-

من بسیار آدمِ « حالا که نمیتونم حالتو خوب کنم حالِ خودمم بد میشه » ای هستم.

اگر چه معتقدم هر چه هست حکمت توست ، اما بگو که فلسفه‌ی رنج های انسان چیست؟

هیچوقت دنیاتون‌رو اندازه یک «آدم» کوچیک نکنید ! وقتی تمام فکرو ذکرو شبو روزتون میشه یه آدم ، وقتی هر چی می‌خواد و هر چی میگه موافقت می‌کنید ، وقتی از خودتون و خط قرمزاتون بخاطر یه آدم دیگه رد می‌شید ؛ یعنی دنیاتونو اندازه یه آدم کوچیک کردید . . اون موقع وقتی ترکتون کنه ، خیانت کنه یا بهتون آسیبی برسونه ، با خودتون می‌گید : من که همه کار کردم ، من که همه تلاشمو کردم ، من که همه جوره پاش موندم . . آره عزیزم درست میگی ؛ چون تو دنیاتو قد یه آدم ساده کوچیک کردی ، همه چیو فراموش کردی ، همه چیو گذاشتی کنار ؛ معلومه که وقتی بهت آسیبی برسونه ، تو همه چیتو از دست میدی ، معلومه که کمرت خم میشه ! پس به خودتون بیاید .

-

هیچ کس برای خوب بودن کاری انجام نمیده. اونا همیشه میخوان چیزی رو ازت بگیرن.

هر جا ک حرفت شد همان دم گریه کردم ب یاد تو روز را شب شب را روز کردم ؛

یجایی تو اعماق وجودم توو لمس کردم .

هرچه انسان تر باشیم زخم ها عمیق تر خواهند بود

-

ما کسی رو به دست نمیاریم که کنترل کنیم، محدود کنیم ، آزادیش رو ازش بگیریم و عذابش بدیم ! ما انتخاب میکنیم پرِ پرواز چه کسی باشیم تا کنار هم رشد کنیم ، بزرگ بشیم و بالا بریم . اسم رنج و عذاب دادن به هم رو عشق نذارید ! دوست داشتن واقعی در توانمند کردن همدیگه و ایجاد احساس امنیت و آرامش تعریف میشه . .

تنها ، میمانم میدانم می‌آیی ؛)!.