صورت های فلکی گروهی از ستارگان هستن که الگویی قابل شناسایی در پهنه آسمان را تشکیل می دهند. این الگوها کاملا فرضی و نسبی و بر اساس دید ما نام گذاری شده.
در ستارهشناسی نوین، لغت صورت فلکی به بخشی از آسمان اطلاق میشه که در مرحلهی اول شکلی رو تداعی میکنه که هزارها سال پیش برای اولین بار مورد توجه انسانها قرار گرفته. این منطقه ها بر روی کره، مثل استانها یا کشورهای مختلف، روی نقشههای زمینی هستن.
در حال حاضر هر نقطهای از آسمان که بالای سر ما هست، حتماً متعلق به یک صورت فلکیه.
برای همین، برای ایجاد یگانگی، ستاره شناسان تصمیم گرفتند که نام هایی به زبان لاتین و با مرزی مشخص برای همه صورت های فلکی انتخاب کنند. این ها همان اسم هایی است که امروزه در سطح جهانی پذیرفته شده است.
برخی از صـورت های فلکی به دلیل بزرگی، اهمیت ستاره های داخل محدوده شان، راحتی در شناسایی و .. مشهورتر هستند.
مثل دب اکبر یا خرس بزرگ با داشتن هفت ستاره پرنور از مشهورترین
صورت فلکی ست که برای سالیان سال دریانوردان جهت یابی خود را بر اساس آن انجام می داده اند.
این تقسیم بندی ها علاوه بر این که ما را با آسمان آشنا می سازد به ما در یافتن مکان اجرام سماوی نیز کمک می کند. مثلا وقتی گفته می شود ماه در صـورت فلکی قوس است همه می دانند کجا را باید نگاه کنند. در واقع می توان گفت یکی از کاربردهای صورت فلکی برای آدرس دهی در آسمان است.
زودیاک مجموعهای از صورتهای فلکی است که در امتداد مسیر سالانه خورشید در آن سوی آسمان قرار گرفته و به آن دایرهالبروج گفته میشود. در طول سال، به نظر میرسد خورشید از تمام صورتهای فلکی زودیاک عبور میکند.
