الف>>
چهل روز است که نیستی
اما نبودنت باورشدنی نیست.
هنوز دلم میخواهد صدایت را
بشنوم، لبخند مهربانت را ببینم
و آن دستهای گرم و پُر محبتت
را روی شانهام حس کنم.
میگویند زمان، داغها را آرام میکند…
اما هیچ زمانی نمیتواند جای خالی
تو را پر کند.
چهل روز گذشت، و من هر روز
بیشتر از قبل باور میکنم که
نبودنت همیشه با من خواهد بود.
در هر لبخند نصفهای که میزنم
در هر خاطرهای که بیاختیار
گریهام میگیرد تو هستی.
کاش میدانستی چقدر دلتنگت هستیم
چقدر جای حضورت بر سفرهی دلمان خالیست…
برامون دعاکن :)
رفتار آدما وقتی با ارزشه که از ته ِدلشون باشه،
نه از سر زور و اجبار؛
هیچوقت کسی و مجبور به انجام کاری نکنید،
از سر اجبار کاری کردن ارزش نداره ..