عاکف سلیمانی
قسمت چهارم دکتر با شنیدن این حرف فنجان چای را روی میز کوچکی که در مقابلش بود قرار داد و با شتاب جلو
بسم الله و بالله و علی ملة رسولالله
قسمت پنجم
ضربان قلبم بالا رفت. پراید سفید به آرامی راهنما زد و به لاین پشت سر من خودش را رساند. فاصلهاش شد ده متر. نزدیک و نزدیکتر شدند. ااز توی آینه وسط میدیدم که سرنشین بغل، دستش را برد زیر کاپشنش. رفتم روی خط حاج عاکف، گفتم:
«آقا، اومدن پشت سر من. فاصلهشون با باک عقب کمتر از یک متره. زاویه برای اقدام چسباندن بمب یا شلیک مستقیم داره کامل میشه. اجازه اقدام پیشدستانه بدید!»
صدای دکتر آمد. شروع کرد به زمزمه کردن ذکر. عاکف گفت: «منفی عاصف! منفی... به هیچ عنوان دست به سلاح نمیبری! اگه شلیک کنی سناریو لو میره. دارم توی دوربین سطح شهر میبینم که زیر پل گیشا یک کامیون شن و ماسه، تخلیهی بار ترافیکی مسیر رو کند کرده. ترمز دستی رو بکش، مانور فرار کنترلشده بده سمت رمپ چمران جنوب. بذار فکر کنند راننده عادی ترسیده. دکتر و بگیر و در رو. ولی عاصف... اگر دستشون رفت سمت پنجره برای پرتاب پکیج مغناطیسی، بزنش به گاردریل!»
مانور رمپ چمران جواب داده بود و پراید سفید هاچبک پشت کامیون شن و ماسه جا ماند.
سه هفته از آن ماجرا گذشته بود. سه هفته پر از بیخوابی، تعویض روزانه خودروها، پلاکهای جعلی که هر چهلوهشت ساعت عوض میشدند. دکتر دیگر شبها در خانهاش نمیخوابید. از آن آپارتمان نیاوران منتقلش کرده بودیم به یک خانه امن دوطبقه با پنجرههای ضدگلوله در حوالی دهونک تا در کنار همسرش و فرزندانش باشد.
اما...
عصر یک سهشنبه بارانی اواخر بهمن بود. دکتر باید برای امضای صورتجلسه نهایی تست موتور سوخت جامد موشک بالستیک به ساختمان صنایع دفاع در (...) میرفت. لغو این جلسه به هیچ عنوان ممکن نبود و ستاد کل هم، منتظر تایید فنی بود.
پشت فرمان یک سمند سورن نوکمدادی نشسته بودم. دکتر، با کت طوسی ساده، ریشی که نامرتبتر از همیشه به نظر میرسید و کلاه بافتنی مشکی، این بار نه روی کف موکت، بلکه روی صندلی عقب سمت راست، به صورت خمیده نشسته بود. یک جلیقه ضدگلوله سرامیکی سنگین لول۴ زیر پیراهنش پوشیده بود که قفسه سینهاش را مثل زره میپوشاند. اما در برابر بمب مغناطیسی، این نوع جلیقهها فقط تکههای بیاستفاده پارچه بودند.
از مدرس، به خروجی پل صدر نزدیک میشدیم طبق معمول همه عصرها، ترافیک وحشتناکی شده بود. ماشینها سپر به سپر، با سرعت لاکپشتی حرکت میکردند. صدای عاکف از ایرپیس گوش چپم با لحنی که اضطراب پنهانش را فقط من میفهمیدم، وارد کانال شد:
«عاصف، هوشیاری صددرصد. دیتای شنود خارجی هشدار قرمز داد. ایستگاه باکو ده دقیقه پیش یک پیام رمز با اولویت A مخابره کرده به یک گره محلی در تهران. مضمون پیام هم این بود: (شکار در دام پل.) متوجهای یعنی چی؟
عرق سردی روی ستون فقراتم نشست. نگاهم را سریع در آینههای جانبی و وسط چرخ دادم. پل صدر با آن ستونهای بتنی عظیم و شیب ورودیاش، بدترین نقطه ممکن برای تله بود. نه راه فراری به شانهخاکی داشت، نه دوربرگردانی برای شکستن مسیر. یک تلهموش واقعی دوکیلومتری معلق در هوا بود.
رفتم روی خط عاکف، گفتم:
«آقا عاکف، ترافیک قفله. لاین راست و وسط کاملاً مسدوده. اگر سناریو بمب مغناطیسی باشه، شعاع انفجار توی این فشردگی فضا، نصف ماشینهای دور و بر رو هم پودر میکنه. مجوز خروج اضطراری با آژیر بدید، رمپ رو بشکنم برم روی لاین ویژه!»
صدای عاکف بلند شد: «منفی عاصف! آژیر بکشی تیم موتور سوار تروریستها قبل از اینکه برسی به رمپ اقدام میکنه. بمب رو در حال حرکت هم میتونن بچسبونن. تیم اسکورت سایه دو کجاست؟»
گفتم: «موتور بچهها صد متر عقبتر لای ماشینها گیر کرده. دارن پیاده شکافها رو رد میکنن.»
دکتر از آینه به چشمهای من نگاه کرد. دستش ناخودآگاه روی کیف اسناد چرمیاش محکم شد. گفتم: «عاصف جان... چیزی شده؟ صدای اون خط چی میگه؟»
سعی کردم تن صدام حتی یک پرده هم بالا نرود؛ در اصول حفاظت، ترساندن سوژه یعنی سلب کنترل فیزیکی از او. برای همین آرامش دکتر برای من مهم بود. گفتم: «هیچی نیست استاد. فقط سرتون رو بیارید پایینتر. دقیقاً مماس با پشتی صندلی من. هر فرمانی دادم، بدون فکر کردن، در کسری از ثانیه اجرا کنید.»
دکتر سرش را پایین آورد و پیشانیاش را به پشت صندلی من چسباند. نفسهای سنگین و ذکر گفتن زیرلبش را میشنیدم. ناگهان از آینه بغل سمت راست دیدمش. یک دستگاه موتور پالس ۲۲۰ مشکیرنگ، بدون پلاک، با دو سرنشین. کلاههای کاسکت فکدار با طلق دودی تیره که هیچ بخشی از صورتشان پیدا نبود. راکب، بارانی خلبانی گشاد پوشیده بود و ترکنشین، دست چپش را آزاد گذاشته بود؛ دستکشی چرمی با کف ضدلغزش به دست داشت و زیر کاپشنش، یک حجم مکعبی سنگین، سنگینی میکرد.
عاکف سلیمانی
قسمت چهارم دکتر با شنیدن این حرف فنجان چای را روی میز کوچکی که در مقابلش بود قرار داد و با شتاب جلو
قسمت ششم
آنها ماشینها نه با شتاب، بلکه با خونسردی مرگبار یک تیم حرفهای ترور، به صورت زیگزاگی رد میکردند؛ مقصد حرکتشان مشخص بود. خط حائل بین سمند ما و پرشیا کناری. فورا رفتم روی خط عاکف: «آقا! اومدن! پالس مشکی، دو نفر، طلق دودی، فاصله پونزده متر لاین راست. ترکنشین دست به بستهست. بمب چسبان با فیوز تاخیری سه ثانیهایه...»
صدای عاکف این بار تند و تیز شد. دقیقا شبیه زمانی که در موصل و در اتاق جنگ اطلاعاتی بودیم. تأکید کرد: «سوژه رو نمیزنیم تا پکیج نصب بشه! بچههای موتور پشتی بهشون نمیرسن. عاصف، گوشت با منه؟»
گفتم: «به گوشم آقا، بله.»
گفت: «اجازه بده ترکنشین دستش رو بیاره جلو تا پکیج به بدنه در عقب بچسبه. درست در لحظهای که آهنربا درگیر شد، نباید بذاری فیوز اکتیو بشه یا با ضربه معکوس منحرفش کنی. عاصف، تو فقط یک ثانیه فرصت داری. اگر زودتر تکون بخوری با کلت از توی شیشه شلیک میکنن. اگر دیرتر بجنبی، بعد از سه ثانیه همراه دکتر روی هوا رفتی. پس هیچ راهی نداریم ما جز اینکه تو اجازه بدی بمب و بچسبونه. اگر رفتی، سلام من و به همسرم فاطمه و پدر شهیدم برسون.»
یک لحظه خیره شدم به آیینه، دیدم موتور دقیقاً رسیده به موازات گلگیر عقب سمت راست سمند. فاصلهشان با در عقب کمتر از چهل سانتیمتر بود. از گوشه چشمم همهچیز مثل صحنه آهسته گذشت. اشهدم را زیر لب خواندم. ترکنشین کج شد، دست چپش از زیر بارانی بیرون آمد. یک جعبه فلزی مشکی به ابعاد بیست در ده، با دو دیسک آهنربایی قوی و یک لامپ الایدی قرمز کوچک.
دستش آمد جلو. صدای «تَق» خفه کوبیده شدن آهنربا روی ورقه فلزی در عقب، درست بغل گوش دکتر، سکوت کابین را شکست. در همان کسری از ثانیه، انگشت شست تروریست رفت سمت شاسی سوییچ فعالساز روی پکیج.
پای راستم را از روی ترمز برداشتم، فرمان را با نهایت قدرت به سمت راست چرخاندم و دنده یک را مثل تیر شلیک کردم. کاپوت سنگین سمند با زاویه چهلوپنج درجه چرخید و گلگیر جلو مثل پتکی کوبیده شد به چرخ جلو و پای راکب موتور پالس!
صدای وحشتناک خرد شدن فلاپهای پلاستیکی موتور درآمد. هر دو تروریست از روی موتور تعادلشان را از دست دادند. تروریست ترکنشین که هنوز شاسی را به طور کامل چفت نکرده بود، با ضربه ناگهانی پرتاب شد روی کاپوت پرشیای مجاور. بمب از دستش رها نشد، اما با بدنهاش کشیده شد روی لبه گاردریل بتنی پل.
به دکتر گفتم: «لطفا فوری کف ماشین بخواب!» فریاد زدم و دستم رفت روی ضامن امپیفایو زیر داشبورد. راکب موتور با وجود پای خردشدهاش، موتور را ول کرد، اسلحه را از پشت کمرش کشید بیرون و مستقیم به سمت شیشه عقب سمند نشانه رفت. تق! تق! دو گلوله کمانه کرد روی شیشه دودی تقویتشده سمند و تار عنکبوتی سفیدی روی لایه ضدگلوله کاشت. در همین لحظه، دو مأمور موتور سوار تیم سایه ما از لای ترافیک شکافتند و رسیدند.
صدای دو شلیک پیاپی با پوکه خفهکن از سمت بچههای ما آمد. گلوله اول نشست توی ترقوه راکب، و دومی کتف ترکنشین را که قصد داشت ضامن انفجاری ثانویه بمب افتاده روی زمین را با ریموت فعال کند، شکافت. هر دو تروریست غرق در خون روی بتن سرد پل صدر، قاب شدند.
ترافیک به حد انفجار رسیده بود. فریاد رانندههای اطراف و جیغ برخی زنان، بوقهای ممتد و قفل شدن کامل اتوبان، فضا را ملتهبتر کرده بود. پکیج مشکی روی خطکشی سفید آسفالت افتاده بود و الایدی قرمزش با ریتمی دیوانهوار چشمک میزد. فیوز الکترونیکی در اثر ضربه فعال شده بود. فریاد زدم: «تخلیه کنید! فاصله بگیرید؛ بمب اکتیوه!»
در سمت چپ را با لگد باز کردم، یقه کاپشن دکتر را با دست چپ گرفتم و او را مثل پر کاه از صندلی عقب کشیدم بیرون. به دونفر که ایستاده بودند و داشتن فضولی میکردند، محکم لگد زدم و چندنفر را هم با دست هول دادم که از محیط فاصله بگیرند، چون جان خودشان بخاطر انفجار بمب، درخطر بود. فوری با دکتر پشت دیواره بتنی پایههای روشنایی پل صدر سنگر گرفتیم. خودم را انداختم روی بدنش.
سه... دو... یک! بووووووم...
موج انفجار، هوای سرد اتوبان را به جهنمی از ترکش و آتش تبدیل کرد. سمند سورن ما از قسمت صندوق و در عقب متلاشی شد و شیشههای چهار ماشین کناری خرد شد و مثل باران الماس روی زمین ریخته شد. دود غلیظ سیاهی به آسمان خاکستری پل صدر قد کشید.
چند ثانیه سکوت مرگبار حاکم شد. آرام سرم را بالا آوردم، دیدم خاکستر و دوده روی کلاه بافتنی دکتر نشسته. چشمانش باز بود، اما در شوک مطلق به سر میبرد. قفسه سینهاش به شدت بالا و پایین میرفت و قطره خونی از خراشیدگی روی گونهاش پایین میچکید. دستش روی بازوی من قفل شده بود. انگشتانش چنان فشرده میشد که احساس میکردم استخوانم در حال خرد شدن است.
عاکف سلیمانی
قسمت ششم آنها ماشینها نه با شتاب، بلکه با خونسردی مرگبار یک تیم حرفهای ترور، به صورت زیگزاگی رد
نگاهش در نگاهم گره خورد. نگاه مردی که از مرز مرگ و زندگی برای بار دوم بازگشته بود.
گفت: «عاصف... این بازی... این کابوس کی تموم میشه؟ زن و بچهام فکر میکنن من تو ماموریت شیرازم... من همین الان باید زیر این آهنپارهها پودر میشدم.»
دست راستم را روی شانهاش گذاشتم. صدای خونسرد و بیلرزش عاکف از ایرپیسی که از گوشم آویزان شده بود، در پسزمینه زوزه باد و آژیرها شنیده شد: «عاصف، زندهاید؟»
به شرط حیات ادامه داره
عاکف سلیمانی
نگاهش در نگاهم گره خورد. نگاه مردی که از مرز مرگ و زندگی برای بار دوم بازگشته بود. گفت: «عاصف... این
قسمت هفتم
ایرپیس را به گوشم چسباندم، به عاکف گفتم: «دکتر سالمه، آقا. ماشین منهدم شده. دو تا کفتار زخمی روی زمین افتادن، بچهها بالاسرشونن.»
عاکف نفسی عمیق کشید، سپس با صدایی نگران گفت: «خدا رو شکر. حواست به اطرافت باشه. اون دو تا نباید بمیرن عاصف! زندهشون رو میخوام. تیم پشتیبان رسیده. حواست باشه سطح تهدید خیابانی از کنترل خارج شده. دکتر رو مستقیماً نبرید به سمت نقطه امن ثانویه، سمت قیطریه. تغییر مسیر و پوشش داشته باشید با صلاحدید خودت. از این ساعت، پناهگاه دکتر و خانوادش اونجاست. تمام جلسات دکتر با مسئولیت من تا اطلاع ثانویه کنسل هست.»
دکتر فورا با یک موتور به خانه امن اول حوالی شریعتی منتقل شد و سپس از آنجا به پاساژی در الهیه منتقل شد و از یکی از طبقات پارکینگ با تغییر پوشش و خودرو، به خانه امن قیطریه منتقل شد.
به ستاد برگشتم. رفتم مستقیم دفتر حاج عاکف. او که از دفتر معاونت امنیت تشکیلاتمان در کشور تازه برگشته بود، به محض اینکه من را دید در آغوشم کشید. گفتم: «حاجی، از باکو چه خبر؟»
گفت: «بیا بریم تا بهت بگم.»
وارد اتاق حاج عاکف که شدم، مانیتور دیواری بزرگ هشتتکه، نقشه ماهوارهای سواحل خزر را با رزولوشن میلیمتری که نشان میداد، خوب دقت کردم، دیدم خطوط قرمز از شمال تهران کشیده شده، از آستارا رد شده و نشسته روی دماغهای باریک در شمالشرقی باکو. منطقهای ویلایی و نیمهمتروکه به نام بیلدره.
عاکف گفت: «موساد توی باکو، در منطقه بیلدره یک خانه امن لجستیکی و عملیاتی راه انداخته. این مرکز، هاب پشتیبانی تیمهای ترور و خرابکاری مدرن در منطقه هست. اطلاعاتی که واحد پهپادی و نفوذ ما از اونجا بیرون کشیده، نشون میده ترور دانشمندان هستهای و دفاعی ما تصادفی نبوده. اینا دارن به صورت لایهبهلایه جلو میرن. اگر همین هفته این کانال رو قطع نکنیم، ترورهای بعدی در دستور کار قطعیشون قرار داره.»
به نقطه قرمز روی نقشه خیره شدم و فاصله و دسترسیها را تحلیل کردم. گفتم: «پوشش نفوذ چطوره؟ چقدر بهشون نزدیکیم؟»
گفت: «تیم محلی ما توی باکو (شبکه خفته بومی) موقعیت دقیق ساختمان، شیفتهای نگهبانی، سیستمهای هشدار الکترونیکی و نقطهکورهای امنیتی رو استخراج کرده. اما کار نهایی، یعنی ضربه چکشی و جمع کردن اسناد سرّی هارد سرورهای داخلیشون، کار یه نیروی ارشد عملیاتیه که ردپایی از خودش بهجا نذاره. کسی که بتونه همزمان، هم ضربه بزنه و هم اطلاعات سوخته شبکه حریف رو قبل از انهدام کامل، جارو کنه بیاره.»
عاکف همانطور که به چشمهای من خیره شده بود، با لحنی آرام اما مقتدرانه ادامه داد: «مأموریت تو اینه عاصف جان. ورود پنهانی، اتصال به عوامل بومی در باکو، نفوذ به درون این خانه امن، تخلیه اسناد دیجیتال و در نهایت قطع کردن دست این سلول از چرخه ترور. هیچ خطایی نباید رخ بده، چون این عملیات پیام مستقیمی به سرویس حریف داره که امنیت ما و مردم و دانشمندان ما در منطقه و هرجایی از این جهان، خط قرمزه.»
از روی صندلی بلند شدم، لبخند سردی زدم و زیپ کاپشنم را بالا کشیدم، گفتم: «خیالت تخت باشه آقا. تا قبل از طلوع آفتاب جمعه این هفته، اون خانه امن فقط یک مخروبه و یکسری فایل خالی هست.»
عاکف ایستاده بود؛ آستینهای پیراهن سفیدش را تا آرنج بالا زده بود و آماده نماز مغرب میشد. گفت: «دیگه وقت پدافند نیست سیدعاصف. ما داریم اینجا مثل دروازهبانی بازی میکنیم که هر پنج دقیقه یک پنالتی به سمتش شلیک میشه. بالاخره یکی از این توپها میره توی دروازه. این که دوبار دکتر توی مسیر لو میره، یعنی ما باگ و نشت داخلی داریم. و این نشت از تهران کور نمیشه.»
عاکف ماژیک را روی نقطه بیلدره کوبید، گفت: «اینجا، پشت پوشش شرکت واردات تجهیزات ناوبری و خاویار، خانه امن هدایت مستقیم موساده. سرپل ترورهای تهران، یه حیوونیه با نام مستعار یوناتان. افسر دسک ایران در یگان کیدون که طراح و مسئول تخصصی امور ایران در یگان ترورها و عملیاتهای ویژه موساد که تمرکزش شناسایی روشها، طراحی عملیات و نظارت بر حذف فیزیکی یا خرابکاری در اهداف هست. اون دوتا کفتار پل صدر هم مستقیماً از این ویلا کد میگرفتن.»
نگاهم را از نقشه گرفتم و دادم به عاکف، گفتم: «دستور چیه آقا؟»
عاکف جلو آمد. دستش را روی شانهام گذاشت. گفت: «تیم ضربت برونمرزی رو خودت فرماندهی میکنی. پرواز امشب ساعت ۰۱:۲۰ به مقصد باکو با هویت بازرگانان ترانزیت غلات. اسلحهها و کیتهای الکترونیکی رو رابط ما در بندر باکو تحویل میده. مأموریت شما شلیک کور نیست. جسد یوناتان هم به درد من نمیخوره. نفوذ خاموش، پاکسازی محافظین، استخراج کامل هارد سرورها، و دستگیری زنده یوناتان و میخوام. باید بدونیم ترور بعدی برای چه زمانی و چه جایی تنظیم شده و چه خائنهایی از داخل دارن درها رو براشون باز میکنند.»
نفس عمیقی کشیدم، گفتم: «حله آقا. به مدد مولا دست پر میام تهران.»
عاکف سلیمانی
قسمت هفتم ایرپیس را به گوشم چسباندم، به عاکف گفتم: «دکتر سالمه، آقا. ماشین منهدم شده. دو تا کفتار ز
قسمت هشتم
چهلوهشت ساعت بعد از استقرار در باکو / ساعت ۰۲:۴۵ بامداد / حومه باکو، منطقه ساحلی بیلدره
موجهای تاریک و کفآلود خزر، با یک خشم عجیبی به صخرههای ساحلی کوبیده میشدند. باد تندی میوزید. باران ریزی روی عینک دید در شب من نشسته بود و همه چیز را به رنگ سبز فسفری میدیدم.
چهار نفر بودیم. در لباسهای غواصی تاکتیکی ضدحرارت، بدون هیچ نشان و اتیکتی. سلاحهای سابماشینگان با لولههای مجهز به صداخفهکنهای کربنی و خشابهای پر از فشنگهای مادون صوت.
روی سقف یک ویلای بزرگ سنگی با حیاطی پوشیده از درختچههای تزیینی پنهان شده بودیم. سیستم جمر فرکانسی کولهپشتی سجاد «متخصص مخابرات تیم»، فعال بود. تمام سیگنالهای موبایل و وایفای ویلا در شعاع صد متری تبدیل به نویز سفید شده بودند. دوربینهای مداربسته هک شده بودند و تصاویر آرشیوی نیم ساعت قبل را به اتاق نگهبانی میفرستادند.
صدای عاکف از طریق ماهواره امنیتی و نظامی اختصاصی، مستقیم از تهران در باکو در گوشم نشست. شفاف مثل بلور. خطاب به من گفت: «آقای هجوم، تیم دیدبان تهران آمادهست. سه هدف داخل لابی ویلا هستند. یوناتان توی اتاق کار طبقه اوله. مانیتورها روشن هستن. محافظ مستقر در تراس غربی هر چهار دقیقه یکبار گشت میزنه. زمان ورود: پنجاه ثانیه دیگه. بدون شلیک اضافه. ورود تمیز. یاعلی مدد.»
گفتم: «دریافت شد تهران. اجرا میکنیم.»
با علامت دست من، رضا با کاتر هیدرولیکی قفل در نورگیر سقفی را بدون کمترین صدایی برید. گاز مایع خنککننده پیستون، مانع از هر گونه جرقهای شد. سیم را به آرامی بستیم و یکییکی مثل اشباح سیاه سر خوردیم به داخل راهروی طبقه دوم. پایین پلهها، اولین محافظ، مردی چهارشانه با چهره قفقازی و یک مسلسل روی ران پا که پشتش به ما بود و داشت قهوه میریخت، باید خنثی میشد. رضا مثل سایه از پشت سرش نزدیک شد. با دستان زمختش، دهان و بینی محافظ را گرفت. فوری با ضربه یک شوکر با ولتاژ پنجاههزار ولت به گردن او، زمینگیرش کرد. محافظ حتی فرصت نکرد فنجان را رها کند. بدنش مثل تکه گوشتی شل شد و رضا فنجان را آرام از دستش گرفت و گذاشت روی صندلی، سپس او را آرام روی موکت خواباند.
به در اتاق کار یوناتان رسیدیم. نور آبی مانیتورها از شکاف زیر در چوبی بیرون میزد. دستم را بردم بالا: سه... دو... یک!
لگد اول مرصاد، قفل لولایی را پودر کرد. وارد شدیم. به محض ورود به عبری گفتم: «تکون نخور! دستها روی سر!»
مردی با موهای جوگندمی، عینک فریمفلزی و پیراهن پشمی سورمهای پشت میز بزرگ شیشهای نشسته بود. با دیدن ما، چشمهایش از حدقه بیرون زد. دستش با شتابی جنونآمیز رفت سمت کشوی راست میز برای برداشتن یک زیگزااور پی۲۲۶.
شلیک خفه من با صداخفهکن، مچ دست راستش را شکافت. خون شتک زد روی کیبورد لپتاپ. فریاد خفهای کشید و روی زمین افتاد.
سجاد مثل عقاب پرید پشت میز. فلشدرایو فوقسریع نظامی را در کسری از ثانیه فرو کرد توی پورت سرور مرکزی ویلا. فوری گفت: «عاصف، هارد داره وایپ (پاک) خودکار میشه! سیستم تلهداده دارن! سی ثانیه وقت دارم متوقفش کنم!»
رفتم سمت یوناتان. اسلحهام را گذاشتم روی شقیقهاش. خون از لای انگشتان مچ شکستهاش میجوشید. دستم را روی زخم فشار دادم. نالهاش تبدیل به جیغ شد. به عبری گفتم: «کد لغو دیلیت رو بگو... به عبری بگو، به روسی بگو، یا به فارسی بگو، فرقی نداره! کد لعنتی رو بگو وگرنه زانوی دومت رو هم میفرستم رو هوا!»
چشمهای یوناتان پر از وحشت خالص شد. یقین کرد که با یک تیم آماتور طرف نیست و بچههای اطلاعاتی تهران تا قلب ویلای مخفیاش آمده بودند تا کار را یکسره کنند. گفت: «چهار... هفت... دبلزیرو... شما!» با لهجه غلیظ ناله کرد. سجاد کد را تایپ کرد. خط قرمز روی مانیتور ناگهان سبز شد. صدای بوق کوتاهی آمد، گفت:
«آقا عاصف! متوقف شد! کل دیتابیس داره دامپ میشه روی هارد ما. فهرست تیمها، پشتیبانی مالی، ارتباطات امن... یا ابوالفضل! آقا عاصف، این لیست ترور هست.»
تنم مورمور شد. یوناتان را کشیدم بالا، با زیپپلاستیکی دستهایش را از پشت بستم و پارچه سیاهی روی سرش کشیدم، گفتم: «چیه سجاد؟ ترور بعدی کیه و چطوره؟»
سجاد چشم دوخت به متن عبری ترجمهشده روی صفحه، گفت: «سناریوی برخورد آتش در پردیس! دو روز دیگه، تو جاده تحقیقاتی جاجرود، پردیس. این نقشه کاملشونه... ترور بعدی یک قتلعام تمامعیاره!»
همان لحظه صدای سوت ممتد آژیر بیرونی بلند شد. سیستم اعلام خطر محلی عمل کرده بود. نورافکنهای حیاط روشن شدند و صدای شلیکهای کلاشینکف از طبقه همکف به سمت راهپله اوج گرفت.
عاکف سلیمانی
قسمت هشتم چهلوهشت ساعت بعد از استقرار در باکو / ساعت ۰۲:۴۵ بامداد / حومه باکو، منطقه ساحلی بیلدره
بسم الله و بالله و علی ملة رسولالله
قسمت نهم
صدای عاکف مثل تندبادی توی گوشم پیچید: «عاصف! پشتیبانی گارد ساحلی باکو داره حرکت میکنه! شش دقیقه وقت دارید تا خط ساحل. قایق تندرو سر صخرههای سیاه منتظره. اون هاردها و یوناتان نباید زیر آب بمونن! تخلیه فوری! تأکید میکنم تخلیه فوری. بزنید بیرون. شنفتی چی گفتم. فوری بزنید بیرون.»
یوناتان را مثل کیسه سیبزمینی انداختم روی دوشم. امپیایکس را با دست چپ مسلح کردم، فریاد کشیدم: «رضا، نارنجک دودزا تو راهرو! سجاد، هارد رو بزن به کمرت! حیدر، آتش پوششی... یاعلی مدد. میزنیم به ساحل!»
پس از یک درگیری سنگین، از ویلا خارج شدیم. آن شب واقعا خدا به ما رحم کرد و چیزی نمانده بود من اسیر شوم. شبی که میتوانست تمام برنامههای تهران علیه تیم ترور را به چالش بکشد و زحمات همهی بچهها ناتمام بماند.
تهران
ساعت ۰۶:۱۵ صبح شنبه بود که یوناتان را در تهران به ستاد تحویل دادم و به خانه امن منتقل شد و رفت زیر تیغ بازجوییهای سنگین حاج آقای سعیدی و آقا عاکف. داخل صندوق عقب خودرو، هارد اکسترنال زردرنگ عملیات باکو کنار چند خشاب اضافه و بیسیمهای رمزنگاریشده قرار داشت. حدود چهلوهشت ساعت از شبیخون ما به ویلای بیلدره باکو میگذشت. یوناتان حالا در یکی از امنترین سلولهای انفرادی زیرزمین تهران بود و اعتراف کرده بود که تیم ترور تمام تجهیزات و سناریوی خود را برای ساعت ۰۷:۰۰ امروز صبح در پیچ خطرناک تختسنگی جاده قدیم پردیس تنظیم کردهاند.
گوشی دارای سیم کارت طبقهبندی شدهام که روی داشبورد بود، زنگ خورد. خط دارای طبقه بندی حاج عاکف بود. همین که جواب دادم، بدون سلام و احوالپرسی گفت: «عاصف، وضعیت چطوره؟ رادیوی دشمن روی فرکانس ۱۷۳.۵۰ مگاهرتز فعاله. حواستون باشه تیم عملیاتی موساد تو باکو فکر میکنن هنوز یوناتان تو ویلا هست و دستورات داره از اونجا صادر میشه. اونا دارن کورکورانه تیم ترور تو پردیس رو هماهنگ میکنن. بازی توی دست ماست. کوچکترین گافی بدید، باختیم.»
برگشتم و نگاهی به صندلی عقب انداختم. اینبار دکتر با کلاه پشمی و کاپشن تیره، آرام و متمرکز نشسته بود. برخلاف روزهای اول، دیگر اثری از استرس و خستگی در چهرهاش دیده نمیشد. او به بازوی حفاظتی تشکیلات امنیتی ما ایمان آورده بود.
گفتم: «آقا عاکف، ما دقیقاً سه دقیقه با پیچ تختسنگی فاصله داریم. تیم پشتیبانی سایه (خودروهای سمند سورن خاکستری) تو لاین مخالف مستقر شدن؟»
گفت: «دقیقاً. تله کاملاً پهنه. تریلی ماک انتحاری با بار آهنآلات تقلبی الان پشت پیچ متوقف شده و راننده فکر میکنه دکتر داره با این لندکروز از روبهرو میاد. تیم آرپیجیزن هم توی ارتفاعات مشرف به جاده مستقرن. ما زیر نظر داریم همشون و. اما ضربه اصلی اینجاست که ما قرار نیست جلوشون تسلیم بشیم یا فرار کنیم؛ ما قراره میز رو روی سرشون برگردونیم...»
صدای عاکف لحنی به خود گرفت که همیشه پیش از عملیاتهای بزرگ از او میشنیدم. لحنی کاملا قاطع و بیرحم برای دشمن، بخصوص اگر قرار بود آن دشمن یهودیان صهیونیستی یا مزدوران آنان باشند. مؤکداً گفت: «عاصف، به محض اینکه تریلی حرکت کرد تا مسیر رو مسدود کنه، چراغهای گردان مخفی رو روشن کن و بپیچ توی فرعی خاکی کارگاه متروکه. همونجا تله معکوس کلید میخوره.»
چند دقیقه بعد، لندکروز با سرعت وارد پیچ شد. ناگهان از پشت یک کامیون باری، هیکل غولپیکر یک تریلی ماک دودزا با چراغهای خاموش بیرون پرید و عرض جاده را به طور کامل بست. راننده تریلی با چهرهای پوشیده از شالگردن، با دنده عقب داشت به سمت ما میآمد تا راه فرار را کور کند و در همان لحظه، دو موتورسیکلت با چهار فرد مسلح به سلاحهای نیمهخودکار و یک قبضه آرپیجی۷ از صخرههای کنار جاده سرازیر شدند تا خودرو را هدف قرار دهند.
این لحظه، لحظه صفر بود. فریاد زدم: «حسن وقتشه. اجرا...»
حسن، به جای ترمز کردن، پایش را تا ته گذاشت روی پدال گاز. لندکروز با غرش وحشتناکی شتاب گرفت، اما به جای برخورد با تریلی، فرمان را به سمت ورودی تنگ کارگاه متروکه سنگبری در سمت راست جاده چرخاند. سپر فولادی خودرو درآهنی کارگاه را از لولا درآورد و داخل محوطه وسیع و سرپوشیده، پریدیم.
دکتر را از ماشین کشیدم بیرون و پشت یک کانتینر مستقر کردم. تروریستها که فکر میکردند گیر افتادهایم، با عجله و شلیککنان به سمت ورودی کارگاه هجوم آوردند. دو نفر با کلاشنیکف جلو دویدند و آرپیجیزن روی سقف کانکس نگهبانی نشست تا شلیک نهایی را انجام دهد. اما آنها نمیدانستند که این کارگاه، تلهای است که عاکف بر اساس دیتای استخراجشده از هارد باکو تدارک دیده بود. نیمی از محوطه تاریک کارگاه ناگهان با نور پروژکتورهای قوی کورکننده روشن شد.
عاکف سلیمانی
بسم الله و بالله و علی ملة رسولالله قسمت نهم صدای عاکف مثل تندبادی توی گوشم پیچید: «عاصف! پشتیبان
قسمت دهم
صدای چرخش لوله تیربارهای سنگین تیم خنثیسازی بچههای عملیات ویژه «نوپو» که قرار بود در این عملیات کمکمان کنند، از پشت انبارهای سیمان بلند شد. صدای رسول، فرمانده تیم یگان ویژه از بلندگوی بیسیم مرکزی، کل فضای کارگاه را پر کرد: «محاصرهاید! اسلحهها روی زمین، دستها بالا.»
تروریستها در یک ثانیه فهمیدند که بازی عوض شده است. آرپیجیزن خواست لوله را بچرخاند، اما شلیک دقیق و کنترلشده تکتیرانداز ما از روی لبه انبار، او را به تسلیم وادار ساخت.
تیروکمان ترور در تهران، در کمتر از سی ثانیه خلع سلاح شد. بچههای رسول و تیم عملیاتیاش مثل صاعقه روی سرشان ریختند و دستبندهای پلاستیکی را با مهارت حرفهای قفل کردند.
چندساعت بعد...
صفحه نمایش بزرگ اتاق وضعیت، عکس چهرههای دستگیرشده در پردیس را نشان میداد که در کنار تصاویر یوناتان در باکو قرار گرفته بود. پازل کامل شده بود. در اتاق باز شد. عاکف با پیراهن سفید اتوکشیده و لبخندی محو روی لب، وارد شد. من و دکتر به هم نگاهی کردیم و لبخندی زدیم. از جایمان برخاستیم، دکتر دستش را به نشانه احترام و قدردانی به سوی عاکف دراز کرد، گفت: «آقای عاکف... اگر هوشیاری شما و بچههای عملیاتی نبود، امروز من روی این صندلی نبودم. صنعت موشکی ایران مدیون شماست.»
عاکف دست دکتر را محکم فشرد، نگاهی به من انداخت و با همان آرامش همیشگیاش گفت: «دکتر، ما فقط وظیفهمون و انجام دادیم. دشمن فکر میکرد با ترور و ایجاد ارعاب میتونه چراغ علم و پیشرفت این مملکت و خاموش کنه. اما فراموش کرده بودن که پشت این چراغ، دیدهبانهایی بیدار ایستادند که نه تنها تحرکات کوچه و خیابان، بلکه ضربان قلب دشمن رو هم در اونطرف مرزها میشمارن.»
عاکف به پرونده ضخیم روی میز اشاره کرد و رو به من گفت: آقا سیدعاصف، پرونده ترور بسته شد. اما شبکه لجستیک منطقهایشون هنوز ریشهکن نشده. آماده باش. به زودی، فصل بعدی کار ما شروع میشه.»
پایان.
یا حیدر مدد
1_174896375.pdf
حجم:
6.6M
جنگ امنیتی ایران و اسرائیل
مستند داستانی امنیتی عاکف سلیمانی فصل سوم «PDF»
مستندی داستانی امنیتی از نفوذ دشمن در مراکز حساس و امنیتی و هستهای کشورمان
#عاکف_سلیمانی
https://eitaa.com/AkefSoleimani
1_1652766742.pdf
حجم:
2.9M
پی دی اف #مستند_داستانی_امنیتی_فصل_چهارم درمورد پرستوهای موساد اسراییل میباشد. اگر میخواهید از روشهای پیچیده زنان امنیتی موساد که برای افراد موثر تله جنسی میگذارند آگاه شوید، توصیه میشود پی دی اف فوق را مطالعه بفرمایید.
#عاکف_سلیمانی
https://eitaa.com/AkefSoleimani
مستند داستانی امنیتی عاکف سری پنجم.pdf
حجم:
3.4M
✍پیدیاف فصل پنجم مستند داستانی امنیتی عاکف سلیمانی
در دل آشوب خاورمیانه، ایران نه با شعار که با اشراف اطلاعاتی میجنگد. شبکهای نامرئی اما منسجم، از بیروت تا بغداد و از دمشق تا تهران، رد دشمن را دنبال میکند.
ربایش یک افسر زن موساد در خاک امن یکی از دولتهای وابسته، نشانهای بود؛ نشانه از نفوذی چنان عمیق که حتی سرویسهای غربی را به سکوت واداشت.
همزمان در قلب تهران، تیمی از عناصر داعش که مأمور اجرای عملیات انفجاری بودند، پیش از آنکه ماشه را بفشارند، زیر ضربه قرار گرفتند.
همه چیز آرام به نظر میرسد، اما در پس این آرامش، نبردی خاموش جریان دارد؛ نبردِ اشراف اطلاعاتی ایران، با امواج بیثباتی منطقه.
https://eitaa.com/AkefSoleimani
مستند امنیتی سری ششم نسخه معمولی-encrypt.pdf
حجم:
19.9M
پیدیاف فصل ششم مستند داستانی امنیتی عاکف سلیمانی، وارد تاریکترین لایهی جنگ امنیتی میشود؛
جایی که منافقین دیگر یک گروهکِ فراری نیستند، بلکه یک ابزار عملیاتیِ نیابتی در خدمت اتاقهای فکر دشمناند.
این مستند داستانی نشان میدهد چگونه یک شبکهی سوخته، با بازطراحی اطلاعاتی، دوباره فعال میشود؛
از رمزهای قدیمی تا مأموریتهای جدید، از شعار تا عملیات.
باید پرده برداشت از مسیر نفوذ، خط ارتباط، و لحظهای که تهدید قبل از اجرا متوقف میشود.
اینجا روایتِ احساس نیست؛ خوانش امنیتیِ دشمن است، با جزئیاتی که معمولاً گفته نمیشود.
این حرفها، یک هشدار است؛ منافقین تمام نشدهاند؛ فقط شکل تهدیدشان عوض شده است.
هرگونه کپی برداری ممنوع
https://eitaa.com/AkefSoleimani
بسم الله الرحمن الرحیم
ملت شریف، بصیر و مقاوم ایران اسلامی
در شرایط حساس و خطیر کنونی که کشور درگیر توطئههای پیچیده دشمنان و شرایط جنگی است، بیش از هر زمان دیگری به حفظ وحدت، هوشیاری و انسجام ملی نیازمندیم. جنگ امروز دشمن، تنها در میدان امنیتی و رزم نظامی نیست، بلکه جنگ ارادهها، جنگ روانی و تلاش برای شکاف در صف واحد ملت است.
در این برهه تاریخی، نکات زیر به عنوان یک تکلیف شرعی و ملی، توسط این برادر کوچک شما، یادآور میشود:
اول: هوای تفرقهافکنان را نداشته باشید. دشمن و عوامل خودفروختهاش با تمام توان به دنبال دمیدن در اختلافات، شایعهپراکنی و ناامید کردن مردم هستند. به هیچیک از صداهایی که بوی تفرقه، تسلیم یا تضعیف اراده ملی میدهد، توجه نکنید. رمز پیروزی ما در این میدان، فقط و فقط وحدت کلمه و ایستادگی پشت سر ولایت مطلقه فقیه است.
دوم: تمسک به اهلبیت عصمت و طهارت (ع) از توصیههای موکد است. در روزهای سخت و طوفانی، دلهای مضطرب و خانههای خود را به نور ذکر و توسل به اهلبیت (ع) روشن نگه دارید. پناه بردن به آستان مقدس ائمه اطهار (سلامالله علیهم اجمعین)، به ویژه در این ایام، مایه آرامش قلبها، نزول نصرت الهی و تقویت صبر و استقامت خواهد بود.
سوم: هوشیاری امنیتی و مسئولیت همگانی از مهمّات است. امنیت میهن اسلامی، خط قرمز ماست. هرگونه تحرکات مشکوک، افراد ناشناس، رفتوآمدهای غیرعادی و موارد مهم و مشکوک را فوری به نهادهای امنیتی و اطلاعاتی کشور گزارش دهید. امروز هر شهروند هوشیار، یک سنگر دفاعی است.
فرزندان شما در نهادهای امنیتی و نظامی و بسیج تا آخرین قطره خون از امنیت و کیان این خاک دفاع خواهند کرد و ملت بزرگ ایران از این آزمون بزرگ نیز با سرافرازی عبور خواهد کرد.
وَ سَیعلَمُ الّذینَ ظَلَموا أَی مُنقَلَبٍ ینقَلِبونَ
و آنان که ظلم و ستم کردند به زودی خواهند دانست که به چه کیفرگاهی باز می گردند.
هیچبنهیچ
الاحقر، بسیجی عاکف سلیمانی