ترسناک‌ترین قسمت فاصله‌ اونجاست که ندونی قراره دلش واست تنگ بشه یا فراموشت کنه .

منو ببر به اون حالی که قبل از تو بودم بعد منو ترکم کن اینطوری منصفانه تره .

آخرش چی میشه؟ آدما یه‌جوری بی‌خیالت می‌شن انگار هیچ‌وقت نبودی .

ازلحاظ‌زیبایی؛

تو را با غیر می بینم صدایم در نمی آید دلم می سوزد و کاری ز دستم بر نمی آید ..

هوات از سرم‌ پرید، نفس کم آوردم .

قشنگ بودی مثل بارون ریز و تندی که میخوره به شیشه، مثل بوی آش‌ رشته تو صبح سرد زمستون، مثل افتادن باریکه‌‌یِ نور روی فرش، مثلِ از صدای خنده بیدار شدن، مثل بی‌هوا بوسیده شدن گونه‌ات، مثل یه دسته گل نرگس بی‌مناسبت رویِ داشبورد ماشین، مثل بوکردن گردنِ نوزاد وقتی تو بغلت خوابه، مثل برخوردن به نوازنده‌هایِ خیابونی، مثل پلی‌شدن آهنگ مورد‌علاقت تو تاکسی، مثل برگشتن به وطن و اون لحظه‌ی «گریه» تویِ فرودگاه، مثل اتفاقی پیدا کردن یه کافه‌ نزدیک خونه‌ت، مثل سکوت‌های دونفره و «بیا بغلم»‌هایِ به وقت نیاز. تو قشنگ بودی مثل همه‌ی چیزهای خوب دنیا.

همیشه آواره‌‌ای آدم. گاهی به غم، گاهی به اشک، گاهی به دلتنگی. »

_

یه بخشی از من درد میکنه که براش تصویری ندارم،صدایی ندارم، مکانی ندارم،حالتی ندارم،توصیفی ندارم فقط میتونم بگم یه بخشی از من درد میکنه.‌‌..

میزان تلخی حرفا به گویندش ربط داره

این جوابش نبود ..