یه سری حرفام هست نه گفته میشه و نه شنیده میشه ،نه میشه نوشتشون و نه میشه خوندشون ؛ همینا میشن بغض و ته نشین میشن توی گلوی آدم و بالاخره یه شب راه نفسشو میبندن و صبح که شد همه توی گوش هم پچ پچ میکنن: " فلانی که چیزیش نبود... چی شد مُرد راستی؟! "

میدونی! شاید بتونید با نبودنش کنار بیاید، ولی هیچوقت با این موضوع که «چرا این همه زور زدم و بازم نشد» هیچوقت نمیشه کنار اومد ...

تورو نمیدونم ولی من هنوزم نمیتونم این حجم از دلتنگی رو یه تنه تحمل کنم.

از یه جایی به بعد دوست نداری آدمای زیادی تو زندگیت باشن یا با آدمای زیادی ارتباط داشته باشی، از یه جایی به بعد هرکی که بگه میخوام از زندگیت برم با لبخند بهش میگی هرطور راحتی، این هرطور راحتی به معنی این‌که تو به اون آدم علاقه نداری نیست، این هرطور راحتی برای اینه که دیگه حوصله و توان بحث کردن نداری و حتی حوصله‌ی گفتن "نه نرو" رو هم نداری چون یه سری رفتنا بوده که بعدش دیگه اومدن و رفتن دیگه برات مهم نیست .‌.

ازلحاظ‌زیبایی؛)

حالِ‌ غرقه‌ در دريا ، نداند خفته‌ بر ساحل .

دلم هوای تو را دارد خداکند راست باشد که می گویند دل به دل راه دارد

فراموش کردن کسی که هر روز صبح به امیدش بلند میشدی یکم سخته دیگه مگه نه؟ :)

-

با سیم پاره مینواخت تا زندگیش جریان پیدا کنه.

تلاش کردم بمونی ولی،دلت با من نبود .

؛