نفوذی خارجی بیاد، محمولهها رو از سوله برداره...
حاج عاکف با خودکارش روی نقطه سعادتآباد و سوله ملارد زد، گفت: خیلی خوب. پس افسر هدایت هنوز فکر میکنه فریدون آزاد هست و کارها طبق برنامه پیش رفته. عاصف، حالا نوبت تو هست. بنشین پشت این صفحه. حرکت بعدی رو تو ثبت میکنی.»
نشستم پشت لپتاپ. محیط مسابقه شطرنج باز بود. نوتیفیکیشن پیامی با عنوان «منتظر تایید پارکینگ» چشمک میزد. رو به عاکف کردم: «چی براش بنویسم حاجی؟»
عاکف دستش را روی شانهام گذاشت و گفت: بنویس کیش و مات. آدرس پارکینگ رو اشتباه آمده بودید؛ تهران خانه ماست، نه حیاط خلوت شما. بعد هم کل ارتباط و از سمت سرور ایزوله و لوکیشن آیپی قبرس رو به پلیس بینالملل و بچههای برونمرزی فوروارد کن.
کلید اینتر را زدم. کلمات رفتند.
چند ثانیه بعد، حساب کاربری بشاپ برای همیشه از صفحه روزگار مجازی پاک شد. پنج انبار و خانه امن پلمب شدند، بدون اینکه قطرهای خون ریخته شود یا رد پای شبکهای که با دلارهای آلوده بافته شده بود، به هدف شومش برسد.
یاعلی
منتظر باشید
امشب به حول قوه الهی
یک موضوع جدید منتشر خواهد شد
لطفا اطلاع رسانی کنید.
از دوستان خود و عزیزان خودتان دعوت کنید در این کانال باشند تا بخوانند و ببینند برای ایستادگی این کشور چگونه تلاش میشود
3M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
دلم برای قامت مولامون خامنهای
و برای صدای شیر غرّیدهی عرب
سیدحسن تنگ شده