"دُژَم" واژه فارسی و قدیمی ، یعنی کسی که همزمان هم خشمگینه هم غمگینه هم افسرده‌ست و هم دلتنگه . . چقدر این روزا دژم شدم .

-

به آنان که مارا رها نمودند در خاك ِ خالی ، بی آب و بی گیاه بي هیچ اشك و آه ، بگویید : ما ریشه در خویشتن داشتیم و سبز گشتیم . .

- ما معمولیا اینطوری هستیم‌ کہ : یہ‌ دفعه ‌یہ ‌غم ‌میاد میشینہ ‌تو قلبمون بعد پمپاژ میشہ‌ تو کل‌ بدنمون و سرازیر میشہ‌ از چشممون!‌( ꧇

من بسیار آدم "می‌فهمم ولی به روت‌ نمیارم" ای هستم .

-

-میتونم ترکت کنم؟ + نه اسکوب ، دوست ها همدیگرو ترک نمیکنن.

یک بار میبخشه ، دو بار فراموش میکنه ، سه بار نادیده میگیره و میگه دوستش دارم ولش کن ، بعدش دیگه دلش پُر میشه ، حرفای تلخت و همه‌ی اون اتفاقای بد مرور میشه تو‌ ذهنش ، میخواد بمونه پیشت ، ولی دیگه نمیتونه ؛

این حس کافی نبودن ، این حس خوب نبودن ، قشنگ نبودن ، درست نبودن و بد بودنه که از پا درم میاره ؛))))

زیبایی‌ماه؛

اینکه می‌خواهیم با یادِ کسی بگذرانیم زیباست ، اما گاهی یاد آدم‌ها کفافِ دلتنگی‌هایمان را نمی‌دهد . باید شانه‌ای باشد باید دست‌هایِ گرمی باشد ، تا بتوان کمی زندگی را زندگی کرد .

- یه جا خوندم می‌گفت : پس زده شدن همیشه نه گفتن نیست ، گاهی شبیه لبخند ِ وقتی در جواب دوسِت دارم . ‌. میگه مرسی ؛ گاهی شبیه یه مسیج سین شده است ك چند ساعته جواب داده نشده ؛ گاهی مثل یه بهت زنگ میزنم الان ِ ك ازش دو روز گذشته ، گاهی هم مثل سرد بودن دستات و نخندیدن چشماته : )!