یه دیالوگی رو شنیدم که از دختره پرسید "چرا اینقدر سخت تلاش می‌کنی؟" و اونم گفت: «ترجیح میدم بترسم، بجنگم، و بعد شکست بخورم تا که بترسم، فرار کنم و بعد حسرت بخورم.» و این بزرگ‌ترین دلیلیه که دارم ادامه می‌دم. ‌

من به دردی به نام نفهمیده شدن مبتلایم ! احساس میکنم کسی مرا نمیفهمد ، کسی نمیداند به دنبال چه هستم ، کسی نمیداند دلیل این رودخانه ای که ساختم چیست !

شاید بعضی آدما هیچوقت واقعی نباشن اما رنجی که از هم میبرن واقعیه. و به همون اندازه علاقه و مهری که نسبت به هم دارن..

داشتم فکر میکردم که من همیشه کنارت بودم؛ تو غمات، تو خوشیات، لابه‌لای مشکلات زندگی... همیشه بودم! هیچوقت ازت توقع نداشتم، حتی توقعِ یه شاخه گُلِ ساده..! چون تو برام کافی بودی :) و حالا که نیستی فقط ازت یه سوال دارم؛ اینکه بازم کسی هست که «تو» براش کافی باشی؟

؛

گه گاه به یادت هستم؛ 《هربارکه‌نفس‌میکشم》

بعضی وقتا خیلی راحت میشه آدما رو کنار گذاشت، فقط کافیه یادت بیاد؛ حرفایی که فکر نمی‌کردی هیچوقت بشنوی و شنیدی و چیزایی که فکر نمی‌کردی ببینی و دیدی.

به قولِ خسرو شکیبایی گاهی سکوت میکنی چون اونقدر رنجیدی که نمیخوای حرف بزنی.

چشای مشکیِ اون از کل زندگیم قشنگ تره .

زیبایی‌ماه؛

تو دلت یه روز برام تنگ می‌شه. برای زنگ زدنم، برای پیام دادنم، برای جوری که بهت اهمیت می‌دادم و جوری که باعث شدم احساس دوست داشته شدن بکنی، جوری که اولویت بودی و ازت مراقبت می‌شد. دلت برای دستام وقتی صورتت رو لمس می‌کردم تنگ می‌شه. دلت برای جوری که درکت می‌کردم و بهت ارزش داده بودم تنگ می‌شه. تو دلت یه روز برای من تنگ می‌شه. که احتمالاً دیگه خیلی دیره...

آدمارو نمیشه فهمید. هرکسی درون خودش یه آدم دیگست!