خیلی چیزا زیر سر اینه! از اون کتابایی که می‌شه گفت برای زندگیم مسیر ساخت! یه مسابقه مدرسه‌ای ساده بود، ولی دریچه‌های جدیدی توی ذهنم باز کرد و تا الآنم، زمینه ورودم به خیلی مباحث شده #کمترین‌ها_اثر_دارد

ولی بعضی آدما وقتایی که خیلی درگیرن، گرفتارن، اذیتن، عصبی‌اند، نگرانن وقتی می‌خوان براشون دعا کنی می‌گن: دعا کن از امتحانات الهی سربلند بیرون بیایم مدل نگاهشون به زندگی رو دوست دارم(:

ولی من حس می‌کنم یه بخشی از سرخوردگی آدما، به خاطر اینه که حس می‌کنن اونچیزی نیستند که پدر، مادر یا فرزندشون ازشون توقع دارن شاید به روی خودشون نیارن، ولی انگار یه چیزی در درون آدم می‌کشوندش که کاری رو بکنه که مادرش به خاطرش دعواش می‌کرده، یا به اون سمت هدایتش می‌کرده مثلاً مامان من الآن واقعاً به روند کارم نظارت نداره، ولی یه چیزی همش مجبورم می‌کنه وسیله اضافی جمع نکنم چون مامانم اینجور دوست داره! واقعاً در برابر مادرِ درونم عذاب وجدان دارم به خاطر هر یک ورقی که می‌شده دور بندازم و ننداختم و این حس رو توی خیلی از آدما، خیــــــــلی پررنگتر می‌بینم!

با مثلاً ممکنه اونی که خانواده‌ش بهش گفتن تجربی بخونه ولی رفته یه رشته دیگه، همیشه یه حس بدی داشته باشه که اونی نیست که مادرش دوست داشته، دل مادرش رو شاد نکرده، مادرش دکتر دوست داشته

می‌تونید برام مثال بزنید

هر کاری هم کنه، به هر موفقیتی هم برسه، حس می‌کنه هنوز خانواده‌ش قبولش ندارن چون دکتر نشده!

جلوی مادرش عذاب وجدان داره

و این باعث می‌شه هیچوقت نسبت به جایی که هست، حس آرامش نداشته باشه

ببین من بحثم مسئله پدر و مادره نیستا سرشکستگی‌ایه که فرزند در ناخودآگاهش شکل گرفته که من بد هستم چون مطابق ایده‌آل والدینم نیستم! طرف خودش بچه داره ولی هنوز این حس بد رو داره و ناخودآگاه وقتی داره کاری می‌کنه که خلاف علایق و آموزه‌های خانواده‌شه، حس می‌کنه مزخرف‌ترین آدم دنیاست

این قضیه یه امر بیرونی نیستا، یعنی در حال حاضر اصلاً از طرف خانواده تحت فشار نیست، یه چیزی در درونشه