آندیا!
قشنگترین دیالوگ اونجایی که . . پدر ژپتو به پینوکیو گفت: پینوکیو از چوب بمون انسان ها همشون از سنگن
زندگیم گیر کرده تو اون دیالوگ نوید محمد زاده :
من دارم بالبال میزنم هیچی جور نمیشه.
آدم عجیبی ام صبر میکنم و با همهی اخلاقای طرف کنار میام بعد یه روز میرسه که صبرم تموم میشه و جوری بیخیالش میشم و ازش میگذرم که انگار اصلا از اولش وجود نداشته (( :
آندیا!
اونجایی که علی یاسینی میگه : "فکر کردم مهمم برات همونقدر که میخوامت" حرف دل خیلی هامونه ، آدمایی که
اونجا که نزار قبانی میگه :
-آن هنگام که خواهان عشقاند ،
زیباترین واژهها را میآورند برای نفوذ در قلبها . .
و آنگاه که میخواهند بروند ،
پِی کمترین بهانهها هستند برای شکستن دلها . .
- دلم میخواد با یکی که خیلی دوستش دارم، غذا درست کنیم و دلم میخواد هی مراقب نباشم چی باید بگم، چهطور باید باشم که اون ترکم نکنه، اذیتم نکنه، بهم هشدار نده و این جور چیزها. چیزهای ساده . .
‹النضج الذی أنت به اليوم حصاد تلك الأيام التی ظننتها لن تمضی.›
پختگیِ امروزت خرمن آن روزهاییست که گمان میکردی نمیگذرد.
عطرها بی رحم ترین عناصر زمینند !
بی آنکه بخواهی . .
می برندت تا قعر خاطراتی که برای فراموشیشان تا پای غرور جنگیدی !
-برشی از کتاب ِ
گریز دلپذیر | آنا گاوالدا