من همیشه با فکر کردن به اتفاقات گذشته حالمو بد میکنم.
من همیشه خیلی زیاد اهمیت میدم.
من همیشه پس زده میشم.
من همیشه پناه افراد غمگین میشم.
من همیشه استرس دارم.
من همیشه تحقیر میشم.
من همیشه به بقیه عشق میورزم.
اما من کسی رو ندارم بغلم کنه.
اما من کسی رو ندارم بهم عشق بورزه.
اما من کسی رو ندارم وقتی حالم خوب نیست بهش پناه ببرم.
هیچکس از نیاز ها، خواسته ها، مقدسات، علایق، باور ها، سلیقه، ارزو، رویا و دلایل خوشحالی من مطلع نیست. شاید چون هیچ علاقه ای به بروز دادنشون ندارم، هرچیزیم که ازم دیدن و شنیدن چیزهایی بوده که اصا مال من نیست و از من نیست همش چیزهای پیش پا افتاده این که من ناخواسته بروزشون میدم
اما هیچوقت هم کسی کنجکاو نیست که درباره ی من بیشتر بدونه. اونا همیشه ازم دوری میکنن و من هیچ جایی تو جمعشون ندارم.
همیشه با ادمای اشتباهی روبرو و دوست میشم. برای همین تصمیم گرفتم دیگه دوست جدید پیدا نکنم و به دوستای قبلیم متکی باشم.
پس اگه رفتاری ازم سر زده که باعث ناراحتی شما شده باید بدونید که هیچوقت خودم نخواستم اینطوری با شما رفتار کنم.
امیدوارم متوجه منظورم شده باشید.
اگه کسی رو دارید که دوستتون داره ، به هیچ چیز دیگهای فکر نکنید
دنیا چیزی زیباتر از این نداره که جلو راهتون بزاره
جورج ارماتین میگه : کسی که کتاب میخواند، هزاران زندگی را قبل از مرگش زندگی میکند، کسی که هرگز کتاب نمیخواند، فقط یکبار زندگی میکند..
وابسته شدن، دوست داشتن بیش از حدِ یه نفر، دوست داشتن یه نفر بیشتر از خودت، اینکه کل زندگی حتی زمانی که کنارشی نگران باشی که یه روز اونو از دست بدی، خیلی ترسناکه اما قشنگه، فک کن وقتی حالت خوب نیست دلیلی داشته باشی که اوکی شی
اصلا نخوای سعی کنی حال خودتو خوب کنی اما یه نفر خودش، با حرفاش و رفتارش، حالتو خوب کنه
هركس در دنيا بايد كسى را داشته باشد كه حرفهايش را به او بزند. آزادانه، بدون رو دربايستى، بدون خجالت، وگرنه آدم از تنهايى دق میکند.