من وقتی باهات حرف میزنم انگار لبه کرهء ماه نشستم و پاهامو آویزون کردم. انگار زیر بارون دراز کشیدم و عمیق نفس میکشم. انگار بین ابرای پشمکی پرواز می‌کنم. انگار روی آب دریا شناورم و هوا خنکه. انگار همه چیز قشنگه و قرار نیست اذیتم کنه. انگار با زندگی آشتی کردم و می‌تونم با امید بهش ادامه بدم.

؛

‌‌در پریشانی ِ ما ، حوصله غوغا نیست .

آدم های قوی انسان های عجیبین ؛ مثلا دلداری دادن و آروم کردنشون کار هرکسی نیست ، اونا میتونن ساعت ها لبخند بزنن ، بگن و بخندونن و شاد به نظر برسن ، ولی هیچکس حتی متوجه غمی که تو دلشونه نشه . .

زندگی جوری میگذره که قشنگ میفهمی ، داریوش چی خونده : ‹ عجب بیهوده تکراریست دنیا . . ›

-

ببین اتفاق عجیبی نیوفتاده فقط توی موقعیتی قرار گرفتی که قبلا توش نبودی، واسه همین طبیعیه که کمی احساس گیجی کنی، بهش میگن تجربه و امتداد همه‌ی این تجربه ها اسمش زندگیه، فقط داری زندگی می‌کنی!

نادیده گرفته شدن از طرف بهترین آدم زندگیت؛ مثل پریدن تو استخر لیمو میمونه اونم با بدن زخمی .

تو هردفع هم که نبودی من توی فکرم ادامت دادم.

گاهى اوقات تصمیم به تمام کردن یک رابطه حتى اگر به قیمت شکسته شدن قلبتان تمام شود ، بزرگ‌ترین لطف در حق خودتان است.

چرا ″از دست دادن″ ، تنهایی‌رو بیدار میکنه

ازلحاظ‌زیبایی؛)