من اون تیکه از آهنگ تتلوام که میگه : من از همه بریدم از همه کلاً ، چپیدم تو اتاق لامصب خودم .

-

و اشک تاوانی ست که چشم‌ها باید بابت درست ندیدن بپردازند !

احساس میکنم کم کم باید تک تک آدمایی که میشناسم و بغل کنمو بگم واقعیت اینکه من دیگه نمی تونم دوست خوبی براتون باشم. دیگه بلد نیستم به حرفاتون گوش کنم، دیگه نمی تونم براتون قشنگ حرف بزنم و به آینده امیدوار کنم. بخاطر اینکه این روزا نمیدونم با خودم چند چندم ؛

زیبایی‌ماه؛

اینو نگه داشته باشم یه شب ک حالم خیلی خوب بود بزارم ، دیدم انگاری اون شب نمیادش😂🤦🏻‍♀ ایناس ک بد ؛

- امیدوارم رها بشید از رنج‌هایی که در موردش با هیچکس صحبت نمی‌کنید .

نمیدانم آن یک نفر که همه ی ما ، نداریمش ! خودش چه کسی را ندارد .

تا حالا شده انقد غمگین باشی که تو خواب هم حسش کنی ؟! فکر کنم این تهِ غمه .

-

من بسیار آدمِ « حالا که نمیتونم حالتو خوب کنم حالِ خودمم بد میشه » ای هستم.

اگر چه معتقدم هر چه هست حکمت توست ، اما بگو که فلسفه‌ی رنج های انسان چیست؟