من اینجا با یه مسئلهٔ سنگین رو به رو هستم

اول از همه باید اشاره کنم که بنده روانشناسی نخوندم، رشته‌م علوم کامپیوتره و تخصصم صفر و یکه انتظار خاصی نداشته باشید🤦🏻‍♀😂😂😂

راستش اینجور حس‌ها، برای همه پیش می‌یاد، و خب به نظر من اصلاً هم چیز بدی نیست، چون می‌تونه یه تلنگر خوب، برای شروع حرکت باشه

وقتی قراره یه ساختمون، محکم ساخته بشه، لازمه که ساختمان سست قبلی تخریب بشه، بعد آوار برداری بشه، حتی ممکنه چند متر پایین تر از زمین براش حفاری بشه، تا سفت و محکم بتن ریزی و پایه ریزی بشه

پس اگه یه جایی فرو ریختیم، نباید نا امید بشیم، چون شاید فروریختنمون برای آماده سازی ساخت یه من قوی تر باشه، دقیقاً همون منی که لازمه

از تلنگر ها، از حال بد نباید ترسید ولی نباید بزاریم حال بد برامون بمونه

متأسفانه یه فازی که توی ماها وجود داره، اینه که با بد بودن حالمون، کیف می‌کنیم یه وقتا حتی کرم داریم یه کاری می‌کنیم که بمونه برامون، ولی این حیفه ما باید تمااااااام تلاشمون رو برای بهتر شدن حال خودمون و دیگران بکنیم (البته خب از خط قرمز ها هم نباید عبور کرد و نکتهٔ دیگه اینه که به هر وسیله‌ای نباید متوسل شد)

ولی خب این مهمه که ما چطور از مشکلاتمون عبور می‌کنیم و از چه راه حلی برای خوب کردن حالمون استفاده می‌کنیم

اینکه اون راه یه راهی نباشه که یه مدت کوتاه حالمون رو خوب کنه و در دراز مدت، باعث رنجش و نابودی بیشتر بشه

ولی بریم سراغ جواب تخصصی تر

وای چقدر این مسائل برا من سنگینه! کمک می‌خوام