هر شب حدودا تا حوالی ساعت ۳ منتظر میمونم تا شاید شاید شاید امداد غیبی رخ بده و شاید فلان آدمی که نمیدونم کی هست و کجاست، بخواد بهم پیام بده و اینجوری، شاید به طرز معجزه آسایی دیگه احساس تنهایی نکنم و این حس از من دور بشه اما هر شب، بدون استثنا هیچ اتفاقی نمیفته وُ دست آخر مجبور میشم دست به دامن خواب بشم!

یه قسمتی از روح و روان من داره تمام تلاشش رو واسه از هم نپاشیدن میکنه.

دیگه وقتشه یه تکونی بخوره آمارمون؛ چه وضعشه😂

درس امروز اینه که شما خیلی راحت‌تر از چیزی که فکرش رو بکنید می‌تونید تبدیل بشید به اون آدمی که همیشه در حال نقد کردنش بودید.

-

الان بیشتر از هر زمانی احساس تنهایی میکنم.

اجازه ندید آدما با گفتن "چرا شلوغش میکنی؟" شما رو بخاطر اینکه میخواید خط قرمزاتون رعایت شه، خجالت‌زده کنن.

‏در آغوشم بگیر و نجاتم بده قاتلی به دنبال من است که گاه به گاه در آینه‌ها می‌بینمش. -داستایوفسکی

#زیبایی‌ماه؛)

از نظر روحی نیاز دارم‌ مغزمو خاموش کنم این ساعتا ‌راحت بخوابم :)

‹ خوب بخوابی عزیزِ روزهای سخت من ! 🌙 ›

گاهی هم برا شنیدنِ بمون خداحافظی میکنیم.