؛

گاه باید روئید ، از پسِ آن باران گاه باید خندید ، بر غمی بی‌ پایان

ما پشت همان دست که پوچ است زدیم .

من و دل بریدن از تو ؟ چه محالِ خنده داری

- سریالِ 𝒌𝒊𝒍𝒍𝒊𝒏𝒈 𝑬𝒗𝒆‌ یه‌ دیالوگ‌ داشت‌ که‌ میگفت : من‌ میدونم‌ نباید‌ خسته‌ شد میدونم‌ نباید‌ بُرید میدونم‌ زندگی‌ ادامه‌ داره، فقط‌ دلم‌ میخواست‌ یه‌ وقتایی‌ یه‌ جایی‌‌ یه‌ گوشه‌ای‌ ، وایسم‌ بگم‌ خستم‌ و یکی‌ بفهمه‌ چی‌ میگم ، نه‌ که‌ فقط‌ بشنوه‌ها؛ بفهمه !((( :

زیبایی‌ماه؛

نمیدونم یه چیزی راهِ گلومو گرفته بود و داشت خفه‌م میکرد! نمیدونستم باید چیکار کنم فقط گریه کردم ؛ گریه کردم که اون چیزِ لعنتی که راهِ گلومو بسته بود، تموم شه،که خالی شه! نمیدونستم اون گریه ها تبدیل به یه طناب میشن دورِ گردنم ، و یه روزی خودشون خفه‌م میکنن حالا این طناب هر روز داره کلفت تر و سفت تر میشه همین روزاست‌ که اون طناب بالاخره نفسمو بگیره ..

اگه آدم دو سه لیتر بی حسی هم قورت بده بازم یجایی یه تایمی بین حرکتای اطرافیانش کم میاره.

این نیز بگذردی ک میگین نمی‌گذره ... تلنبار میشه تو قلب ادم .

و شاید دیگه انرژی زمین تموم شده،که ديگه هیچ کس انرژی هیچی رو نداره....

همون " نه بابا اینو میشناسم، اصلا همچین آدمی نیست "ها کار دستمون دادن.

؛