از آدمای نصفه نیمه بدم میاد. تصمیمای نصفه نیمه ، کارای نصفه نیمه ، حسای نصفه نیمه ، موندنای نصفه نیمه ، حرفای نصفه نیمه ، رفتنای نصفه نیمه. از همشون بدم میاد.
کسیو تو زندگیتون راه بدین که شمارو همینجور که هستین دوست داشته باشه؛نه اینکه باعث بشه یه قیچی بگیری دستت خودتو اون شکلی کنی که برای اون جذاب و قابل و فهم باشه؛
خودت بمون و بدون یه آدم یه گوشه از این دنیا دقیقا تورو همین جوری میخواد و برای کنارش بودن قرار نیست خودت و عوض کنی .
بعضی چیزا رو نمیشه گفت! نمیشه گفت: "دلم تنگ شده میشه به من توجه کنی؟" نمیشه گفت؛ "ناراحتم، دلخورم، شکستم، آرومم میکنی؟" نمیشه گفت: "چرا سراغمو نمیگیری؟ چرا دلت تنگ نمیشه؟ چرا بغلم نمیکنی؟ چرا کنارم نیستی؟"
اما میشه سکوت کرد، فاصله گرفت، حرف نزد و نا امید شد و برای همیشه دل کند
میشه از نهایتِ دلتنگی و فشار به بیحسی مطلق رسید و دیگه نخواست
برای همینِ که آدما بعضی وقتا تنهایی طولانی مدت رو انتخاب میکنن چون تو رابطه قبلیشون نتونستن حرف بزنن، درک نشدن، محبت ندیدن، خواسته نشدن..
کاش میشد بفهمیم ک چیشد یهو ن فیلم دیدن حال میده ن اهنگ ن بیرون رفتن ن خونه موندن هیچ حالی نمیده ک همه صداها رو مختن.
نمیدونم ولی احساس میکنم ۹۰ درصدمون دچارشیم
آندیا!
اونجا که فیض کاشانی میگه : جان بوصالت دهم گر تو بخوانی مرا
اونجا که حسین پناهی میگه:
یک روز من سکوت خواهم کرد ، و تو آن روز برای اولین بار مفهوم "دیر شدن" را خواهی فهمید . .
به قول چارلی چاپلین:
همیشه آنچه که درباره من میدانی باور کن
نه آنچه که پشت سر من شنیدهای
من همانم که دیدهای نه آنکه شنیدهای.