ولی من حس می‌کنم یه بخشی از سرخوردگی آدما، به خاطر اینه که حس می‌کنن اونچیزی نیستند که پدر، مادر یا فرزندشون ازشون توقع دارن شاید به روی خودشون نیارن، ولی انگار یه چیزی در درون آدم می‌کشوندش که کاری رو بکنه که مادرش به خاطرش دعواش می‌کرده، یا به اون سمت هدایتش می‌کرده مثلاً مامان من الآن واقعاً به روند کارم نظارت نداره، ولی یه چیزی همش مجبورم می‌کنه وسیله اضافی جمع نکنم چون مامانم اینجور دوست داره! واقعاً در برابر مادرِ درونم عذاب وجدان دارم به خاطر هر یک ورقی که می‌شده دور بندازم و ننداختم و این حس رو توی خیلی از آدما، خیــــــــلی پررنگتر می‌بینم!

با مثلاً ممکنه اونی که خانواده‌ش بهش گفتن تجربی بخونه ولی رفته یه رشته دیگه، همیشه یه حس بدی داشته باشه که اونی نیست که مادرش دوست داشته، دل مادرش رو شاد نکرده، مادرش دکتر دوست داشته

می‌تونید برام مثال بزنید

هر کاری هم کنه، به هر موفقیتی هم برسه، حس می‌کنه هنوز خانواده‌ش قبولش ندارن چون دکتر نشده!

جلوی مادرش عذاب وجدان داره

و این باعث می‌شه هیچوقت نسبت به جایی که هست، حس آرامش نداشته باشه

ببین من بحثم مسئله پدر و مادره نیستا سرشکستگی‌ایه که فرزند در ناخودآگاهش شکل گرفته که من بد هستم چون مطابق ایده‌آل والدینم نیستم! طرف خودش بچه داره ولی هنوز این حس بد رو داره و ناخودآگاه وقتی داره کاری می‌کنه که خلاف علایق و آموزه‌های خانواده‌شه، حس می‌کنه مزخرف‌ترین آدم دنیاست

این قضیه یه امر بیرونی نیستا، یعنی در حال حاضر اصلاً از طرف خانواده تحت فشار نیست، یه چیزی در درونشه

مثلاً برای من پیش اومده، وقت‌هایی که حتی قم هستم و اصلاً پدر و مادرم نیستند که ببینند یک سری کارها و عکس العمل‌ها و انتخاب‌ها و پوشش‌ها رو داشتم، فقط چون مادر یا پدرم ازم این انتظار رو داشتن، نه چون علاقه یا انتخاب خودم بوده!

حتی مثلاً شده به مامانم گفتم مثلاً با این تیپ می‌یام چون تو فلان تیپ رو دوست نداری، مامانم تعجب کرده که لباس پوشیدنت به خودت ربط داره، من کاری بهت ندارم که!

ولی مثلاً تو ذهن من اینه که مامانم دوست نداره وقتی باهاش بیرون می‌رم کتونی بپوشم! در حالیکه شاید اون کتونی رو خود مادرم برام خریده!