eitaa logo
عاکف سلیمانی
1.8هزار دنبال‌کننده
1 عکس
1 ویدیو
4 فایل
تنها کانال شخصی عاکف سلیمانی عاکف یعنی عبادت کننده، مُعْتَکِف، گوشه نشین مخاطب عزیز، بنده کاره‌ای نیستم و فقط یک بسیجی ساده‌ام. دوستانم شهید گمنامند نام من شد بسیجی فعال
مشاهده در ایتا
دانلود
عاکف سلیمانی
قسمت دوم نیما گفت: چرا اینارو ازم می‌پرسی؟ سرپل منافقین گفت: من اینا رو می‌پرسم تا با هم راحت باشی
قسمت سوم دست از کیبورد کشیدم. تصویر تله‌متری روی مانیتور جانبی ناگهان پکت‌های جدیدی را باز کرد. صیّاد با هیجان فریاد زد: حاج عاکف! گرفتیمش! سرپل وقتی هل شد و رفت با سرتیپش هماهنگ کنه، فایروال محلی‌شون نشتی داد. مک‌آدرس دستگاه و ای‌پی ساب‌نت از داخل اشرف ۳ لو رفت. به تصویر مانیتور نزدیک‌تر شدم. لاگ‌ها لایه‌به‌لایه باز می‌شدند. به عاصف و صیّاد گفتم: هردوتاتون ببینید... ساعت کارکرد دستگاه: ۱۶ ساعت مداوم. یک کامپیوتر بدون دسترسی مستقیم به وب جهانی، فقط متصل به یک پروکسی هدایت‌شده از واشنگتن و آلبانی. کسی که پشت این اکانت نشسته، احتمالاً پیرمردی ۶۵ ساله‌ست با دندان‌های ریخته، که هر روز باید سهمیه لایک، کامنت و صید جوانان رو پر کنه تا شب توی نشست‌های مغزشویی مواخذه نشه. بعد برای این جوون ۲۱ ساله، ژست چریک انقلابی می‌گیره. فورا دستور دادم: نیمارو فرداصبح به دفتر دعوت کنید. هیچ خشونت یا بازخواستی درکار نیست. یک فنجان چای، تمام این چت‌ها، و بعد مستندات صوتی اعترافات اعضای جداشده رو براش پخش کنید. بگذارید این طناب فریب ازگردنش باز بشه. این بچه‌های مردم نمی‌دونن این سیانور زاده‌ها از آلبانی چطور دارن توی مجازی جولان میدن. صیّاد پرسید: حاج عاکف، با این سرپل چی کار کنیم؟ اکانتش رو بسوزونیم؟ بلند شدم، کاپشنم را پوشیدم و نگاهی به چراغ‌های خاموش شهر از پشت حفاظ‌های فلزی پنجره انداختم. باران ملایمی داشت می‌بارید. خدا را شکر کردم... نفس عمیقی کشیدم و به صیّاد گفتم: نه. نسوزونیدش. ازفردا بهش گزارش‌های ساختگی بدید. عکس‌های دیوارهای متروکه دربیابان‌های اطراف ری، با اسپری‌های پاک‌شونده. بذارید خوشحال باشن که دارن بیلان کاری برای ژنرال‌های بازنشسته آمریکایی جور می‌کنن تا بودجه‌های دلاری‌شون تمدید بشه. بخصوص وقتی رودی جولیانی میاد پیش مریم. این ماشین زنگ‌زده فقط با توهم داره تغذیه می‌کنه. و ما اجازه می‌دیم توهمش اونقدر باد کنه تا در نهایت، خودش، خودش‌رو ببلعه.
عاکف سلیمانی
قسمت سوم دست از کیبورد کشیدم. تصویر تله‌متری روی مانیتور جانبی ناگهان پکت‌های جدیدی را باز کرد. صی
قسمت چهارم فردا صبح، با روشن شدن هوای پایتخت، تیم من شماره نیما را گرفت. بوق ممتد و بی‌حاصل، و در نهایت هیچ پاسخی داده نشد. صیّاد با نگرانی برگشت و به عاصف نگاه کرد، گفت: آقا عاصف، جواب نمی‌ده. نکنه دیشب سرپل اشرف فهمیده جریان چیه و دوباره شستشوی مغزی‌ش داده که خطوط رو قطع کنه؟ عاصف نگاهی به مانیتور وضعیت انداخت و آرام گفت: نه، مضطربش نکنید. پسره ترسیده. دیشب وقتی دستورات عجیب سرپل برای نوشتن شعار روی دیوار و شنید، لابد تازه فهمیده پاش و کجا گذاشته. فشار روانی و شک بین باورهای خودش و چهره واقعی سازمان رجوی، پسش زده. به تماس ادامه بدید، اما با آرامش. چند تماس دیگر در طول ساعات اداری گرفته شد تا اینکه بالاخره نزدیک ظهر، صدای خسته و مردد نیما پشت خط آمد. لحن بچه‌ها کاملاً حرفه‌ای، محترمانه و به دور از هرگونه بازجویی بود. بچه‌ها در بررسی‌ها متوجه شدند نیما دو ماه قبل در یک شرکت کاریابی فرم پر کرده است و از همین اهرم قانونی و اداری موجود استفاده کردند که آن هم رزومه کاری ثبت‌شده‌اش در آن شرکت کاریابی داخلی بود. صیّاد گفت: سلام نیما جان، از بچه‌های واحد پیگیری شرکت کاریابی (...) هستیم. شما مدتی پیش رزومه‌ای برای جذب در یک شرکت فنی پر کرده بودید. سوابق و تخصص شما بررسی شده و ظرفیت همکاری وجود داره. برای پاره‌ای از توضیحات و تکمیل فرم نهایی، لطفاً امروز تشریف بیارید دفتر مرکزی ما در قیطریه. آدرس و یادداشت کنید. فقط به دفتر قبلی ما رجوع نکنید. این محمل قانونی، بهترین و امن‌ترین پوشش برای کشاندن نیما به یک محیط امن بود. بعدازظهر، نیما به دفتر ما مراجعه کرد. تصور می‌کرد قرار است در یک مصاحبه شغلی خشک شرکت کند، اما وقتی وارد اتاق شد، به‌جای مدیران منابع انسانی با سید عاصف روبه‌رو شد. مردی با نگاهی نافذ اما آرام. گفت: بنشین نیما جان. گفتم برات چایی بیارن. نیما آب دهانش را قورت داد و روی صندلی نشست، گفت: ببخشید... من مگه کاری کردم؟ مگه رزومه‌ام مشکلی داشت؟ عاصف لبخند ملایمی زد، لحظاتی تأمل کرد. سیگارش را روشن، کرد چند پُک زد، سپس لپ‌تاپش را چرخاند و صفحه چت دیشب را جلوی نیما گذاشت، گفت: کاری نکردی، جوانی کردی. فکر کردی ما از رزومه‌ات خبر داشتیم و دعوتت کردیم که بازخواستت کنیم؟ نه نیماجان... ما دیشب تمام مسیر این چت لعنتی رو با یک سرپل سایبری در اشرف ۳ آلبانی مانیتور کردیم. چشمان نیما از تعجب گرد شد. سیدعاصف ادامه داد: اون‌ها فکر می‌کنن تو مهره‌ای هستی که در دستان اون‌ها هستی تا با یک اسپری رنگ در کوچه‌های بن‌بست، برای ژنرال‌های شکست‌خورده آمریکایی، بیلان کار بفرستی. این آدم‌هایی که از اون طرف خط به تو می‌گن مبارز، حتی اجازه ندارن به اخبار آزاد دسترسی داشته باشن. سال‌هاست پشت دیوارهای بسته ایزوله شدن و با کپی کردن چند خط متن تکراری، دنبال طعمه می‌گردن تا توهمات زنده بودن تشکیلات‌شون و حفظ کنن. سپس عاصف مستندات صوتی، اعترافات جداشدگان و ساختار پشت پرده تیم سایبری آلبانی را یکی‌یکی برای نیما تشریح کرد. پرده‌ها افتاد. نیما به صفحه چت خیره شد و کلماتی که تا دیشب برایش پر از هیجان مبارزه و شور جوانی بود، حالا مثل کدهای فریبنده یک تله قدیمی به نظر می‌رسیدند. نیما سرش را پایین انداخت، نفس عمیقی کشید و با صدایی گرفته گفت: نزدیک بود... نزدیک بود همه‌چیز و خراب کنم. فکر می‌کردم دارم برای وطنم کاری می‌کنم... عاصف دستش را روی شانه نیما گذاشت، گفت: مهم این هست که قبل از اینکه دیر بشه، واقعیت و دیدی. خط پایان این بازی همین‌جاست. از امروز، چشمات و بازتر نگه دار؛ در دنیای مجازی، هر درخششی طلا نیست. نیما چشمی گفت و نشست به دیدن اعترافات جداشدگان از سازمان که در خارج از ایران هستند... پایان کپی ممنوع. رضایت ندارم. کانال @AkefSoleimani
فردا شب، یک مستند داستانی کوتاه دیگر تقدیم‌تان خواهیم کرد. اطلاع رسانی کنید به همه.
بسم الله و بالله و علی ملة رسول‌الله قسمت اول صفحه نمایش جلوی چشمم مثل تار عنکبوتی بود که هر سر نخ آن به یک هویت کاغذی می‌رسید. هویت‌هایی که وجود خارجی داشتند، اما صاحبشان روحشان هم خبر نداشت که کجای بازی ایستاده‌اند. پرونده‌ای که روی میز من در اتاق عملیات قرار داشت، با عنوان اولیه گرگ بی‌صدا کدگذاری شده بود. مردی با ظاهر کاملاً موجه و کت‌وشلوار مرتب به نام «فریدون ص.»، ۴۲ ساله، از کسبه باسابقه راسته صراف‌ها و بنگاه‌داران املاک در محدوده میرداماد و جردن. در نگاه اول، یک دلال املاک زبردست که کمیسیون‌های خوب می‌گرفت و خودروهای خارجی میان‌رده معامله می‌کرد به نظر می‌رسید. اما گزارش‌های تحلیل داده واحد بانکی چیز دیگری می‌گفت. اطلاعات موثق ما از جابه‌جایی جریان‌های ریز تتر و اتریوم از کیف‌پول‌های نامتمرکز در صرافی‌های بدون احراز هویت شرق اروپا و تبدیل به ریال از طریق حساب‌های اجاره‌ای کارگران فصلی در خاوران، و سپس خرید نقدی و ثبت اسناد وکالتی را نشان می‌داد. تلفن دارای طبقه‌بندی شده‌ام زنگ خورد. گوشی را برداشتم. صدای آرام و بم حاج عاکف در گوشم پیچید. صدایی که همیشه وسط شلوغ‌ترین بحران‌ها هم یک‌جور خونسردی سنگین و هدایت‌کننده برای من داشت. گفت: عاصف، تطبیق مدارک به کجا رسید؟ چرا شل کن سفت کن می‌ری جلو؟ صاف نشستم و گفتم: سلام حاج‌آقا. راستش یه کم مشکل داشتم روی یه سری موارد که برطرف شد. حدسمون درست بود. فریدون در شش ماه گذشته، سه سوله در شهرک‌های صنعتی شورآباد و چهاردانگه، یک باغ‌ویلا در انتهای ملارد و دو واحد آپارتمانی در طبقات منفی برج‌های نوساز شمال‌غرب تهران اجاره کرده. جالب اینجاست که در هیچ‌کدوم از قراردادها، اثر انگشت یا کد ملی خودش نیست. از کپی شناسنامه یک پیرمرد روستایی در کردستان و کارت ملی گم‌شده یک راننده تاکسی در شیراز استفاده کرده. مبایعه‌نامه‌ها هم دستی و خارج از سیستم رسمی ثبت شدند. آقا عاکف چند ثانیه سکوت کرد. فقط صدای برهم خوردن چند برگ کاغذ از پشت خط می‌آمد. پس از لحظاتی گفت: آقا جان، این رفتار یک کلاهبردار ملکی نیست. درسته؟ گفتم: بله. گفت: اگرم باشه به من و تو مربوط نیست، چون در حوزه کاری ما نیست. پس کلاهبردار جنس و می‌فروشه و فرار می‌کنه اما این آدم اجاره می‌کنه، پول نقد پیش‌پیش می‌ده و کلید و نگه می‌داره بدون اینکه پا داخلش بگذاره. درسته؟ گفتم: بله. گفت: پس تصمیم می‌گیریم که این رفتار تدارکاتچی سلول‌های خفته هست. تل‌آویو داره برای تیم‌های ضربت و پرتاب ریزپرنده، انبار کور آماده می‌کنه. گفتم: دستور چیه؟ گفت: سوژه زیر ضربه نره و همچنان زیر چتر امنیتی بمونه. بهش اصلاً نزدیک نشو؛ نه خودت نه تیم. بگذارید فکر کنه فضا امن هست. گام بعدیش چیه؟ گفتم: یکی از خطوط اعتباری بی‌نامش دیشب برای دو ساعت روشن شد. یک پیک موتور از میدان آزادی یه دسته مدارک جعلی براش برده. به‌نظر می‌رسه داره می‌ره سراغ خرید چند دستگاه وانت پراید و پژو پارس سفید. خودروهای حل‌شونده در ترافیک شهری. حاج عاکف، خیلی قاطع گفت: همون خودروهایی که برای انتقال پک‌های تجهیزات نیاز دارن. عاصف، هیچ حرکتی برای بازداشت نمی‌کنی تا لحظه‌ای که مطمئن بشیم بار یا تیم مقصد، قرار هست به کدوم سوله لینک بشه. اگر اون و الان بگیریم، فقط یک دلال لجستیک و سوزوندیم. باید ببینیم چه محموله‌ای قرار هست داخل این انبارهای پوششی تخلیه بشه. هدایتش کن به سمتی که خودش مسیر و لو بده. گزارش لحظه‌ای روی خط من باشه. گفتم: رو چشمم حاج‌آقا.
عاکف سلیمانی
بسم الله و بالله و علی ملة رسول‌الله قسمت اول صفحه نمایش جلوی چشمم مثل تار عنکبوتی بود که هر سر ن
قسمت دوم سه روز بعد، صیّاد و تیم رصد در یک ون بنز اتاق‌بزرگ پوششی، چند صد متر پایین‌تر از انبار سوم در چهاردانگه مستقر بودند. سیستم شنود لیزری و پایش سیگنال، حتی مکالمات پشت دیوارهای بتنی سوله را رصد می‌کرد. فریدون ساعت ۱۰ صبح با یک خودروی سمند سفید که پلاک مخدوش داشت وارد محوطه شد. او پیاده شد، اطراف را با احتیاط بررسی کرد، قفل زنجیر در کارگاه را باز کرد و داخل رفت. بیست دقیقه بعد برگشت، در را بست و راهی جاده قدیم شد. پشت بیسیم کدگذاری‌شده، صدای صیّاد آمد: آقا عاصف، سوژه وارد سوله شد اما هیچی خالی نکرد. فقط برق اضطراری و پریزهای صنعتی سه‌فاز و چک کرد. بعد هم یک بسته مسدودکننده امواج (Jammer) کوچیک داخل کانال کولر کار گذاشت. تست ارتباطی بوده. بلافاصله گوشی داخلی را برداشتم و به خط امن و دارای طبقه‌بندی حاج عاکف تماس گرفتم. مرصاد (افسر امنیتی همراه حاجی) پاسخ داد. به او گفتم در چه وضعیتی هستم و فوری گوشی را به او داد. گفتم: حاجی، انبار چهاردانگه رو تجهیز کرده برای مونتاژ فنی. احتمالاً برای سرهم‌کردن یا شارژ باتری کوادکوپترهای تهاجمی یا بسته‌های انفجاری هدایت‌پذیر. آقا عاکف گفت: ارتباطات خارجیش چطور؟ پیام‌ها از چه کانالی میاد؟ توضیح دادم: از یک اپلیکیشن پوششی بازی آنلاین شطرنج. حرکات بازی، پیام‌های کدگذاری‌شده هست. اما ما موفق شدیم پروتکل و معکوس کنیم. افسر هدایت فریدون با شناسه بشاپ، از یک سرور واسط در قبرس پیام می‌ده. به فریدون دستور داده تا فردا شب ساعت ۱۱، پژو پارس و با باک پر در پارکینگ منفی سه‌طبقه یک برج در سعادت‌آباد پارک کنه و سوییچ و کارت تردد و در یک کیسه زباله مغناطیسی زیر لوله آتش‌نشانی بگذاره. آقا عاکف لحنش جدی‌تر شد: فریدون فکر می‌کنه رابطش و هیچ‌وقت نمی‌بینه، افسر موساد هم فکر می‌کنه خط قطع هست و هیچ ردی نمی‌مونه. عاصف، اینجا جایی هست که دست به مهره می‌شیم. به هیچ عنوان نگذارید خودرو در سعادت‌آباد تحویل داده بشه؛ چون اگر تیم اجرایی بیان و بو ببرن، تهران و تبدیل به میدان جنگ شهری می‌کنن. کار و در مبدأ جمع می‌کنیم. پرسیدم: دستور چیه حاجی؟ ضربه بزنیم؟ عاکف با درایت همیشگی‌اش سناریو را چید: نه با شلوغ‌بازی. فریدون نباید فرصت کنه دکمه امحای اطلاعات گوشیش و بزنه. فردا صبح وقتی می‌ره دفتر صرافی خودش توی میرداماد، قبل از اینکه به پارکینگ سعادت‌آباد برسه، یک تصادف ساختگی و آرام ترتیب بدید. طوری که حس کنه یک نزاع ساده خیابانی هست، نه کار سیستم امنیتی. بعد از مهار فیزیکیش، کنترل هویت اون در بازی شطرنج دست تو هست. ما خودمون به بشاپ گزارش (تکمیل شد) می‌دیم. ادامه داره
عاکف سلیمانی
قسمت دوم سه روز بعد، صیّاد و تیم رصد در یک ون بنز اتاق‌بزرگ پوششی، چند صد متر پایین‌تر از انبار سوم
قسمت سوم ساعت ۸:۳۰ صبح روز بعد، در موقعیت مورد نظر در میرداماد بودم. پژو پارس فریدون وارد کوچه منتهی به ساختمان صرافی شد. یک نیسان آبی که توسط بچه‌های خودمان هدایت می‌شد، با دنده‌عقب ملایم به گلگیر عقب ماشین فریدون کوبید. فریدون با عصبانیت پیاده شد. خیلی نگران به ساعت مچی‌اش نگاه کرد. همین که صدای داد و بیداد صوری راننده نیسان بالا گرفت و فریدون سرش را چرخاند، دو نفر از بچه‌های عملیات، با لباس شخصی و در عرض کمتر از چهار ثانیه، بدون جلب توجه عابران، دست‌های او را از پشت گرفتند و به کمرش چسباندند و به ون مشکی هدایتش کردند. حتی فرصت نکرد فریاد بزند. وقتی در ون بسته شد، صیّاد چشم‌بند سیاه را روی چشم‌هایش گذاشت، تمام هیمنه صراف شیک‌پوش شکست. خودرو چندخیابان بالاتر در یک کوچه فرعی توقف کرد و ابتدا و انتهای کوچه توسط بچه‌ها کاور شده بود. من و مصباح هم خودمان را با موتور به آن سمت رساندیم. وقتی وارد ون شدم، کنار فریدون نشستم و گفتم: سلام فریدون خان. یا شاید بهتر باشه بگیم آقای احسان گودرزی، راننده تاکسی شیراز که با مدارکش باغ ملارد و سوله چهاردانگه رو اجاره کردی... خودش را جمع و جور کرد. لب‌هایش خشک شده بود. گفت: شما... شما کی هستید؟ دزدیه؟ من هیچی ندارم... پول نقد توی ماشین نیست... گوشی رمزگذاری‌شده‌اش را با سنسور اثرانگشت دست لرزان خودش باز کردم، گفتم: پول نقد مال گذشته بود. الان با تترهای ارسالی از تل‌آویو سوله می‌گیری، درسته؟ بشاپ الان منتظر حرکت فیل در خانه C4 هست تا ماشین سعادت‌آباد تحویل داده بشه. رنگ از چهره‌اش پرید، مثل گچی که روی دیوار کشیده باشند. فهمید که پرده افتاده و از ماه‌ها قبل، هر نفسش ضبط شده بود. سریع به مقر هدایت برگشتم. عاکف در اتاق کنفرانس ایستاده بود. دست‌هایش در جیب شلوارش گره شده بود و به نقشه بزرگ ماهواره‌ای تهران نگاه می‌کرد و مشغول گفتگو با مقداد و خانم حسینی بود. روی میز، تمام مدارک جعلی، سندهای اجاره‌ای دست‌نویس، سه دستگاه بی‌سیم پیشرفته و یک کیف پر از پلاک‌های سرقتی قرار داشت. سلام کردم. حاج عاکف برگشت، نگاهم کرد و گفت: خدا قوت عاصف خان. اعتراف کرد؟ گفتم: «بله حاجی. توی همون بیست دقیقه اول تمام زنجیره رو ریخت روی دایره. از ارتباطش در باکو تا وعده ویزای طلایی کانادا و پاسپورت پرتغالی. اون واقعاً تیم‌های ترور یا پرتاب و نمی‌شناخت؛ فقط قرار بوده سه نقطه انبار، دو خانه امن و چهار خودرو با پلاک‌های غیرقابل ردیابی رو آماده کنه تا تیم نفوذی خارجی بیاد، محموله‌ها رو از سوله برداره... حاج عاکف با خودکارش روی نقطه سعادت‌آباد و سوله ملارد زد، گفت: خیلی خوب. پس افسر هدایت هنوز فکر می‌کنه فریدون آزاد هست و کارها طبق برنامه پیش رفته. عاصف، حالا نوبت تو هست. بنشین پشت این صفحه. حرکت بعدی رو تو ثبت می‌کنی.» نشستم پشت لپ‌تاپ. محیط مسابقه شطرنج باز بود. نوتیفیکیشن پیامی با عنوان «منتظر تایید پارکینگ» چشمک می‌زد. رو به عاکف کردم: «چی براش بنویسم حاجی؟» عاکف دستش را روی شانه‌ام گذاشت و گفت: بنویس کیش و مات. آدرس پارکینگ رو اشتباه آمده بودید؛ تهران خانه ماست، نه حیاط خلوت شما. بعد هم کل ارتباط و از سمت سرور ایزوله و لوکیشن آی‌پی قبرس رو به پلیس بین‌الملل و بچه‌های برون‌مرزی فوروارد کن. کلید اینتر را زدم. کلمات رفتند. چند ثانیه بعد، حساب کاربری بشاپ برای همیشه از صفحه روزگار مجازی پاک شد. پنج انبار و خانه امن پلمب شدند، بدون اینکه قطره‌ای خون ریخته شود یا رد پای شبکه‌ای که با دلارهای آلوده بافته شده بود، به هدف شومش برسد. یاعلی منتظر باشید
خدایا تو خوب بلدی خدایی کنی اما من بلد نیستم بندگی کنم. کمکم کن
امشب به حول قوه الهی یک موضوع جدید منتشر خواهد شد لطفا اطلاع رسانی کنید. از دوستان خود و عزیزان خودتان دعوت کنید در این کانال باشند تا بخوانند و ببینند برای ایستادگی این کشور چگونه تلاش میشود
3M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
دلم برای قامت مولامون خامنه‌ای و برای صدای شیر غرّیده‌ی عرب سیدحسن تنگ شده
بسم الله و بالله و علی ملة رسول‌الله قسمت اول مه غلیظ دی‌ماه یکی از سال‌های دهه نود، کوچه‌ها و خیابان‌های نیاوران را در هاله‌ای از سکوت و سرما فرو برده بود. ساعت داخل کابین پژو پارس سفید، ۰۵:۴۸ صبح را نشان می‌داد. دستم روی قنداق تا‌شده ام‌پی‌فایو (MP5) داخل غلاف بغل‌دری قفل شده بود. بخاری ماشین را خاموش کرده بودم تا شیشه‌ها بخار نکنند، ولی سرمای خشک اول صبحی، تا مغز استخوانم نفوذ می‌کرد و گلاب به روی همه، باعث شده بود دستشویی‌ام بگیرد، اما چاره‌ای جز تحمل نداشتم. صدای عاکف از ایرپیس گوش چپم آمد. مثل همیشه شمرده، یکدست و خالی از هر نوع شتاب‌زدگی: «عاصف جان، بابا صدای من و داری؟ موقعیت دید مستقیم داری؟» کمی نیم‌خیز شدم. زاویه نگاهم از لای پرده برزنتی یک لندکروز پارک‌شده می‌گذشت و درست روی در ریموت‌دار پارکینگ مجتمع پنج‌طبقه می‌نشست. گفتم: «دید دارم آقا عاکف. در پارکینگ بسته هست. پراید نوک‌مدادی هم پنجاه متر پایین‌تر هست و از دیروز عصر بی‌حرکته. دکتر هم هنوز نیومده پایین.» حاج عاکف مکثی دو ثانیه‌ای کرد. صدای خش‌خش ورق زدن پرونده را شنیدم. گفت: «میکرو فن محیطی طبقه منفی یک فعال شد. حرکات پای ضربدری شنیده می‌شه. طرف دقیقاً چسبیده به بتن کنار باکس آسانسور. عاصف، تیم ورودت آماده هست؟» نفس عمیقی کشیدم. نگاهم رفت سمت ون خاکی رنگی که ابتدای کوچه با آرم اداره برق متوقف بود. بچه‌های ضربت به سرتیمی سیدرضی، ماسک‌زده و انگشت روی ماشه داخل ون منتظر بودند. گفتم: «آماده‌ان آقا. با یه سوت، شیش ثانیه‌ای داخل پارکینگیم. اجازه بدید رمپ رو بشکنیم، همین الان یقه یارو رو بچسبیم. خطر بیخ گوش دکتر هست. می‌ترسم زن و بچش و بزنن.» آقا گفت: «لا اله الا الله. آقای برادر، اگر الان پارکینگ رو غرق خون و سر و صدا کنی، اون پراید پایینی گازش رو می‌گیره، رابط مخابراتی توی استانبول تا نیم‌ساعت دیگه خط رو می‌سوزونه، و سه روز دیگه همین سناریو توی آزمایشگاه لویزان و توی پارچین و ده‌تا جای دیگه برای سوژه بعدی تکرار می‌شه. سر این اژدها توی پارکینگ این ساختمون نیست عاصف جان؛ پس بفهم. بازم کلیه‌هات پر شده، سلول‌های خاکستریت و تحت الشعاع قرار داده. من دارم میام سمتت. بیست دقیقه دیگه پیشتم.» کمتر از 20 دقیقه بعد، در آن سرما و مه حاج عاکف خودش را به من رساند. نشست داخل ماشین، گفت: «وضعیت چطوره؟» گفتم: «خوبه. تیم حفاظت دکتر نرسیده. نگهبان داخل پارکینگ هم هوشیار هست و توجیه شده.» آقا عاکف با خط دارای طبقه بندی شده‌اش، به خانه دکتر زنگ زد. این وقت صبح، تماس با دکتر یعنی بحران در چرخه غنی‌سازی یا تاخیر در سوخت‌رسانی پایگاه. و این یعنی هرچیزی به ذهنش می‌رسید، جز موضوع ترور خودش. پاسخ داد: «بله؟ بفرمایید.» آقا عاکف گفت: «سلام علیکم جناب دکتر. صبحتون بخیر. بنده یکی از مدیرکل‌های بخش معاونت امنیت (...) هستم. عذرخواهی می‌کنم که این موقع صبح مزاحم شدم، ولی باید عرض کنم یک موضوع اضطراری پیش اومده.» دکتر لحظه‌ای مکث کرد، گفت: «شما؟ من شماره دفتر معاونت رو دارم. چرا از این خط؟ چطور باور کنم کی هستید؟» عاکف با آرامش پاسخ داد: «کاملاً حق با شماست. همین الان تماس رو قطع کنید، با شماره داخلی دفتر (...) یا کد امنیتی «...» تماس بگیرید و اصالت این خط امن رو استعلام بفرمایید. من، روی همین خط منتظر تایید شما می‌مونم.» حدود یک دقیقه بعد آقا عاکف به دکتر زنگ زد. این بار با ضربان قلبی تندتر گوشی را به گوش چسباند. گفت: «تایید شد. بفرمایید چه اتفاقی افتاده؟ تیم حفاظت من نزدیک کوچه هست و منتظر تماس من هستن تا بیان توی پارکینگ. عجله دارم و باید تا نیم ساعت دیگه جلسه ستاد باشم.» عاکف کلمات را شمرده ادا کرد: «جناب دکتر، لطفاً به شیشه‌ها نزدیک نشید و همسر و فرزندتون رو هم بیدار نکنید. همین الان، در طبقه منفی یک، روبه‌روی در فلزی آسانسور، پشت ستون شماره چهار، فردی مسلح با کلت کمری مجهز به سایلنسر ایستاده. مأموریتش واضحه، اونم اینکه به محض اینکه پاتون و از آسانسور بیرون بگذارید، شلیک می‌کنه و از درب اضطراری یا دیوارهای پشتی فرار می‌کنه.» سکوت سنگینی روی خط حاکم شد. صدای دم و بازدم سنگین یکی از ارشدترین دانشمندان ایران در گوشی پیچید. لحنش آمیخته‌ای از خشم ناشی از شوک و ناباوری بود. گفت: «پشت در آسانسور؟! شما... شما که جاش رو دقیق می‌دونید، مشخصات اسلحه‌اش رو هم دارید... پس چرا معطلید؟! ماشین بچه‌های من توی پارکینگ هست و اگر اون و بمب‌گذاری کنن چی؟! چرا وارد ساختمون نمی‌شید دستگیرش کنید؟» به شرط حیات ادامه داره
عاکف سلیمانی
بسم الله و بالله و علی ملة رسول‌الله قسمت اول مه غلیظ دی‌ماه یکی از سال‌های دهه نود، کوچه‌ها و خیا
قسمت دوم عاکف وقت را هدر نداد، گفت: «چون اگر الان اون جوون سی‌ساله رو توی پارکینگ با چند تا تیر مهار کنیم یا دست‌بند بزنیم، اون صرفاً ماشه‌چکونه و می‌شه یه اپراتور سوخته. دو کوچه بالاتر ناظر ایستاده، سیستم رله هدایت‌کننده توی باکو منتظر سیگنال اتمامه، و عقبه این شبکه، سه دانشمند دیگه ما رو توی فهرست بعدی خودشون چیدن. زدن این مهره، تاریکی مطلق میاره و شبکه برای ما کور می‌شه آقای دکتر. ما از شما توقع داریم درک کنید مثل همیشه.» دکتر با لحنی برافروخته گفت: «یعنی چی؟! پس تکلیف من چیه؟ من اینجا مثل زندانی تو خونه‌ام بمونم تا اون بیاد بالا؟» عاکف نگاهی به من کرد و مشخص بود عصبانی شده است. لحن او یک درجه جدی‌تر و عمیق‌تر شد. از آن لحن‌هایی که سرنوشت را تعیین می‌کرد: «تکلیف اینه که باید تصمیم بگیرید آقای دکتر. ما می‌تونیم همین الآن بریم و پارکینگ رو پاکسازی کنیم و شما صحیح و سالم برید به کارتون برسید، اما این کابوس هر روز پشت در اتاق، آزمایشگاه یا تو مسیر دانشگاه همراهتون خواهد بود. یا اینکه... از همین ثانیه، شما می‌پذیرید که طعمه زنده این پرونده باشید. یعنی اینکه شما می‌پذیرید که پا توی زمینی بذارید که خط اولش شمایید، اما کنترلش دست ماست. حالا، با این توصیفات، حاضرید برای ریشه‌کن کردن این شبکه، این بازی پرخطر رو تا تهش با ما بیاید؟ یا نه می‌خواهید سوای خودتون زن و بچه شما هم تهدید باشند؟» بین ده تا بیست ثانیه دکتر سکوت کرد. صبرم داشت تمام می‌شد. از سویی دیگر، سیدرضی انگشتش را روی سوئیچ بی‌سیم دائم فشار می‌داد و منتظر بود دستور عاکف به من، و من به خودش برسد و کار را یکسره کند. سرانجام صدای دکتر آمد. دکتر گفت: «من برای پروژه‌های این مملکت سال‌ها کف سوله خاک خوردم. اگر پای امنیت کشور و بچه‌های دیگه‌مون وسطه... من هستم. بگید باید چیکار کنم؟» حاج عاکف گفت: «خدا خیرتون بده. از الان زندگی شما که هر ازگاهی عادی می‌شد هم برای همیشه تموم شد. تا چهار ماه آینده، شما سایه ندارید، آدرس ندارید، و هیچ روتینی نباید تکرار بشه. اولین قدم اینه که بمونید توی خونه و دکمه آسانسور رو نزنید. آروم به اتاق برگردید، پالتوی بارانی سرمه‌ای‌تون رو روی رخت‌آویز جلوی دید پنجره پشت بذارید و سکوت مطلق اختیار کنید. عاصف هدایت صحنه رو به عهده می‌گیره.» حاج عاکف به من اشاره زد و خداحافظی کرد، از ماشین پیاده شد و سوار موتور شد، از کوچه خارج شد. لحظاتی بعد، عاکف آمد روی خط من: «عاصف!» گفتم: «به گوشم آقا.» گفت: «سناریوی تردید هدف اجرا می‌شه. تروریست داخل نباید بو ببره که کشف شده. باید حس کنه سوژه امروز برنامه‌اش کنسل شده. آسانسور از طبقه اول احضار می‌شه بدون مسافر. تیم پوشش برق، برق فیدر کوچه رو به مدت ۴۰ ثانیه قطع می‌کنه. تروریست طبق پروتکل وحشت می‌کنه و پارکینگ رو ترک می‌کنه سمت کوچه. اون موقع، تور هدایت نامحسوس پهن می‌شه. مبادا بفهمه زیر چشمه! افتاد؟» گفتم: «افتاد آقا عاکف. برق منطقه می‌ره رو کات.» ثانیه‌شمار ساعت شروع به تیک‌تاک کرد. چراغ‌های خیابان و روشنایی لابی ساختمان به یکباره خاموش شد. دو ثانیه بعد، درب عابر پیاده مجتمع با صدای تیکی باز شد. مردی با کاپشن بادگیر خلبانی سرمه‌ای، کلاه لبه‌دار پایین‌کشیده، با قدم‌های سریع و کیفی که زیر بغلش حائل بود، مدام سمت چپ و راست را می‌پایید. دیدم فوری از رمپ پارکینگ بیرون زد. اسلحه زیر کاپشن پنهان بود اما فرم بدنش داد می‌زد که شوکه شده است. به محض خروج، به سمت پراید نوک‌مدادی حرکت کرد. دستم بی‌اختیار روی قبضه ام‌پی‌فایو سفت شد، رفتم روی خط حاج عاکف، گفتم: «حاجی، گرگ زد بیرون. داره می‌ره سمت لانه سیار.» با آرامش گفت: «بذار سوار بشه. بال چپ و راست رو به فاصله ۳۰۰ متری راه بندازید. سوژه رو تا لانه ثابتش مشایعت کنید... بازی تازه شروع شد عاصف. دکتر رو از پشت‌بام مجاور تخلیه کن.» گفتم: «حاجی، وانت می‌خوام. فوری بهم برسونید...» گفت: «می‌دونستم همین و می‌خوای. گفتم برات هماهنگ کردن و توی راهه...» ارتباطم قطع شد با آقاعاکف. رفتم روی خط سیدرضی گفتم: «پنج دقیقه وقت داریم سیدرضی. سه دقیقه وقت داری یه بررسی هوایی داشته باشی تا بدونیم از پشت بام ساختمان دکتر به سمت خانه بغلی راه داره یا نه. اگر داشت، فوری تا کمتر از سه دقیقه دیگه درب پارکینگ ساختمون کناری دکتر و برام باز کنید... بدون جلب توجه.» کمتر از سه دقیقه سیدرضی آمد روی خطم: «مسیر هوایی و زمینی امنه. یاعلی.» گفتم: «از محیط فاصله بگیرید. یاعلی.»