اینکه اون راه یه راهی نباشه که یه مدت کوتاه حالمون رو خوب کنه و در دراز مدت، باعث رنجش و نابودی بیشتر بشه

ولی بریم سراغ جواب تخصصی تر

وای چقدر این مسائل برا من سنگینه! کمک می‌خوام

ما الآن با سه تا مسئله مواجهیم: که مثل اینکه برای حل کردن، بهتره از آخر به اول بریم

من بچه که بودم یه نوشته‌ای از شهیدی خوندم که فوق العاده بود: با این مضمون که هر وقت اومدم به چیزی دل ببندم، یه جوری از دستش دادم، که بفهمم همهٔ این علایق رفتنی هستند، و معشوق واقعی خداست

اگه کسی اصلش رو داره، بی‌زحمت بفرسته برام بزارم اینجا

از بچگی، هر وقت که تنها می‌شدم به همین فکر می‌کردم که نامردیه تا وقتی خدا پشت و پناهمه، تا وقتی خدا تحویلم می‌گیره، بگم تنهام، بگم بی‌پشت و پناهم، بگم ناامیدم خدا قدرتمندترین و باقی ترین کسیه که می‌شه بهش تکیه کرد

ماها هر چقدر تلاش کنیم، هر کاری که بکنیم، بالأخره تنهاییم، اول و آخر به جز خدا کسی رو نداریم بعضیا خوشبختن و زود می‌فهمن و از این حقیقت استفاده می‌کنن و یه عمر با لذت زندگی می‌کنن بعضیا هم دیرتر می‌فهمن که چقدر تنهان

ولی خب تنهایی ما آدما، یه چیز گریز ناپذیره

اگه ما برای پر کردن تنهایی‌هامون دنبال آدما باشیم، هیچ وقت به نمی‌تونیم از تنهایی در بیایم، چون همهٔ آدما بالأخره زندگی خودشون رو دارند اما اگر بخوایم بیایم دیدمون رو بازتر کنیم و از این تنهایی‌مون استفاده کنیم و به قدرت عظیم خداوند متصل بشیم و بخوایم رابطه‌مون رو با خدا قوی تر کنیم در کنار اینکه دیگه تنها نیستیم، کللللی چیز خوب بدست می‌یاریم

مثلاً کمتر ناامید می‌شیم یا قوی تر و بانشاط تر می‌شیم و...

ولی یه بحثی پیش می‌یاد، می‌گیم ما دلمون می‌خواد با یکی دوست باشیم که باهامون صحبت کنه، ببینیمش اصلاً نه، یک انسان باشه، حالا چی کار کنیم؟