کسی من را نمیفهمد ... که چگونه در پارادوکس عمیقی از زندگی به سر می برم . که‌ چگونه تضاد آشکار آدم های اطرافم را نادیده میگیرم . که چگونه حرف هایشان را که آمیخته به ایهام است را نشنیده میگیرم . کسی من را نمیفهد که چگونه تمام زندگی ام را در میان استعاره هایی نامفهوم سپری میکنم ‌. قبلا هم گفته بودم ، که ادبیات بخشی از زندگی همه ماست . اما اکنون که با دقت مینگرم ؛ میبینم که زندگی هر یک از ما ؛ خود یک ادبیات جداگانه و مختص به خود را دارد . ای کاش تضاد همدیگر نباشیم . و ای کاش مترادف هم باشیم در زمانی که مجاز ها دل هایمان را دچار سردرگمی و تفرقه میکنند . در آخر ؛ ای کاش کنایه‌ی یکدیگر باشیم در زمانی که آدم ها ، مفهوم دیگرمان را نادیده میگیرند . -من

بدترین خوابی که میتونستم این روزا بیینم و دیدم :)

تیر کشیدن قلب🚮

امروووز🛐

اینو امشب باید ببینییی:)

و چه یلدای دردناکی ست برای من ... که باید با خودم تکرار کنم یک دقیقه بیشتر از دستت داده ام . باید به خودم یادآوری کنم که یک دقیقه بیشتر دلم برایت تنگ می شود . باید کنار بیایم با زمستانی که امسال ، یک دقیقه بیشتر سرد است ؛ بدون تو :) اگر هنوز کسی را دارید که میتوانید یلدا را به او تبریک بگویید ، یک دقیقه بیشتر در آغوشش بگیرید ، یک دقیقه بیشتر به او بگویید که دوستش دارید ؛ دریغ نکنید . زیرا من هم نمیدانستم که یلدای پارسال ، آخرین یلدای من و اوست :) یلدا مبارک .

توروخدا اگه غرورتونُ دوست دارین این روزا با من درگیر نشین .

رنج ما را چو توان برد به یک گوشه‌ی چشم ؛ شرط انصاف نباشد که مداوا نکنی .

فال امشب من :

چرا اون شبی که گفت بهتره گوش هاتو به صدای من عادت ندی نفهمیدم قراره بره ؟