ساعت42دقیقه بامدادِ روزِ 30ام دی ماه1400
ساده بگم...
شاید برای اولین بار بود که حس کردم یه جای امن برای تراوشات ذهنیم وجود داره، که حرفامو میشنوه و قضاوتم نمیکنه ، که هر ساعتی از شبانه روز منو با تموم کِسِلی هام میپذیره..
و شماهایی که تحملم کردین تو روزایی که حتی خودمم تحمل خودمو نداشت؛
و ما لحظات زیادی رو باهم شریک شدیم، هرچند دور و هرچند از جاهای مختلف!
اما هممون تو یه درکِ مشترک تفاهم داشتیم؛
که پذیرفتیم قرار نیست همیشه حالمون خوب باشه.. و این شاید علت خوبی باشه برای تحمل سختیامون.
و حالا روحِ بزرگِ این خونهی امن یک ساله شد..
تولدت مبارک «شاید یك مـن -» ♡:)
| @allaboutme |