وقتی قراره یه ساختمون، محکم ساخته بشه، لازمه که ساختمان سست قبلی تخریب بشه، بعد آوار برداری بشه، حتی ممکنه چند متر پایین تر از زمین براش حفاری بشه، تا سفت و محکم بتن ریزی و پایه ریزی بشه

پس اگه یه جایی فرو ریختیم، نباید نا امید بشیم، چون شاید فروریختنمون برای آماده سازی ساخت یه من قوی تر باشه، دقیقاً همون منی که لازمه

از تلنگر ها، از حال بد نباید ترسید ولی نباید بزاریم حال بد برامون بمونه

متأسفانه یه فازی که توی ماها وجود داره، اینه که با بد بودن حالمون، کیف می‌کنیم یه وقتا حتی کرم داریم یه کاری می‌کنیم که بمونه برامون، ولی این حیفه ما باید تمااااااام تلاشمون رو برای بهتر شدن حال خودمون و دیگران بکنیم (البته خب از خط قرمز ها هم نباید عبور کرد و نکتهٔ دیگه اینه که به هر وسیله‌ای نباید متوسل شد)

ولی خب این مهمه که ما چطور از مشکلاتمون عبور می‌کنیم و از چه راه حلی برای خوب کردن حالمون استفاده می‌کنیم

اینکه اون راه یه راهی نباشه که یه مدت کوتاه حالمون رو خوب کنه و در دراز مدت، باعث رنجش و نابودی بیشتر بشه

ولی بریم سراغ جواب تخصصی تر

وای چقدر این مسائل برا من سنگینه! کمک می‌خوام

ما الآن با سه تا مسئله مواجهیم: که مثل اینکه برای حل کردن، بهتره از آخر به اول بریم

من بچه که بودم یه نوشته‌ای از شهیدی خوندم که فوق العاده بود: با این مضمون که هر وقت اومدم به چیزی دل ببندم، یه جوری از دستش دادم، که بفهمم همهٔ این علایق رفتنی هستند، و معشوق واقعی خداست

اگه کسی اصلش رو داره، بی‌زحمت بفرسته برام بزارم اینجا

از بچگی، هر وقت که تنها می‌شدم به همین فکر می‌کردم که نامردیه تا وقتی خدا پشت و پناهمه، تا وقتی خدا تحویلم می‌گیره، بگم تنهام، بگم بی‌پشت و پناهم، بگم ناامیدم خدا قدرتمندترین و باقی ترین کسیه که می‌شه بهش تکیه کرد