الهی شکر🌧🌱

خدایا... سپاه تویی، پناه تویی و تمامِ توان در دستان توست؛ ما هیچیم و هر چه هست، تجلی قدرت توست. ای صاحب جلال و بزرگی، مباد که غرور، چشمان ما را ببندد؛ ما را چنان در خود فانی کن که جز تو، از کسی یاری نخواهیم. ما بندگانِ ناچیز توایم؛ در برابر طوفان‌های سهمگین و لشکریانِ پرشمارِ باطل، ما را چه یاری است، جز تکیه بر اقیانوس بی‌کرانِ قدرت تو؟ در معرکه‌ها، تویی که پیکار می‌کنی؛ تویی که راه می‌نمایی و تویی که به هدف می‌نشانی. اراده‌ی توست که از میانِ دستانِ ما جاری می‌شود. «وَ ما رَمَیْتَ إِذْ رَمَیْتَ وَ لٰکِنَّ اللّٰهَ رَمىٰ» (و آن‌گاه که پرتاب کردی، تو نبودی که پرتاب کردی؛ بلکه خدا بود) «فاطمه بسحاق» | @amvvaj

اگر زیرساخت مهم نیست... پس چرا از محرومیت کودکان سیستان و بلوچستان می‌گفتید؟ اگر جان انسان‌ها مهم است... پس چرا از کودکان مدرسه‌ی میناب نگفتید؟ اگر ابزار دفاعی مهم نیست... چرا شکوه ارتش شاهنشاهی را می‌ستایید؟ اگر خاک مهم نیست... چرا برای اوکراین روضه می‌خواندید؟ اگر ملیت مهم نیست... چرا به مشکلات همان کشورهایی که به قانون اساسی‌شان سوگند خورده‌اید، و آن‌هایی که پرچم‌شان را بر دوش می‌کشید، نمی‌پردازید و شبانه‌روز از ایران می‌گویید؟ اگر مرز مهم نیست... چرا مدام اصرار دارید بین ملت ایران مرزهای جدید بکشید؟ اگر جزایر و منابع نفت و گاز مهم نیست... چرا به نام جعلی خلیج عربی و واگذاری سهم دریای کاسپین اعتراض می‌کردید؟ | @amvvaj

*کتاب عرب و اسرائیل نوشته ماکسیم رودنسون. «صهیونیسم تلاش می‌کرد مسئلهٔ یهودیان اروپا را با انتقال آن به خاورمیانه حل کند.» | @amvvaj

عزیزانی که تمایل دارن کتاب‌ها رو گوش بدن؛ برنامه نوار رو نصب کنید و اشتراکشو تهیه کنید کتاب های خوبی داره.👌🏻

رفت آن دلاور، مردِ میدانِ عشق پرواز کرد از خاک تا جانِ عشق روزه‌دار و لب‌تشنه، اما سرفراز در راهِ حق شد فاتحِ هر ستیز و راز در قلبِ ظلمت می‌درخشید چون نور لبخندِ ایمان بر لبش پرشور و نور با مشتِ بسته رفت تا دیدارِ یار مشتی که شد رمزِ شجاعت، یادگار چشمانِ او لبریزِ مهر و نور بود اما دلش سرشارِ غیرت، شور بود در خون وضو کرد و سوی معراج شد نامش برای عاشقان سِراج شد چون کوه، پشتِ خسته‌دلان ایستاد با هر نفس پیمانِ مردی یاد داد تا آخرین دم گفت «نه» بر ستم آن‌گاه پر زد با دلی گرم و محکم دلتنگِ توام حالا، ای مردِ بزرگ بی تو این سینه سرد است ای مردِ بزرگ اما یقین دارم هنوزی در کنار در جانِ ما جاری‌ست آن عزمِ استوار رفتی، ولی نامت به دل جاوید ماند چون سروِ سبزِ میهن، امید ماند ای شهیدِ عشق، ای بلندِ روزگار سلام بر مشتِ بسته‌ات، ای یادگار «فاطمه بسحاق» | @amvvaj

آنجا که پسرک برای نخستین‌بار می‌ایستد، دلِ مادر می‌لرزد از شوق. لبخند می‌زند، دستانش را می‌گشاید، از دور صدایش می‌کند: «بیا عزیزم…» و کودک، با آن پاهای لرزان و کوچک، تلوتلوخوران به سوی آغوشی می‌رود که گرم‌تر از جهان است. مادر در دلش غوغایی دارد، در فکر کفش‌هایی است که بر پای پسرکش بنشاند، مبادا خاری بر پوست نازکش بنشیند، مبادا تنگیِ کفشی، اشکش را درآورد. مادرها خوب می‌دانند، برای پای کوچکِ کودکی نازنین، کفش خریدن یعنی هزار دل‌نگرانیِ عاشقانه. اما امروز از دلِ آوار، کفش‌هایی بیرون زده‌اند؛ کوچک، خاکی، خاموش... کفش‌هایی که دیگر قرار نیست پای کوچکی در آن‌ها بلرزد، و نه به سوی آغوش مادری بدوند. تنها کفش‌ها مانده‌اند، و خاطره‌ای که زمین، آرام آرام، با اشک در دلش پنهان می‌کند. «فاطمه بسحاق» | @amvvaj

ناشناس https://eitaa.com/nashenas_app/app?startapp=link_jhwr51z&btn=امواج

میان مردم یمن، خنجری هست که آن را «جَنبیه» می‌نامند؛ خنجری خمیده با قدمتی بیش از دو هزار سال. ردِّ حضورش در نقش‌ونگارِ تمدن‌های کهنِ سبا و حِمیَر پیداست؛ آنجا که مردان آن را بر کمر می‌بستند و به نشانهٔ وقار، جوانمردی و مردانگی حمل می‌کردند. جنبیه چیزی فراتر از یک ابزار است؛ میراثی است از شرف و مسئولیت. هرگاه پسران یمنی به چهارده‌سالگی می‌رسند، آن را بر کمر می‌بندند تا ورودشان به جهان بزرگسالی معنا بگیرد؛ به رسم دیرینه‌ای که از پدرانشان به ارث برده‌اند. قرن‌ها گذشته و این خنجر همچنان نشانی از فرهنگ، هویت و نجابت مردم یمن است؛ نشانی که جهان آن‌ها را با آن می‌شناسد. و امروز، پس از هزاران سال، بر مقبضِ این جنبیه‌ها عکسی قدیمی از امام خمینی کبیر نقش بسته است؛ به نشانهٔ الهام از حقیقت‌جویی، ایستادگی در برابر ستم. مردان یمنی بار دیگر، با شجاعتی که در روحشان ریشه کرده است، برادری‌شان را به فرزندان خمینی ثابت کرده‌اند. «فاطمه بسحاق» | @amvvaj

امیرعباس کوچک من، تو همیشه رؤیای قهرمان بودن در سر داشتی؛ آن‌وقت‌ها که لباس مردعنکبوتی‌ات را می‌پوشیدی و کنار مجسمه‌اش می‌ایستادی، نگاهت پر از نورِ نجات بود، پر از آرزوی خوبی برای جهان. اما چه زود، آسمان تو را شناخت و پیش از آنکه قدت به سقف رؤیاهایت برسد، خودت قهرمان شدی؛ قهرمانی بی‌نشان، با لبخندِ همیشگی بر لب. هیچ سنگری به اندازهٔ دلِ کوچک تو روشن و پاک نبود. حالا همهٔ بچه‌های هم‌سنِ خودت می‌خواهند مثل تو باشند؛ یک قهرمان. قهرمان کوچکم، امیرعباس. «فاطمه بسحاق» | @amvvaj

هرکس به دنیا دل ببندد، به شمشیر در غلاف می‌ماند؛ و هرکس به دنیا دل نبندد، مثل شمشیری است که از غلاف بیرون آمده باشد. وقتی که دل کندید، کارایی و برش پیدا می‌کنید. گاهی ممکن است انسان دعای کمیل بخواند و دل بکند، گاهی بنشیند و فکر کند و دل بکند، گاهی عمل کند و دل بکند، و گاهی اراده کند و دل بکند. جنگ تحمیلی نیز برای این بود که شمشیر ما از غلاف بیرون بیاید تا نپوسد. شما اگر صد سال، بلکه هزار سال در خانه بنشینید، تا از غلاف بیرون نیایید کارایی پیدا نمی‌کنید. انسان هرگاه با دشمن رو‌به‌رو شود، به طور طبیعی از غلاف بیرون می‌آید؛ این‌طور نباشد که با خود بگویی بیرون بیایم، بعد بروم جلوی دشمن؛ نه، وقتی رفتی جلوی دشمن، از غلاف بیرون می‌آیی. «آیت‌الله حائری شیرازی» | @amvvaj

«مسئلهٔ فلسطین برخورد دو حق تاریخی نیست، بلکه برخورد دو جنبش ملی است.» عرب و اسرائیل📚 | @amvvaj