هر کاری هم کنه، به هر موفقیتی هم برسه، حس می‌کنه هنوز خانواده‌ش قبولش ندارن چون دکتر نشده!

جلوی مادرش عذاب وجدان داره

و این باعث می‌شه هیچوقت نسبت به جایی که هست، حس آرامش نداشته باشه

ببین من بحثم مسئله پدر و مادره نیستا سرشکستگی‌ایه که فرزند در ناخودآگاهش شکل گرفته که من بد هستم چون مطابق ایده‌آل والدینم نیستم! طرف خودش بچه داره ولی هنوز این حس بد رو داره و ناخودآگاه وقتی داره کاری می‌کنه که خلاف علایق و آموزه‌های خانواده‌شه، حس می‌کنه مزخرف‌ترین آدم دنیاست

این قضیه یه امر بیرونی نیستا، یعنی در حال حاضر اصلاً از طرف خانواده تحت فشار نیست، یه چیزی در درونشه

مثلاً برای من پیش اومده، وقت‌هایی که حتی قم هستم و اصلاً پدر و مادرم نیستند که ببینند یک سری کارها و عکس العمل‌ها و انتخاب‌ها و پوشش‌ها رو داشتم، فقط چون مادر یا پدرم ازم این انتظار رو داشتن، نه چون علاقه یا انتخاب خودم بوده!

حتی مثلاً شده به مامانم گفتم مثلاً با این تیپ می‌یام چون تو فلان تیپ رو دوست نداری، مامانم تعجب کرده که لباس پوشیدنت به خودت ربط داره، من کاری بهت ندارم که!

ولی مثلاً تو ذهن من اینه که مامانم دوست نداره وقتی باهاش بیرون می‌رم کتونی بپوشم! در حالیکه شاید اون کتونی رو خود مادرم برام خریده!

متوجه منظورم می‌شید این فشار که می‌گم، یک فشار واقعی نیست، فشار ذهنیه، خودتی که داری خودت رو اذیت می‌کنی برای قضیه‌ای که شاید حتی وجود نداره

و البته که خیلی وقت‌ها دلیل داره، تاریخچه داره و ممکنه عامل بیرونی‌ای، ایجاد کننده این تصور بوده باشه ولی ادامه دهنده‌ش، خود توئی